«سینمای خارج از ساختار رسمی البته پدیده تازهای در ایران نیست. از دهه ۸۰ بود که انواعی از آثار متکی به حمایتها و سرمایههای خارجی شکل گرفت که گاهی عنوان سینمای سفارتی میگرفت. تفاوت امروز اما در گستردگی و سهولت تولید آنهاست؛ چراکه بخشی از این جریان اکنون عملاً مسیر مستقلی از سینمای رسمی پیدا کرده و با استفاده از سرمایهگذاری جشنوارهها، بنیادهای فیلم و تهیهکنندگان خارجی، به تولید و عرضه آثار خود ادامه میدهد.»