آگاه
کد خبر: ۱۰۰۵۶

اینترناشنال هرالد تریبیون می نویسد

شکست دیپلماسی برای متوقف کردن ایران هسته ای

سرویس بین الملل فرارو از روزنامه ی معتبر اینترنشنال هرالد تریبیون گزارش می دهد:

وقتي كه رييس جمهورمحمود احمدي نژاد نصب 6000 سانتريفيوژ جديد را در مجتمع اصلي غني سازي اورانيوم كشور فاش ساخت، شكست ديپلماسي در متوقف كردن برنامه هسته اي ايران مشهود گرديد.
اعلام اين خبر ، تأييدی برآن بود كه اكنون ديگران نمي توانند براي متوقف كردن ايران برای تكميل برنامه ی هسته اي خود كاري انجام دهند.

در گذشته ی نه چندان دور، اين چنين لاف زني های ایرانیان ، به بيانيه هاي روشن آمريكا منجر مي شد مبني بر اين كه به ايران هرگز اجازه داده نخواهد شد به توسعه سلاح هسته اي بپردازد.
رييس جمهور جورج بوش به صورت شومي مي گفت كه همه ی گزينه ها، روی میز است . اما اين بار او ساكت مانده است. اي كاش مي شد باور كرد كه اين سكوت قبل از توفاني از اقدامات با هدايت ليزري است. بيشتر به نظر مي رسد كه اين سكوت شرم آور رييس جمهوري باشد كه دروغ هايش در برابر تمامي جهان برملا شده است.

عملكرد واشنگتن بايد مسئله ی مورد نگراني هر كسي باشد كه به نفوذ بلند مدت آمريكا در جهان اسلام اهميت مي دهد. ولي براي اسراييل (و حاميان اسراييل) اين يك مسئله فوري مي باشد. در نهايت، اين اسراييل است كه از سوي رهبري ايران هدف نابودي قرار گرفته است.

در واكنش نسبت به اخبار منتشره از سوي ايران، برخي از حاميان اسراييل پيشنهاد كرده اندكه تلاش هاي شكست خورده براي جلوگيري، با اقدامات بازدارنده آمريكا جايگزين شود: باید هر گونه حمله هسته اي ايران به اسراييل به عنوان حمله عليه آمريكا تلقي شود.

از نقطه نظر اسراييل، اين فكر وسوسه كننده است. ولي واقع بينانه نيست.

در سال 1981، هواپيماهاي اسراييلي رآكتور هسته اي عراق را در اوسيراك بمباران كردند. واكنش جهان به شدت انتقاد آميز بود. حتي دولت ريگان آن عمليات را محكوم كرد. ولي نخست وزير مناخيم بگين از آن خشم ، واهمه اي به خود راه نداد.

نمي خواهم كه دوستي آمريكا را (براي اسراييل) زير سؤال ببرم. ولي حتي دوستي نيز مرزهاي عملي دارد. رييس جمهورها عوض مي شوند و سياست ها هم عوض مي شوند. جورج بوش كه بهترين دوستي است كه اسراييل در كاخ سفيد به خود ديده، نتوانسته است تعهد (نسبتا ساده تر) خود را براي ممانعت از توسعه تسليحات هسته اي ايران حفظ كند. خوب است كه اسراييل بازدارندگي خود را بر مبناي آن تعهد بنا نكرده است.

مهم تر آن كه مي توان گفت اسراييل كشور ضعيفي نيست و مجموعه اي قوي از گزينه هاي راهبردي براي خود به وجود آورده است. در بهترين شرايط، اسراییل قادر خواهد بود به تنهايي اقدام كند و برنامه هسته اي ايران را متلاشي كند و مانع از آن شود، همان گونه كه در عراق (و اخيرا در سوريه) چنين كرد.

در بدترين شرايط، اگر ايرانيان بمب به دست آورند، رهبران ايران را مي توان با ملاحظات منطقي از اين كار باز داشت. در آن صورت، زرادخانه اسراييل- - و علاقه آشكار آن به پاسخ دادن به يك حمله هسته اي- -بايد كافي باشد.

از سوي ديگر، اگر رهبري ايران نتواند در برابر وسوسه "پاك كردن اسراييل از نقشه" مقاومت كند، در آن صورت اسراييل بايد محاسبات خود را به عمل آورد.

بهاي صد هزار كشته يا دو برابر آن در تل آويو چه خواهد بود؟ بهاي آن براي ايران قطعا هولناك خواهد بود. براي اسراييل اشتباه است كه انتظار داشته باشد كشورهاي ديگر اين مسئوليت اخلاقي و ژئوپوليتيكي را به عهده بگيرند.

اشتباه نكنيد. براي ايالات متحده امري شرافتمندانه است كه از تلاش هاي اسراييل جهت متوقف كردن بمب ايران و يا از پاسخ اسراييل به يك حمله حمايت كند. ولي هيچ كشوري نمي تواند بر لطف ديگران حساب كند.

ارسال نظرات
خط داغ