۴۲۳۷ مطلب
این مقاله سال ۲۰۲۵ را سالی «افشاگر» در سیاست بینالملل میداند که ضعفها و شکافهای نظم جهانی را عیان کرد. جنگ اوکراین به فرسایش راهبردی و بنبست سیاسی رسید، بحران فلسطین همچنان بدون چشمانداز حل ریشهای مدیریت شد، و رقابت میان ایالات متحده و چین به محور اصلی تحولات جهانی تبدیل شد. جهان نه تکقطبی ماند و نه به چندقطبی باثبات رسید، بلکه وارد دورهای گذار، پرتنش و بیثبات شد که در آن مدیریت بحران جایگزین راهحلهای قطعی شده است.
این گزارش نشان میدهد در سال نخستِ بازگشت ترامپ، سیاست خارجی آمریکا بیثبات، معاملهمحور و شخصیتر شده و متحدان را وادار به سازگاریهای تازه کرده است. چین با مقاومت هدفمند فشارها را خنثی کرد؛ هند پس از خوشبینی اولیه به تنوعبخشی و احتیاط راهبردی رسید؛ اروپا با خونسردی و وحدت از امتیازدهی افراطی پرهیز کرد؛ و بسیاری از متحدان، از اوکراین تا تایوان، به «بازدارندگی خودساخته» روی آوردند.
سخنگوی کرملین گفت: مسکو معتقد است که باید از هرگونه اقدامی که میتواند تنشها را در منطقه افزایش دهد، اجتناب شود. ما معتقدیم که اول و مهمتر از همه، گفتوگو با ایران باید برقرار شود و اولویت اول ما باشد.
دیدار شامگاه دوشنبه نتانیاهو و ترامپ در مارالاگو، با محور ظاهری پیشبرد فاز دوم آتشبس غزه برگزار میشود، اما عملاً صحنه چانهزنی بر سر چند پرونده همزمان است: بنبست فاز دوم، بحران انسانی زمستانی و طرح اداره غزه با تکنوکراتها و نیروی بینالمللیِ بیمتعهد. همزمان نگرانی از تشدید در لبنان و فشار بر ایران مطرح است. در پسِ همه اینها، نیاز انتخاباتی نتانیاهو و مناقشه اف-۳۵ برای عربستان، «برتری کیفی» اسرائیل را به خط قرمز تبدیل کرده است.
واشنگتنپست گزارش میدهد دولت ترامپ با پیشنهاد تضمینهای امنیتی شبیه ماده ۵ برای اوکراین، گامی بیسابقه برداشته که پیامدهای پرریسکی دارد. این تعهد میتواند اعتبار آمریکا و ناتو را تضعیف کند، بازدارندگی را زیر سؤال ببرد و در صورت ناکامی، واشنگتن را به جنگ مستقیم با روسیه و حتی تشدید هستهای بکشاند. نویسندگان تأکید میکنند اوکراین به تضمین امنیتی نیاز دارد، اما تعهدات محدود، واقعبینانه و قابلاجرا بسیار امنتر از وعدههای گسترده و پرطمطراق است.
این گزارش نشان میدهد بنیامین نتانیاهو در آستانه انتخابات ۲۰۲۶، با ائتلافی شکننده و جامعهای دوپاره، بار دیگر بر دونالد ترامپ بهعنوان اهرم انتخاباتی تکیه کرده است. دیدار در مارالاگو عملاً آغاز غیررسمی کارزار نتانیاهو تلقی میشود. راهبرد او بر نمایشهای دیپلماتیک، پیوند دادن پروندههای غزه، ایران و لبنان و بهرهگیری از محبوبیت ترامپ در افکار عمومی اسرائیل استوار است؛ هرچند آتشبس غزه شکننده، عادیسازی منطقهای کند و بنبست داخلی، پیروزی قاطع را نامطمئن نگه داشته است.
بنیامین نتانیاهو پس از حملات ژوئن، با جایگزینکردن «تهدید موشکی» بهجای پرونده هستهای، تلاش می کند آمریکا را به تقابل تازهای با ایران بکشاند؛ اقدامی که با اولویتهای اعلامی ترامپ برای کاهش تمرکز بر خاورمیانه در تضاد است. در داخل آمریکا، ترامپ میان فشار لابیهای حامی اسرائیل و پایگاه «اول آمریکا» گرفتار شده است. تحلیلگران هشدار میدهند تداوم این راهبرد، خطر جنگی فرسایشی و ناخواسته را افزایش میدهد، در حالی که ملاحظات انتخاباتی ۲۰۲۶ توان مانور ترامپ را محدود کرده است.
حملات آمریکا به نیجریه، که ترامپ آن را پاسخی به «کشتار مسیحیان» خوانده، میتواند آغاز کارزاری گستردهتر علیه گروههای مسلح باشد؛ اما تحلیلگران هشدار میدهند واشنگتن وارد منازعهای پیچیده و چندلایه شده است. خشونتها در نیجریه ماهیتی متنوع دارند و تنها به داعش یا هدفگیری مسیحیان محدود نیستند. ابهام درباره اهداف حملات، هویت گروه «لاکوراوَا» و خطر تلفات غیرنظامی، نگرانیها درباره پیامدهای امنیتی و سیاسی این مداخله را تشدید کرده است.
این گزارش روایت میکند که بنیامین نتانیاهو با برجستهسازی تهدید موشکی ایران، کارزاری چندلایه از هشدار، جنگ روانی و فشار سیاسی را پیش میبرد؛ کارزاری که همزمان ایران، آمریکا و افکار عمومی داخلی اسرائیل را هدف گرفته است. در حالی که اسرائیل از سناریوی اشباع موشکی و بازسازی توان ایران سخن میگوید، نهادهای اطلاعاتی آمریکا نشانهای از حمله قریبالوقوع نمیبینند.
