سپر موشکی موهبت الهی برای پوتین
در ظاهر به نظر مي رسد جورج بوش و ولاديمير پوتين هر يك آنچه را كه بيش از هر چيز ديگري در ناتو و در اجلاس سران در سوچي مي خواستند به دست آوردند. بوش با استقرار موشك هاي ضد ايراني در لهستان پيش مي رود و پوتين توانست حداقل فعلا اوكراين را خارج از ناتو نگاه دارد.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو مسکو تایمز مدعی شده است که قطعا حقيقت دارد كه ممكن است ايران زماني خطري براي اسراييل، اروپا و آمريكا ايجاد كند. و شايد اعلام ايران در مورد 6000 سانتريفيوژ جديد براي غني سازي اورانيوم كه هم زمان با اجلاس سران در بوخارست و سوچي صورت گرفت، تحريكي عامدانه بود. ولي اين كه آيا سيستم دفاع موشكي بهترين واكنش نسبت به آن تهديد بالقوه است، سؤالي است كه به شدت قابل بحث باقي مي ماند.
اما چيزي كه در مورد آن شكي وجود ندارد اين است كه لهستاني ها به ازاي اجازه دادن براي استقرار 10 موشك در خاك آنها، ميلياردها دلار به صورت كمك نظامي از جيب واشنگتن مي زنند. ورشو آگاه است كه اگر رييس جمهور بعدي آمريكا از حزب دمكرات باشد، خيلي كم احتمال دارد كه اين گونه پروژه احمقانه و پرهزينه و منفوري را قبول كند.
به عبارت ديگر، سيستم دفاع موشكي آمريكا كه ممكن است در هر صورت عملي نشود، شايد هرگز در درجه اول ساخته نشود. چنين چيزي اصلا موفقيت به حساب نمي آيد.
ولي اين ابتكار بوش در يك مورد موفق بود و آن اين كه روس ها را عصباني كرد. البته تنها كساني كه بصيرت كافي ندارند و به سادگي گول مي خورند مي توانند باور كنند كه اين موشك ها روسيه ها را هدف قرار خواهد داد.
گر چه كرملين موضوع را بزرگ كرد، ولي خشم آن تا حدودي بجا بود. پايگاه موشكي توهيني بود كه به زخم ناشي از گسترش شرقي ناتو كه به خوبي سدي از بالتيك تا درياي سياه در برابر روسيه ايجاد كرد، اضافه مي شود. مسكو نگران است كه همه نقل و انتقالات گازي آن به اروپاي غربي به زودي ناگزير است كه از اراضي تحت كنترل ناتو عبور كنند كه بسياري از سياستمداران روسي همچنان آن را يك پيمان متخاصم تلقي مي كنند.
در حقيقت، برنامه موشك ضد ايران بوش براي پوتين يك موهبت الهي بود. اين برنامه به او چيزي داد تا به آن اعتراض كند مشروط بر آن كه او چيزي را كه واقعا خواستار آن بود به دست آورد - يعني اوكراين بيرون از ناتو بماند.
پوتين در نشست محرمانه شوراي ناتو-روسيه با عصبانيت به بوش گفت "جورج، آيا مي داني كه اوكراين حتي يك كشور نيست؟" پوتين با از كوره در رفتن، افكار واقعي خود را نسبت به اوكراين نشان داده بود. بر طبق اين نظريه، اوكراين حتي يك كشور واقعي نيست، و وجود جداگانه اي از روسيه ندارد بلكه با آن ريشه مشترك و روابط تاريخي دارد. براي پوتين، كشور بودن اوكراين چيزي جز بيهودگي ملي گرايي توهمي نيست. دقيق تر آن كه بخش عمده اي از جمعيت اوكراين از نژاد روس هستند و بخش عمده اي از اراضي اوكراين مورد ادعاي روسيه است. در سال 1954، نيكيتا خورشچف نخست وزير شوروي، كريمه را كه از قديم به روسيه تعلق داشت، به عنوان هديه به اوكراين داد با اين باور كه انتقال آن به اوكراين فرقي ايجاد نمي كرد زيرا به عنوان بخشي از شوروي باقي مي ماند.
پوتين تهديدكرده است كه اگر كييو تصميم به ملحق شدن به ناتو بگيرد، انفصال كريمه و بخش شرقي اوكراين را كه طرفدار مسكو هستند، تشويق كند. از او نقل شده كه گفته است اوكراين ديگر به عنوان يك كشور باقي نخواهد ماند.
به عبارت ديگر، پوتين ناتو را به يك زورآزمايي دعوت مي كند: اگر اوكراين را به صف خود در آوريد، ما در يكي از كشورهاي عضو شما جنگ داخلي به راه خواهيم انداخت. آيا ناتو مي تواند كنار بايستد و اجازه چنين چيزي را بدهد؟
اين امر مي تواند به دشمني بيانجامد. كرملين از هم اكنون تهديد كرده است كه اوكراين را مورد هدف سلاح هاي هسته اي قرار دهد و در حال حاضر امكان دارد كه براي استفاده از آنها وسوسه شود.
ولي يك لحظه صبر كنيد. به خاطر كاري كه بوش كرد، امكان دارد يك سيستم دفاع موشكي در لهستان مستقر شود كه مي توان از آن براي سرنگون كردن موشك هاي روسي استفاده كرد