خیابان قطار هانوی در ویتنام، با کافه‌های کوچک و ساختمان‌های رنگارنگ در دو سوی ریل، یکی از صحنه‌های متفاوت شهری را رقم می‌زند؛ جایی که عبور قطار از مسیری باریک در میان کافه‌ها، تجربه‌ای منحصربه‌فرد برای گردشگران ایجاد می‌کند.
۲۰۲ مطلب
خیابان قطار هانوی در ویتنام، با کافه‌های کوچک و ساختمان‌های رنگارنگ در دو سوی ریل، یکی از صحنه‌های متفاوت شهری را رقم می‌زند؛ جایی که عبور قطار از مسیری باریک در میان کافه‌ها، تجربه‌ای منحصربه‌فرد برای گردشگران ایجاد می‌کند.
یک کارگر در ویتنام بر اثر سقوط پالت‌هایی که یک دستگاه لیفتراک حمل می‌کرد، جان خود را از دست داد.
کاهش شدید تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز، محدودیت تبدیل قدرت نظامی آمریکا به نتیجه سیاسی را برجسته کرده است. با مقایسه جنگ ایران و آمریکا با ویتنام، عراق و افغانستان می‌توان دریافت که برتری نظامی لزوماً به تسلیم طرف مقابل منجر نمی‌شود. ایران با تکیه بر موقعیت جغرافیایی هرمز می‌تواند هزینه‌های کشتیرانی و بیمه را افزایش دهد، در حالی که کشورهای خلیج فارس نیز به‌دنبال تنوع‌بخشی به ترتیبات امنیتی خود هستند.
راننده یک اتوبوس در ویتنام پس از آنکه متوجه شد ترمز خودرو کار نمی‌کند، همراه با مسافران به بخش عقب اتوبوس رفت. او در آخرین لحظه دوباره خود را به فرمان رساند و موفق شد اتوبوس را متوقف کند.
پلیس در حال بررسی و روشن کردن ابعاد حادثه‌ای در استان تان هوا در ویتنام است که در جریان آن، سقوط یک درخت روی موتورسوار به مرگ یک نفر منجر شد. هنگامی که درخت در حال سقوط بود، یک موتورسوار از محل عبور می‌کرد که درخت روی او سقوط کرد. این فرد بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد.
هو شی مین در سال ۱۹۳۰ در تأسیس «حزب کمونیست هندوچین» و در سال ۱۹۴۱ در تشکیل «اتحادیه استقلال ویتنام» (یا همان ویت‌مین) نقش داشت.
بازخوانی تجربه جنگ ویتنام نشان می‌دهد برخی خطاهای راهبردی واشنگتن، از اعتماد افراطی به برتری فناوری و قدرت آتش تا اهداف مبهم، تصمیم‌گیری پشت درهای بسته و ناتوانی در تعریف پیروزی، در جنگ ایران نیز تکرار شده‌اند. تفاوت مهم، ضعف تجربه مدیریتی و دیپلماتیک برخی اعضای دولت ترامپ و تشدید خودبزرگ‌بینی در کاخ سفید است. همزمان، جنگ فشار سنگینی بر ذخایر موشکی و توان نظامی آمریکا وارد کرده و می‌تواند آسیب‌پذیری واشنگتن در سایر مناطق جهان را افزایش دهد.
متن استدلال می‌کند که شکست‌های پی‌درپی آمریکا در جنگ‌های معاصر نه ناشی از کمبود پول، سلاح یا شجاعت نظامیان، بلکه نتیجه خطاهای راهبردی و ساختاری است. واشنگتن اغلب وارد جنگ‌هایی انتخابی با منافع حیاتی محدود و اهدافی بلندپروازانه شده، در حالی که دشمنان برای بقا و استقلال خود انگیزه بیشتری داشته‌اند. از کره، ویتنام، عراق و افغانستان تا جنگ کنونی ایران، این الگو تکرار شده است. جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ استثنایی بود، زیرا اهداف محدود و متناسب با منافع آمریکا تعریف و به‌موقع پایان یافتند.
یک منطقه در شمال ویتنام به تولید برخی از شیرین‌ترین، آبدارترین و باکیفیت‌ترین لیچی‌های جنوب شرق آسیا شهرت دارد.
در حادثه غرق شدن یک کشتی ویتنامی ۱۸ نفر مفقود شدند و تا کنون ۴۴ نفر از سرنشینان نجات یافته‌اند.
