۳۳۴ مطلب
همسر میرزا که به قول خودش دیگر حسابی از این بلاتکلیفی به تنگ آمده، آخرین باری که در محل سیاهچال به ملاقات میرزا میرود، به او میگوید: «من از همینجا یک راست میروم در خانه اتابک، چادرم را برمیدارم، گیسهایم را پریشان میکنم و فریاد میکشم که ای ایهاالناس مگر شوهر من چه کرده که توی حبس تاریک میاندازیدش؟ مگر مملکت صاحب ندارد؟ مگر ما جزو این ملت نیستیم؟ مگر ما حق حیات نداریم؟»
این بخش از صورتجلسه را که مربوط به دوره دوم مجلس شورای ملی و در عهد احمدشاه قاجار است
اعتراض ایران به دولت انگلیس در آن زمان حاصلی در بر نداشت و حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز لوایحی در ایران به تصویب رسید و به موجب آن دولت ایران موظف شد که نسبت به احقاق حقوق ایران در بحرین اقدام کند.
از این دست تحریفهای تاریخی، خیلیها ممکن است به زبان آرند. اما وقتی این سخنان از دهان کسی بیرون آید که سالها ریاست سازمان میراث فرهنگی، معاونت وزیر ارشاد، ریاست پژوهشگاه میراث، عضویت شورای عالی میراث، عضویت پیوسته فرهنگستان هنر و چندین سمت بلندپایه فرهنگی دیگر را در اختیار داشته، میتوان پی برد که چرا اوضاع فرهنگی امروزمان چنین شده است.
نه ایران، ایران دوره قاجار است و نه روسیه، روسیه دوره تزاری و شوروی. درست است که باید از تاریخ عبرت گرفت اما در عین حال نباید از تاریخ و خاطرات ناخوشایند تاریخی، احکامی قطعی برای تنظیم روابط با کشورها صادر کرد.
گرچه اولین پرواز بشر با هواپیما در سال 1903 توسط برادران رایت انجام شد اما ده سال طول کشید تا خلبانی لهستانی اولین هواپیما را بر فراز آسمان ایران به پرواز درآورد.
