۳۷ مطلب
تمرکز دموکرات‌ها بر هزینه‌های زندگی در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ضروری است، اما بحران اخلاقی دولت ترامپ نیز نمی‌تواند نادیده گرفته شود. اتهام بهره‌برداری مالی از ریاست‌جمهوری، تصمیم‌های بحث‌برانگیز سیاست خارجی، تضعیف نهادهای دموکراتیک و برخورد سخت‌گیرانه با مهاجران، نگرانی‌ها درباره پاسخ‌گویی و حقوق عمومی را افزایش داده است. بازسازی اعتماد جامعه آمریکا، علاوه بر بهبود معیشت، به احیای هنجارهای سیاسی، شفافیت و احترام به کرامت انسانی نیاز دارد.
گزارش تازه مجله تایم نشان می‌دهد دونالد ترامپ پیش از عملیات آمریکا در ونزوئلا، از هوش مصنوعی «گروک» درباره واکنش مردم این کشور به بازداشت نیکلاس مادورو پرسیده بود؛ گروک نیز پیش‌بینی کرده بود بسیاری از ونزوئلایی‌ها از سقوط مادورو استقبال خواهند کرد.
توافق نفتی جدید ونزوئلا و آمریکا، با وعده نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری و توسعه ۱۷ میدان نفتی، وابستگی بلندمدت صنعت نفت ونزوئلا به واشنگتن را افزایش می‌دهد. با وجود ادعای ترامپ درباره شکوفایی ونزوئلا، جزئیات مالکیت، هزینه‌ها و سهم واقعی کشور از درآمدها مبهم است. نقش آلساندرو بتانکورت، تاجر جنجالی، نیز بر نگرانی‌ها افزوده است. منتقدان، نبود مناقصه و نظارت پارلمانی، محرمانگی توافق، احتمال تعویق انتخابات و تضعیف حاکمیت ونزوئلا را محکوم کرده‌اند.
رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، در گفت‌وگو با مجله تایم گفت: بزرگ‌ترین اشتباه نیکولاس مادورو، منزوی کردن بیش از حد ونزوئلا در جهان بوده است.
ایالات متحده پس از بازداشت نیکلاس مادورو، منطق اقدام خود را صریحاً بر «نفت» بنا کرد: احیای صنعت نفت ونزوئلا با سرمایه شرکت‌های آمریکایی و جبران ملی‌سازی‌های دوران چاوز. با وجود ذخایر عظیم نفتی، تحریم‌ها، محاصره نفتی، کمبود «نفتا» و فرسودگی زیرساخت‌ها تولید را در مسیر نزولی نگه داشته است. افزایش تولید محدود خواهد بود و بازگشت به ظرفیت‌های گذشته به سرمایه‌گذاری عظیم و تغییرات سیاسی پرهزینه وابسته است.
دونالد ترامپ پس از سرنگونی نیکلاس مادورو، با تکیه بر قرائتی شخصی از دکترین مونرو، سیاستی تهاجمی در نیم‌کره غربی در پیش گرفته و از ونزوئلا تا کلمبیا، کوبا و گرینلند را با زبان تهدید هدف قرار داده است. محور این رویکرد، نه دموکراسی، بلکه نفت، منابع راهبردی و انحصار نفوذ آمریکاست. این سیاست معامله‌محور، با نادیده‌گرفتن قواعد حقوقی و هنجاری، اروپا و جهان را نگران بازگشت منطق سلطه و بی‌ثباتی کرده است.
ایالات متحده با اجرای عملیاتی به اسم «عزمِ مطلق»، نیکلاس مادورو را در قلب کاراکاس ربود. این تهاجم شبانه که با مشارکت یگان‌های ویژه، جنگنده‌های رادارگریز و ابزارهای جنگ الکترونیک برای فلج کردن پدافند و زیرساخت‌های ونزوئلا همراه بود، از سوی واشینگتن «اجرای قانون» توصیف شد.
این گزارش از فارن پالیسی هشدار می‌دهد حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا، بازداشت نیکلاس مادورو و اعلام نیت برای «اداره‌کردن» کشور بدون مجوز کنگره یا سازمان ملل، می‌تواند آخرین بقایای هنجارهای حقوق بین‌الملل را فرسایش دهد. به‌گفته کارشناسان، این اقدام مسیر را برای رفتارهای تهاجمی چین و روسیه هموار می‌کند، بازدارندگی را تضعیف می‌سازد و خطر هرج‌ومرج جهانی و مداخلات پرهزینه تازه را افزایش می‌دهد.
این گزارش از فارن پالیسی حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو را نقطه عطفی تاریخی در آمریکای جنوبی می‌داند؛ رخدادی که توهم پایان مداخلات مستقیم واشنگتن را فرو ریخت. این اقدام، محاسبات امنیتی و بازدارندگی دولت‌های منطقه را دگرگون کرده و بحث کاهش وابستگی به آمریکا را تقویت می‌کند. آینده ونزوئلا میان سه سناریو یعنی تداوم رژیم با چهره‌ای جدید، فروپاشی داخلی یا فشار نظامی مستمر آمریکا در نوسان است و پیامدهای آن کل قاره را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
ایالات متحده با اجرای حملات هوایی گسترده به ونزوئلا و بازداشت شوک‌آور نیکولاس مادورو، کارزار «فشار حداکثری» خود را به نقطه‌ای بی‌سابقه رساند. این اقدام در چارچوب سیاست تهاجمی دولت دونالد ترامپ، با اتهام قاچاق مواد مخدر، تلاش برای تغییر رژیم و دسترسی به ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا انجام شد. با وجود بازداشت مادورو، ساختار قدرت همچنان پابرجاست و آینده کشور در هاله‌ای از بی‌ثباتی، خطر درگیری گسترده و هرج‌ومرج طولانی‌مدت قرار دارد.
