رئیس اسبق سازمان حفاظت محیط زیست معتقد است آنچه امروز در فضای سیاسی و اجتماعی درباره نسل جوان احساس میشود، نه یک شکاف، بلکه یک انسداد است؛ انسداد ارتباطی که ابتدا با ضعف و سپس با نادیده گرفتن ضرورت گفتوگو آغاز شد.
۱۶ مطلب
رئیس اسبق سازمان حفاظت محیط زیست معتقد است آنچه امروز در فضای سیاسی و اجتماعی درباره نسل جوان احساس میشود، نه یک شکاف، بلکه یک انسداد است؛ انسداد ارتباطی که ابتدا با ضعف و سپس با نادیده گرفتن ضرورت گفتوگو آغاز شد.
جوامعی که جوانانش زیست دیجیتال پیدا کردهاند، ولی آموزش، سیاست، رسانه، قانونگذاری و اقتصاد همچنان آنالوگ و سلسلهمراتبی است شکاف نسلی بیشتر است. جایی که آموزش لزوما به شغل منجر نمیشود، شایستگی به پاداش نمیرسد و رابطه جای فرصت را بگیرد، شکاف نسلی سیاسیتر و عمیقتر است.
بسیاری از نوجوانان صرفا دنبالهرو چشموگوشبسته هیجان جمعی نیستند، بلکه با حس عدالتخواهی، تجربه زیسته تبعیض، و جستوجوی هویت و اثرگذاری اجتماعی وارد صحنه میشوند.
فعال سیاسی گفت: ما یک اختلاف نسلی داریم و مسئله دیگر این است که مجموعه رفتار حاکمیت در این سالهای گذشته بهگونهای بوده که ارتباط خودش را با نسل جوان قطع کرده است؛ یعنی نسل جوان در واقع هیچ ارتباط منطقی و مفهومی با حاکمیت ندارد؛ حرفهای همدیگر را نمیشنوند.
پژوهشگر پسادکترای روانشناسی سیاسی گفت: حضور پررنگ نسل جوان در اعتراضات اخیر، بهدلیل تاثیرپذیری بیشتر از هیجانات و فشارهای محیطی، رفتارهای هیجانیتری از خود بروز میدهند.
سریال «نوجوانی» و برداشت مرتبط با آن صرفاً یک روایت نیست؛ بلکه یک هشدار است. امنیت روانی نوجوانان، امروزه بیش از هر زمان دیگری، به گفتوگو بین نسلها، سواد دیجیتال والدین و معلمان و حمایت ساختاری وابسته است.
امروز میان «جامعهای جوان و سیال» و «نظام قانونگذاری مبتنی بر نگاههای قدیمی» یک فاصله عمیق ایجاد شده است؛ فاصلهای که پیامدهای حقوقی، اجتماعی و اقتصادی جدی به همراه دارد.
نوجوان نسل زدی، تعامل را به خوبی میفهمد و برای همفکری با والدین و معلمینش به عنوان اولین بزرگترهایی که با آنها وارد گفت و شنود جدی شده است، علاقه نشان میدهد، اما تحدید را تحمل نمیکند.
آنچه این روزها در نسل زدیها پررنگ شده، رکگویی است که اتفاقا ناشی از میدانی است که ما والدین به جهت جبران شرایطی که خودمان داشتیم در واقع آرزوهای نزیستهمان را برای فرزندانمان فراهم کردیم.
شکاف نسلی یک واقعیت گریزناپذیر در جوامع مدرن است، اما آنچه تعیینکننده خواهد بود، شیوه مواجهه ما با آن است. اگر نسلها در فضایی امن و محترمانه بتوانند یکدیگر را بشنوند، تفاوتها به جای تهدید، به فرصتی برای یادگیری متقابل و همافزایی بدل میشود.
