۱۰۷ مطلب
تغییر مدلهای کاری و نوع جدید رابطه کارفرما با کارکنان، بهزودی نسل تازهای از نیرویکار را در شرکتها فعال میکند که الزاما افراد جدید نیستند؛ اما سبک کار و خواسته آنها حتما متفاوت از قبل خواهد بود. یک تحقیق بینالمللی در اینباره نشان میدهد نیروی کار آینده پنج ویژگی دارد که مهمترین آن، «کار خوب برای حقوق خوب» است.
بحران کمبود نیرو به گونهای است که رهبر جامعه اسلامی نمیتواند آن را به صورت آشکار در ملأعام مطرح کند چرا که از یک سو موجب سوءاستفاده دشمنان و تضعیف نظام اسلامی میشود.
اشتغالزایی مهم است، اما فقط بخشی از داستان است. باید اطمینان پیدا کنیم که مشاغل کیفیت بالایی هم دارند.
وضعیت دو شاخص «نرخ بیکاری» و «نرخ مشارکت اقتصادی» در ایران به سطوح نگران کنندهای رسیده است. از طرفی، دولت میخواهد در سال ۱۴۰۱ حدود ۵۳۲ هزار میلیارد تومان درآمد مالیاتی داشته باشد که بخش عمده آن را قرار است نیروی کار تامین کند. در چنین وضعیتی که کار پیدا کردن هم دشوار است، دولت ایران باید خودش دست به کار شود و نیروی کار را به مهاجرت شغلی تشویق کند. اما چرا؟
آموزش مداوم را میتوان به عنوان بهترین ضمانت در برابر انواع تغییرات اجتناب ناپذیر و نیازهای غیرقابل پیش بینی که هر از گاهی در سازمان ایجاد میشود در نظر گرفت.
شرکتها باید افراد خود را برای آیندهای آماده کنند که در آن مهارتها و روشهای کار جدید و در حال تکامل وجود دارد و در آن پذیرش یادگیری مستمر کلید ارتباط در محل کار است.
افزایش ترک شغل کارکنان در آمریکا که این روزها «استعفای بزرگ» نام گرفته به رکورد تازهای رسیده است، بهطوری که ۳ درصد نیروی کار آمریکا در ماه سپتامبر شغلهای خود را ترک کردند. اما کارکنان در کشورهای دیگر هم این روزها قیدوبندی ندارند.
با اینکه از هر ۱۰ مدیر ۹ نفر مدل کاری ترکیبی را برای آینده تصور میکنند، اما تقریبا یکسوم آنها میگویند برنامه مشخصی برای نحوه اجرای این مدل ندارند و سازمانهای آنها چشم انداز سطح بالایی برای هماهنگی در سطوح ارشد تیم ندارد.
درآینده، رهبران سازمانی و مدیران از بازبینی نتایج کار کارکنان فراتر رفته و عملکردی که نتایج کار کارکنان از آن به دست میآید، اهداف شخصی آنها، شرایطی که در آن کار میکنند، تیمهایی که به آنها تعلق دارند و نوع کاری که انجام میدهند را در نظر میگیرند.
برای موفقیت و رونق کسبوکار خود باید تمام کارکنان را توانمند سازید که براساس دانش، مهارتها و تجربیاتشان (و نه براساس جایگاه شغلی خود در سلسلهمراتب سازمانی) اقدام به تصمیمگیری کنند. این توزیع تصمیمگیری به بهبود عملکرد کل سازمان میانجامد.
