نامزد‌های دبیرکلی سازمان ملل؛ چه کسی «غیرممکن‌ترین شغل روی زمین» را می‌خواهد؟

فرارو- در آوریل ۱۹۵۳، «تریگوه لی»، دبیرکل نروژی سازمان ملل، در فرودگاه «آیدل‌وایلد» نیویورک منتظر دیدار با جانشین خود بود. او خطاب به این دیپلمات سوئدی گفت: «داگ هامرشولد، به دشوارترین و ناممکن‌ترین شغل روی زمین خوش آمدی.» 

به گزارش فرارو به نقل از میدل ایست آی، هفت دهه بعد، سازمان ملل در آستانه انتخاب جانشینی برای دبیرکل کنونی، «آنتونیو گوترش»، قرار دارد؛ سمتی که بسیاری آن را یکی از پیچیده‌ترین و دشوارترین نقش‌ها در عرصه جهانی می‌دانند. هر دوره تصدی این سمت پنج سال است و معمولاً برای یک دوره دوم نیز قابل تمدید است. 

با توجه به روال چرخش این سمت میان قاره‌ها، انتظار می‌رود که متصدی بعدی از آمریکای لاتین باشد (آخرین فرد از این منطقه، «خاویر پرز دکوئیار» اهل پرو بود که در سال ۱۹۹۲ از سمت خود کناره‌گیری کرد). همچنین، تلاشی دیرینه و غیررسمی وجود دارد تا سازمان ملل برای نخستین بار در تاریخ ۸۰ساله خود، یک زن را به این سمت منصوب کند. 

هر کس که پیروز شود، هدایت سازمانی را بر عهده خواهد گرفت که از جهات گوناگون تحت فشار است. واشنگتن، به عنوان بزرگ‌ترین تأمین‌کننده بودجه سازمان ملل، کمک‌های مالی داوطلبانه خود را کاهش داده و از سازمان جهانی بهداشت (WHO) خارج شده است. در سایر بخش‌ها نیز، تشدید فشارهای مالی وعدم پرداخت حق عضویت از سوی کشورهای عضو، بحران نقدینگی موجود را عمیق‌تر کرده است. 

در دوران تصدی گوترش، شورای امنیت سازمان ملل نتوانسته است مانع از وقوع نسل‌کشی در غزه و سودان یا جنگ روسیه علیه اوکراین شود و یا آن‌ها را متوقف کند. افزون بر این، ایالات متحده اقداماتی انجام داده که بسیاری آن‌ها را نقض منشور سازمان ملل می‌دانند؛ از جمله تلاش برای ربودن و بازداشت «نیکلاس مادورو»، رئیس‌جمهور ونزوئلا، و همچنین جنگ مشترک با اسرائیل علیه ایران. 

هر یک از هشت نامزد برنامه‌های خاص خود را دارند، اما موضوعات مشترکی نیز مطرح شده است؛ از جمله لزوم اقدام پیش‌دستانه سازمان ملل برای جلوگیری از بروز بحران‌های احتمالی، نیاز به تبدیل شدن به سازمانی چابک‌تر و کارآمدتر، کاهش هم‌پوشانی وظایف، فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای کشورهای کوچک‌تر جهت رهایی از بار بدهی‌ها، و تأثیر هوش مصنوعی و سایر فناوری‌ها بر جهان. 

رایزنی‌ها و لابی‌گری‌ها در آستانه برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل (که اواخر همین ماه آغاز می‌شود) و همچنین پیش از انتخاب دبیرکل بعدی سازمان ملل که کار خود را از اول ژانویه آغاز خواهد کرد ادامه خواهد داشت. 

فرآیند انتخابات سازمان ملل چگونه است؟ 

این فرآیند در اواخر نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شد؛ زمانی که رؤسای مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل رسماً خواستار معرفی نامزدها شدند و داوطلبان شروع به اعلام آمادگی خود کردند. 

بر اساس منشور سازمان ملل، شورای امنیت (با ۱۵ عضو) نامزدی را رسماً به مجمع عمومی (با ۱۹۳ عضو) پیشنهاد می‌کند تا مورد بحث و تصویب قرار گیرد؛ هرچند این مرحله معمولاً جنبه‌ای تشریفاتی و صرفاً برای تأیید نهایی دارد. 

کانون اصلی رقابت در شورای امنیت است؛ جایی که نامزد پیروز ابتدا باید حمایت دست‌کم ۹ عضو از ۱۵ عضو شورا را جلب کند. نکته حیاتی این است که هیچ‌یک از پنج عضو دائم دارای حق وتو یعنی ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، روسیه و چین نباید با نامزدی او مخالف باشند. 

شورا کار خود را با برگزاری «رأی‌گیری‌های آزمایشی» (straw polls) آغاز می‌کند که ناشناس، غیررسمی و غیرالزام‌آور هستند و هدفشان سنجش نظر اعضا است. در این رأی‌گیری‌ها، سفرا به‌صورت خصوصی برای هر نامزد رأی خود را ثبت می‌کنند؛ گزینه‌های موجود شامل «تشویق» (مثبت)، «بدون نظر» (خنثی) و «عدم تشویق» (منفی) است. 

در ابتدا، همه اعضا از برگه‌های رأی یکسان و بدون علامت استفاده می‌کنند. اگر پس از چند دور رأی‌گیری آزمایشی، نامزد پیشتازِ مشخصی پدیدار نشود، اعضای دائم از برگه‌هایی با رنگ متفاوت نسبت به ۱۰ عضو منتخب استفاده می‌کنند؛ این کار به شورا امکان می‌دهد تا بدون اطلاع از اینکه کدام کشور مخالف است، متوجه شود که آیا یکی از دارندگان حق وتو با نامزد خاصی مخالف است یا خیر. چنین مخالفتی عملاً شانس موفقیت آن نامزد را از بین می‌برد. 

در جریان انتخابات کنونی، دو دور رأی‌گیری آزمایشی برگزار شده است؛ اگرچه استفاده از برگه‌های رأی رنگی پیش‌بینی شده، اما هنوز از آن‌ها استفاده نشده است. 

تا زمان انتشار این مطلب، «کارولین رودریگز-بیرکت» ازگویان پس از دومین دور رأی‌گیری آزمایشی، از «ربکا گرین‌اسپان» (کاستاریکا) و «رافائل ماریانو گروسی» (آرژانتین) پیشی گرفته است. 

کارولین رودریگز-بیرکت (گویان) 

او کیست؟ کارولین رودریگز-بیرکت، سفیرگویان در سازمان ملل و وزیر پیشین امور خارجه و امور بومیان این کشور، در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ نماینده کشورش در شورای امنیت سازمان ملل متحد بوده است. او که نامزد پیشنهادی‌گویان است، در ماه ژوئیه رسماً مورد حمایت «جامعه کارائیب» (کاریکوم) قرار گرفت. 

برنامه او چیست؟ رودریگز-بیرکت در بیانیه رسمی چشم‌انداز خود، خویشتن را نامزدی «اصول‌گرا و عمل‌گرا» برای کشورهای کوچک معرفی کرده و متعهد شده است که به مسئولیت‌های سازمان ملل در حوزه‌های صلح و امنیت، توسعه و حقوق بشر، وزنی یکسان بدهد. 

در زمینه صلح و امنیت، او اعلام کرده است که دبیرکلی خواهد بود که با جدیت بیشتری از «مساعی جمیله» (میانجی‌گری و حسن نیت) ناشی از جایگاه خود استفاده می‌کند و با استناد به ماده ۹۹ منشور سازمان ملل، تهدیدهای علیه صلح و امنیت بین‌المللی را به شورای امنیت ارجاع می‌دهد. 

رودریگز-بیرکت همچنین با اشاره به اینکه تنها ۱۸ درصد از اهداف توسعه پایدار سازمان ملل در مسیر تحقق قرار دارند، خواستار اصلاح قوانین مالی بین‌المللی و ایجاد مشارکت‌های عمیق‌تر با بخش خصوصی شده است. او از طرح جاری دبیرخانه برای افزایش کارایی (موسوم به UN80) حمایت کرده، اما نسبت به کاهش بودجه‌هایی که ممکن است خدمات میدانی برای اقشار آسیب‌پذیر را تضعیف یا تهی کند، هشدار داده است. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ رودریگز-بیرکت در حال حاضر گزینه پیشتاز است و در رأی‌گیری‌های آزمایشی (غیررسمی) شورا، در صدر قرار دارد؛ به‌طوری که در دور ماه اوت، هشت رأی «تشویقی» (حمایتی) در برابر سه رأی «بازدارنده» (مخالف) و چهار رأی «بدون نظر» کسب کرد. 

ربکا گرینسپان (کاستاریکا) 

او کیست؟ گفت که فوراً دفتر دبیرکل را سازماندهی مجدد خواهد کرد تا بر وظایف میانجیگری آن تأکید کند و آن را به عنوان یک واسطه قابل اعتماد که از دیپلماسی محتاطانه بهتر استفاده می‌کند، تقویت کند. او همچنین می‌خواهد عملیات صلح سازمان ملل متحد با گروه‌های منطقه‌ای در محل همکاری نزدیک‌تری داشته باشد. 

گرینسپن می‌گوید، سازمان ملل متحد علاوه بر این باید مسئولیت‌های همپوشانی را کاهش دهد و کارآمدتر باشد؛ از بودجه خود بهتر استفاده کند؛ بحران‌ها را سریع‌تر پیش‌بینی و به آن‌ها پاسخ دهد، از جمله از طریق فناوری و هوش مصنوعی؛ و با انتصابات بر اساس شایستگی وعدم تحمل سوء رفتار، پاسخگوتر باشد. 

در مورد توسعه، گرینسپن خواهان شرایط قرض گرفتن عادلانه‌تر برای کشورهای فقیرتر است، از جمله پایان دادن به بازپرداخت بدهی‌هایی که پول مورد نیاز برای خدمات ضروری را مصرف می‌کنند. 

شانس او ​​چقدر است؟ گرینسپن در اولین نظرسنجی در ماه ژوئیه با ۱۰ «تشویق» و یک «دلسرد» پیشتاز بود، اما متعاقباً سرعت خود را از دست داد و در نظرسنجی بعدی به هفت «دلسرد» و چهار «دلسرد» کاهش یافت. 

رافائل ماریانو گروسی (آرژانتین) 

او کیست؟ رافائل ماریانو گروسی هفت سال است که ریاست نهاد جهانی ناظر بر امور هسته‌ای، یعنی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)، را بر عهده دارد. آرژانتین در اواخر ماه نوامبر او را برای تصدی سمت دبیرکل سازمان ملل متحد نامزد کرد. 

برنامه و رویکرد او چیست؟ گروسی که چهار دهه سابقه فعالیت دیپلماتیک دارد، خود را شخصیتی مستقل معرفی کرده است؛ او هزینه‌های کارزار انتخاباتی‌اش را شخصاً تأمین می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که به حمایت حامیان مالی وابسته نیست. 

در حالی که شماری از رقبای او وعده اجرای اصلاحات نهادی گسترده را داده‌اند، گروسی خود را میانجی‌ای عمل‌گرا و میدانی معرفی می‌کند که قصد دارد اعتبار سازمان ملل را از طریق دیپلماسی مستقیم و اجرای بهتر تعهدات موجود، احیا کند. 

گروسی در بیانیه چشم‌انداز خود استدلال می‌کند که سازمان ملل به جای شعار، به نتایج ملموس نیاز دارد و باید از ارزش‌های بنیادین خود پاسداری کند. او پنج اولویت را تعیین می‌کند: صلح و امنیت؛ توسعه از طریق مشارکت‌ها؛ حضور میدانی برای حقوق بشر؛ مدیریت و نوسازی نهادی؛ و «چندجانبه‌گرایی عمل‌گرا» که همه طرف‌ها را درگیر کند. او می‌گوید: «جهان همچنان به سازمان ملل نیاز دارد، اما این سازمان باید کارآمد باشد.» 

گروسی نیز مانند رودریگز-بیرکت تأکید می‌کند که اهداف توسعه پایدار محقق نشده‌اند و تعامل عمیق‌تر با بخش خصوصی و جامعه علمی را پیشنهاد می‌کند. 

او همچنین خواستار حذف مأموریت‌های هم‌پوشان (تکراری) در سازمان ملل، دیجیتالی‌سازی بیشتر عملیات‌ها، و تعیین ابعاد و منابع بخش‌های مختلف بر اساس اولویت‌های توافق‌شده و دارای بودجه است؛ نه اینکه این بخش‌ها صرفاً به دلیل تداوم مأموریت‌ها و بودجه‌هایی که در ابتدا توجیه‌کننده آن‌ها بوده‌اند، به کار خود ادامه دهند. 

با این حال، گروسی اشاره چندانی به سیاست‌های اقلیمی نمی‌کند و ترجیح می‌دهد آن را در ذیل مباحث مربوط به انرژی و انرژی هسته‌ای بگنجاند. 

شانس او ​​چقدر است؟ گروسی در رأی‌گیری‌های غیررسمی (آزمایشی) شورای امنیت عملکرد قدرتمندی داشته و در دور ماه اوت با کسب هفت رأی «تشویق» (حمایت)، به طور مشترک در جایگاه دوم قرار گرفته است؛ هرچند شش رأی «عدم تشویق» (مخالفت) نیز دریافت کرده که نشان می‌دهد او با مخالفت بیشتری نسبت به نزدیک‌ترین رقبای خود روبروست. 

کمپین انتخاباتی او همچنین در هفته‌های اخیر با تلاش فزاینده آرژانتین برای ازسرگیری مذاکرات حاکمیتی بر سر جزایر فالکلند گره خورده است. لندن، به عنوان یکی از اعضای دائم، از نظر تئوری می‌تواند نامزدی او را وتو کند، هرچند اعلام کرده که تنها بر «شایستگی نامزدها» تمرکز دارد. 

ماریا فرناندا اسپینوزا (اکوادور) 

او کیست؟ ماریا فرناندو اسپینوزا دیپلماتی اهل اکوادور است که در سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ ریاست مجمع عمومی سازمان ملل متحد را بر عهده داشت؛ او چهارمین زنی بود که به این سمت رسید و نخستین فرد از منطقه آمریکای لاتین و کارائیب بود که چنین جایگاهی را تجربه کرد. او همچنین دو بار وزیر امور خارجه اکوادور و نخستین وزیر دفاع زن این کشور بوده است. اسپینوزا پس از نامزد شدن از سوی کشور «آنتیگوا و باربودا»، نسبتاً دیر و در ماه مه وارد رقابت شد. 

برنامه و دیدگاه‌های او چیست؟ اسپینوزا در بیانیه چشم‌انداز خود می‌گوید که «شکاف میان وعده‌های سازمان ملل و آنچه در عمل محقق می‌شود، بیش از حد عمیق شده است». او برنامه خود را حول پنج «ستون تحول» تنظیم کرده است: صلح و امنیت؛ توسعه؛ انرژی و تحول دیجیتال؛ ارتقای توانایی سازمان ملل در دستیابی به نتایج؛ و تأمین منابع مورد نیاز برای انجام وظایف. 

طرح شاخص او، ایجاد یک «مرکز پیشگیری و اقدام زودهنگام» است که مستقیماً به دبیرکل گزارش می‌دهد و قابلیت‌های تحلیل ریسک و هشدار زودهنگام سازمان ملل را — که اکنون در بخش‌های مختلف پراکنده هستند — یکپارچه می‌سازد تا بتوان بحران‌ها را پیش از تشدید، شناسایی و مدیریت کرد. اسپینوزا می‌گوید این مرکز به جای ایجاد لایه‌ای دیگر از بوروکراسی، از منابع موجود استفاده خواهد کرد. 

در حوزه توسعه، اسپینوزا معتقد است که راهکارها را «نمی‌توان از نیویورک طراحی یا اجرا کرد»، بلکه باید با هدایت محلی و مالکیت ملی پیش بروند. او بدهی را «مانعی ساختاری در مسیر توسعه» می‌داند و خواهان نظام مالی بین‌المللی است که به کشورهای فقیرتر اجازه دهد پس از ایفای تعهدات بدهی خود، سرمایه‌گذاری بیشتری در بخش‌های بهداشت، آموزش و توسعه انجام دهند. 

اسپینوزا همچنین خواهان آن است که سازمان ملل به بستری بی‌طرف برای مذاکره قدرت‌های رقیب بر سر قوانین حوزه فناوری تبدیل شود و پیشنهاد «گفتگوی دبیرکل درباره فناوری‌های نوظهور» را برای تدوین سازوکارهای حفاظتی مشترک در زمینه هوش مصنوعی و سایر فناوری‌های نوظهور مطرح می‌کند. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ حمایت از اسپینوزا محدود بوده است؛ او در رأی‌گیری ماه اوت تنها چهار رأی «تشویقی» (حمایت) کسب کرد که با حد نصاب نُه رأی فاصله زیادی دارد. 

با این حال، نکته مثبت برای او این است که تعداد زیادی رأی «بدون نظر» (هشت مورد در ماه اوت) داشته است؛ این امر نشان می‌دهد که او با مخالفت صریح کمتری نسبت به برخی نامزدهای بالاتر از خود مواجه است و شانس اندکی برای موفقیت دارد. 

چالش اسپینوزا در هفته‌های پیش رو این است که اگر می‌خواهد در رقابت باقی بماند، نظر کسانی را که در مورد آینده نامزدی او مردد هستند، به سمت حمایت (رأی تشویقی) جلب کند. میشل باشله (شیلی) 

میشل باشله (شیلی)

او کیست؟ میشل باشله، رئیس‌جمهور پیشین و چپ‌گرای شیلی است که دو دوره (۲۰۰۶–۲۰۱۰ و ۲۰۱۴–۲۰۱۸) در این سمت خدمت کرده و در دوران دیکتاتوری آگوستو پینوشه بازداشت، شکنجه و تبعید شده است. 

او که از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ به عنوان کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل فعالیت می‌کرد، در فوریه ۲۰۲۶ به طور مشترک از سوی شیلی، برزیل و مکزیک نامزد شد. با وجود اینکه دولت راست‌گرای افراطی و تازه‌کار شیلی در ماه مارس حمایت خود را از او پس گرفت، نامزدی‌اش همچنان پابرجاست و از پشتیبانی قدرت‌های بزرگ آمریکای لاتین، یعنی برازیلیا و مکزیکوسیتی، برخوردار است. 

برنامه او چیست؟ باشله خود را به عنوان مدیری کارآزموده معرفی کرده است که می‌تواند با تکیه بر «منابع موجود»، سازمان ملل را چابک‌تر و کارآمدتر سازد و هم‌زمان رویکرد این سازمان را در زمینه مداخلات زودهنگام تقویت کند. 

بیانیه رسمی چشم‌انداز او بر چهار محور استوار است: اصلاح دیوان‌سالاری داخلی سازمان ملل؛ برقراری پیوند دوباره میان سازمان ملل و مردم عادی؛ تأکید مجدد بر اصول بنیادین سازمان؛ و طراحی راهکارهایی آینده‌نگرانه برای مقابله با بحران‌های نوظهور. 

باشله خواهان آن است که سازمان ملل به جای صدور بیانیه از نیویورک، رویکردی پیشگیرانه در پیش گیرد و با تقویت «معاونت امور سیاسی و صلح‌سازی» و «واحد پشتیبانی میانجی‌گری»، حضور میدانی کارکنان خود را در کانون‌های بحران افزایش دهد. 

در حوزه توسعه، باشله از مقابله با «بحران سه‌گانه سیاره‌ای» شامل تغییرات اقلیمی، از دست رفتن تنوع زیستی و آلودگی از طریق اصلاحات مالی و بخشودگی بدهی‌ها سخن گفته است؛ اقداماتی که کشورهای جزیره‌ای کوچک، کشورهای در حال توسعه محصور در خشکی و کشورهای کمتر توسعه‌یافته را هدف قرار می‌دهند. او همچنین خواهان مشارکت نظام‌مند زنان در فرآیندهای صلح‌سازی و تصمیم‌گیری است. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ باشله که در ابتدا بخت اصلی پیروزی محسوب می‌شد، در نظرسنجی‌های اولیه (آزمایشی) افت شدیدی را تجربه کرد؛ به‌طوری که در دورِ ماه اوت، با وجود شهرت و جایگاه برجسته‌اش، تنها دو رأی مثبت (حمایت) و شش رأی منفی (عدم حمایت) کسب کرد. 

مکی سال (سنگال) 

او کیست؟ نامزدی رسمی «مکی سال» رئیس‌جمهور سنگال از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۴ که در ماه مارس توسط بوروندی (در زمان تصدی ریاست دوره‌ای اتحادیه آفریقا) مطرح شد، موجب سردرگمی گردید. این سازمان متعاقباً از تأیید رسمی نامزدی سال خودداری کرد. 

برنامه او چیست؟ سال کارنامه خود در آفریقا را محور اصلی تبلیغاتش قرار داده و با شعار «آفریقا در قلب، جهان در چشم‌انداز» و تحت عنوان «برای چندجانبه‌گرایی نوین و فراگیر» فعالیت می‌کند. 

او سه اولویت برای ۱۰۰ روز نخست کاری خود تعیین کرده است: تقویت اقدامات سازمان ملل در زمینه پیشگیری از مناقشات؛ بازنگری در ساختارها و مأموریت‌های این سازمان برای ارتقای اثربخشی و حاکمیت مالی؛ و قرار دادن حقوق بشر و توسعه در کانون توجه. 

در حوزه تأمین مالی توسعه، سال استدلال می‌کند که کشورهای فقیرتر با هزینه‌های استقراض گزافی روبرو هستند که هیچ تناسبی با بحران‌هایی که آن‌ها کمترین نقش را در ایجادشان داشته‌اند، ندارد؛ او همچنین خواهان تجدید ساختار نحوه تمرکز ثروت و قدرت رأی‌دهی در میان پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل است. 

او صلح و توسعه را اموری تفکیک‌ناپذیر می‌داند و معتقد است اگر به نارضایتی‌های اقتصادی ریشه‌دار یک کشور رسیدگی نشود، نمی‌توان تنها با اقدامات امنیتی به ثبات دست یافت. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ میزان آرای احتمالی سال ثابت مانده و نتایج نظرسنجی‌ها در ماه‌های ژوئیه و اوت تغییری نکرده است. اگرچه حمایت «باسیرو دیومای فای»، رئیس‌جمهور سنگال و رقیب پیشین او، به تقویت موقعیتش کمک کرده، اما عواملی همچون فقدان تأیید رسمی اتحادیه آفریقا و ظهور «اولارا اوتون‌نو» از اوگاندا — دیگر نامزد آفریقایی — مانع پیشرفت او شده‌اند. 

هر دو نامزد با چالش‌های مشترکی روبرو هستند: انتظار غیررسمی مبنی بر اینکه دبیرکل بعدی باید از آمریکای لاتین باشد، و اجماع عمومی بر سر اینکه سازمان ملل سرانجام باید نخستین دبیرکل زن خود را داشته باشد. 

اولارا اوتون‌نو (اوگاندا) 

او کیست؟ اولارا اوتون‌نو (Olara Otunnu) دیپلمات کهنه‌کار اوگاندایی با بیش از چهار دهه تجربه دیپلماتیک است. او سابقه فعالیت به عنوان سفیر اوگاندا در سازمان ملل و وزیر امور خارجه این کشور را دارد، ریاست دوره‌ای شورای امنیت سازمان ملل را بر عهده داشته و از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ نیز معاون دبیرکل سازمان ملل و نماینده ویژه در امور کودکان و مناقشات مسلحانه بوده است. 

برنامه او چیست؟ بیانیه چشم‌انداز اوتون‌نو، نامزدی او را سرآغاز «عصر امید و ایمان» برای سازمان ملل معرفی می‌کند؛ عصری که هدف آن احیای مأموریت بنیادین سازمان، یعنی «جلوگیری از بلای جنگ» است؛ آن هم در شرایطی که به زعم او، این مأموریت مورد غفلت واقع شده است. 

او وعده داده است که از همان روز نخست، رسیدگی به مناقشات اوکراین، غزه، جمهوری دموکراتیک کنگو، سودان و ایران را در اولویت قرار دهد و برای هر یک، کنفرانسی اختصاصی و چارچوبی منطقه‌ای تشکیل دهد. 

اوتون‌نو معتقد است که بازسازی ساختار سازمان ملل باید توسط خودِ کشورهای عضو هدایت شود، نه اینکه از سوی دبیرخانه به آن‌ها تحمیل گردد؛ هدف او دستیابی به «انسجام و پاسخگویی» برای کاهش دوباره‌کاری‌هاست، بی‌آنکه مشروعیت سازمان تضعیف شود. 

به باور اوتون‌نو، سازمان ملل باید نهادی اختصاصی برای نظارت بر حکمرانی هوش مصنوعی داشته باشد و از فناوری دیجیتال برای مبارزه با فقر بهره گیرد. همچنین اقدامات مربوط به تغییرات اقلیمی باید به گونه‌ای پیگیری شود که «رفاه اقتصادی» یا امنیت انرژی قربانی نشود. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ اوگاندا در ماه ژوئیه با حمایت شخصی رقیب سیاسی سابق، رئیس‌جمهور یووری موسونی، اوتون‌نو را نامزد کرد. او در فاصله میان دو رأی‌گیری آزمایشی شورای امنیت، بیشترین رشد آرا را در میان نامزدها داشت و آرای حمایتی («تشویق‌کننده») خود را دو برابر کرد. 

با این حال، اگرچه او در این مرحله شانس بیشتری نسبت به «مکی سال» (Macky Sall) دارد، اما با همان چالش ذاتیِ زن نبودن وعدم تعلق به آمریکای لاتین روبروست. 

ایوون آ-باکی (اکوادور) 

او کیست؟ ایوون آ-باکی، دیپلمات اکوادوری و وزیر پیشین تجارت خارجی که اصالتی لبنانی دارد و در نوجوانی به لبنان مهاجرت کرده بود، از سوی کشور تونگا نامزد شده است. روایت شخصی او نقش پررنگی در کارزار انتخاباتی‌اش دارد؛ او می‌گوید تعهد دیرینه‌اش به حل مناقشات، ریشه در دوران زندگی‌اش در بیروت همراه با خانواده دارد—زمانی که در دهه ۱۹۸۰ و هم‌زمان با بمباران این شهر توسط اسرائیل، کنسول افتخاری اکوادور در آنجا بود. آ-باکی در جریان مذاکراتی که به توافق صلح سال ۱۹۹۸ با پرو انجامید، به ریاست‌جمهوری اکوادور مشاوره می‌داد. 

برنامه او چیست؟ آ-باکی در بیانیه چشم‌انداز خود، پیشگیری از مناقشات را یک ضرورت اقتصادی می‌داند و به برآوردی استناد می‌کند که نشان می‌دهد خشونت سالانه حدود ۱۳.۶ تریلیون دلار برای اقتصاد جهانی هزینه دارد. 

او پیشنهاد می‌کند که از «روش تضمین‌کننده» در میانجی‌گری استفاده شود؛ روشی که در آن گروه کوچکی از دولت‌های مورد پذیرش طرفین، مذاکرات را همراهی کرده و به تضمین توافق نهایی کمک می‌کنند. همچنین او خواستار اجرای قطعنامه ۲۷۱۹ است که امکان تأمین مالی عملیات صلح‌بانیِ تحت رهبری اتحادیه آفریقا را از طریق کمک‌های سازمان ملل فراهم می‌کند. 

آ-باکی همچنین خواهان اصلاح شورای امنیت است؛ از جمله اختصاص کرسی دائم به مناطقی که به گفته او از نظر تاریخی نادیده گرفته شده‌اند (مانند آفریقا، آمریکای لاتین و کارائیب). او کشورهای دارای حق وتو را «فاتحان جنگی که چهار نسل پیش پایان یافته است» توصیف می‌کند. 

او همچنین از هدررفت منابع ساختاری در سازمان ملل انتقاد می‌کند و به برگزاری سالانه حدود ۲۷ هزار جلسه با هزینه‌ای بالغ بر ۳۶۰ میلیون دلار اشاره دارد. در عوض، او خواهان تعیین مأموریت‌هایی است که تاریخ انقضا داشته باشند و تداوم آن‌ها مستلزم تمدید فعالانه باشد. 

شانس موفقیت او چقدر است؟ آ-باکی تنها چهار روز پیش از دومین رأی‌گیری غیررسمی (آزمایشی) شورای امنیت و یک روز پیش از ارائه رسمی نامزدی خود به کشورهای عضو، وارد رقابت شد. 

او در رأی‌گیری ماه اوت هیچ رأی «تشویقی» (مثبت) دریافت نکرد، اما هشت رأی «عدم تشویق» (منفی) و هفت رأی «بدون نظر» به دست آورد. این ضعیف‌ترین نتیجه در میان تمام نامزدها بود و جبران این عقب‌ماندگی را برای او بسیار دشوار، و شاید غیرممکن، می‌سازد. 

از آنجا که در این رأی‌گیری از برگه‌های رأی یکسانی برای اعضای دائم و اعضای انتخابی شورا استفاده شد، مشخص نیست که آیا هیچ‌یک از پنج عضو دائم دارای حق وتو با نامزدی او مخالف بوده‌اند یا دلایل رأی منفی اعضای خاص چه بوده است.