چطور زیردریاییهای هستهای ماهها بدون آمدن به سطح آب ناپدید میشوند؟
در سامانههای متداول رآکتورهای دریایی، بخار پس از به حرکت درآوردن توربینها دوباره به آب تبدیل میشود و در یک چرخه بسته مورد استفاده قرار میگیرد. به این ترتیب، زیردریایی برای ادامه فعالیت خود به تأمین مداوم سوخت یا اکسیژن از سطح آب وابسته نیست.
زیردریاییهای هستهای میتوانند هفتهها و حتی ماهها در اعماق اقیانوس باقی بمانند، بدون آنکه برای دریافت هوا یا شارژ باتری مجبور به آمدن به سطح آب شوند. راز این توانایی تنها به رآکتور هستهای محدود نمیشود؛ این شناورها به گونهای طراحی شدهاند که بخش قابل توجهی از نیازهای حیاتی خدمه را در یک محیط بسته تأمین کنند.
به گزارش فرارو به نقل از Interesting Engineering، تفاوت اصلی زیردریاییهای هستهای با نمونههای دیزل-الکتریکی در شیوه تأمین انرژی است. زیردریاییهای معمولی برای فعالیت موتورهای دیزلی به اکسیژن نیاز دارند و باتریهای آنها نیز پس از مدتی باید دوباره شارژ شوند. به همین دلیل نمیتوانند برای مدت طولانی بدون ارتباط با سطح آب فعالیت کنند.
رآکتور، قلب زیردریایی هستهای
در مقابل، رآکتور هستهای برای تولید انرژی به اکسیژن موجود در هوا نیاز ندارد. در این رآکتورها، شکافت هستهای گرما تولید میکند و این گرما برای تولید بخار به کار میرود. بخار حاصل نیز توربینها را به حرکت درمیآورد و انرژی لازم برای حرکت زیردریایی و تولید برق سامانههای مختلف را فراهم میکند.
چرخه بسته آب و بخار
در سامانههای متداول رآکتورهای دریایی، بخار پس از به حرکت درآوردن توربینها دوباره به آب تبدیل میشود و در یک چرخه بسته مورد استفاده قرار میگیرد. به این ترتیب، زیردریایی برای ادامه فعالیت خود به تأمین مداوم سوخت یا اکسیژن از سطح آب وابسته نیست.
این ویژگی باعث میشود زیردریاییهای هستهای از نظر سوخت رآکتور، برد بسیار طولانی داشته باشند. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی وزارت انرژی آمریکا، هسته رآکتورهای مدرن دریایی میتواند بیش از یک میلیون مایل، معادل حدود ۱.۶ میلیون کیلومتر، دوام داشته باشد.
اکسیژن چگونه تأمین میشود؟
اما تولید انرژی تنها بخشی از ماجراست. خدمه زیردریایی برای زنده ماندن به اکسیژن و آب شیرین نیز نیاز دارند. زیردریاییهای هستهای به سامانههایی مجهز هستند که میتوانند اکسیژن مورد نیاز را در داخل شناور تولید کنند و دیاکسیدکربن و سایر آلایندههای هوا را نیز از محیط داخلی خارج کنند.
آب شیرین نیز میتواند از آب دریا تولید شود. در نتیجه، وابستگی زیردریایی به سطح آب برای تأمین نیازهای اساسی به حداقل میرسد.
محدودیت اصلی، سوخت نیست
با وجود این قابلیتها، زیردریایی هستهای نمیتواند برای همیشه زیر آب بماند. محدودیت اصلی معمولاً سوخت رآکتور نیست، بلکه عواملی مانند میزان مواد غذایی، تجهیزات مصرفی و نیازهای خدمه است.
در واقع، یک زیردریایی هستهای از نظر تأمین انرژی میتواند برای مدت بسیار طولانی در زیر آب باقی بماند، اما در عمل طول مأموریت آن به ظرفیتهای انسانی و لجستیکی وابسته است.
مزیت راهبردی ماندن در اعماق
همین استقلال نسبی از سطح آب، یکی از مهمترین مزیتهای زیردریاییهای هستهای به شمار میرود. این شناورها میتوانند مسافتهای بسیار طولانی را طی کنند و برای مدت طولانی بدون آشکار کردن موقعیت خود در زیر آب باقی بمانند؛ قابلیتی که نقش مهمی در مأموریتهای نظامی و بازدارندگی دریایی ایفا میکند.
