۱۱۹ مطلب
صفایی فراهانی گفت: با توجه به قانون اساسی حاضر، رئیس قوه مجریه کمتر از ۲۰ درصد اختیارات اداره کشور را دارد و تعیین استراتژی و چشمانداز اداره بلندمدت کشور با قوه مجریه نیست. بهجز دولت آقای احمدینژاد که در شش سال اول عمر هشتساله دولتش که همه ارکان حاکمیت با او همراه بودند، در دور دوم آقای هاشمی، دو دوره آقای خاتمی، دو دوره آقای روحانی و دو سال آخر دولت آقای احمدینژاد، همیشه قوه مجریه با تنشهای مستمر روبهرو بوده است.
عباس عبدی گفت: راه حل مسائل اقتصادی از بازار سیاست میگذرد، اما بازار سیاستی که در آن کیفیت مشارکت و رقابت تامین شود تا در حوزه سیاست تغییری صورت نگیرد اتفاقی در حوزه اقتصاد نمیافتد چه با نظامی چه با غیر نظامی.
رییس جمهوری پیشین ایران گفت: امام آمد، اعلام کرد و این باور را ایجاد کرد که همه چیز متعلق به ملت است. انقلاب هم مال ملت است، کشور مال ملت است، حکومت مال ملت است و همه اینها باید در خدمت ملت، در خدمت پیشرفت و اعتلای ملت، در خدمت آزادی و کرامت ملت، در خدمت اعمال اراده و تعیین سرنوشت آحاد مردم قرار بگیرد.
بهزاد نبوی فعال سیاسی اصلاح طلب گفت: به نظر میرسد شعار اصلاح طلب اصولگرا دیگه تمومه ماجرا، طرح طیف تندرو داخلی است که تلاشش حذف اصلاح طلبان است و در عین حال ارادتی هم به اصولگرایان ندارد. این طیف با درک واقعیت، یأس و ناامیدی مردم و عدم اقبالشان نسبت به صندوقهای رأی، متوجه تضعیف پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان شده است.
بهجرئت میتوان گفت در چهار دهه گذشته شرایط اجتماعی ایران هرگز مستعد ظهور چهره نظامی نبوده و شاید بهتر است بگوییم نیازی به ظهور این چهرهها نیز احساس نمیشده است، چراکه نظامیان از آغاز انقلاب در مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نقش بسیاری داشتهاند، پس اگر در انتخابات ۱۴۰۰ نامزدی از میان چهرههای نظامی برگزیده شود، این به معنای بناپارتیسم نیست.
سال ۸۳، مجلس ششم با همه اتفاقها و جنجالها به کار خود پایان داد. یک سال بعد، اصلاحطلبان نیز باید دولت را تحویل میدادند؛ اینبار نیز باز آیتالله هاشمیرفسنجانی وارد میدان شد تا نگذارد اختلافها باعث انحراف شود.
فائزه هاشمیرفسنجانی گفت: در مجموع چیزی که از عملکرد مجلس یازدهم دیده میشود، کارکردی تبلیغاتی، شعاری، پوپولیستی و انحصارگرایانه است که این سیاست در مورد پروتکل الحاقی و قانون انتخابات نیز صادق است در قانون انتخابات به نظر میرسد هدف بیشتر تنگترکردن فضا برای حضور کاندیداهای متفاوت با افکار آنها و هموارکردن بیشتر مسیر برای کاندیداهای جناح راست است.
مسیری که مجلس انقلابی و همچنین دیپلماسی انقلابی در پیش گرفته است، ایران را بعد از خروج از سازمان ملل به «ریز کشور» (Micronation) یا نهایتاً کشوری تبدیل خواهد کرد که صرفاً از سوی چند دولت خاص به رسمیت شناخته میشود. این کشورها موسوم به «نیمه رسمیتیافته» هستند و آبخازیا، اوستیای جنوبی، قبرس شمالی، صحرای غربی و ترانسنیستریا مشهورترین آنها هستند!
چرا حتی در فهرست ۴۰ تا ۵۰ کاندیداهای احتمالی، جز یکی، دو گزینه، خبری از روحانیون نیست؟ در نگاه اول شاید از این احتمال بگوییم که لابد روحانیون و روحانیت دیگر همچون گذشته مورد اقبال عمومی نیست، اما واقعیت آن است که در حال حاضر، هنوز برای بحث از گزاره استقبال عمومی و محبوبیت نزد جامعه بسیار زود است و نوبت به این مهم نرسیده است.
حسین مرعشی گفت: مردم وقتی در یک، دو یا حتی سه انتخابات حاضر میشوند نباید انتظار داشته باشند همه چیز درست شود و دیگر هیچ مشکلی در کشور وجود نداشته باشد. گفته میشود در انتخابات شرکت کردیم، نتیجهاش چه شد و من میگویم حالا در انتخابات شرکت نکردید و نتیجهاش چه شد؟ آیا نتیجهای جز گسترش رادیکالیسم در پی داشت؟
