۳۴۱ مطلب
باید بر این نکته تاکید کرد که سرمایه حاصل از این ۷۰ شب ایستادگی، باید در خدمت تقویت قدرت ملی و بهبود وضعیت معیشتی و امنیتی مردم قرار گیرد. اما هر جا که حماسهای برپا میشود، بیم آن میرود که جریانهای «مصادرهگر» به دنبال بهرهبرداریهای جناحی یا شخصی از آن باشند.
جلایی پور گفت: این رادیکالها در این شب ها چنان خیز برداشتهاند، که علاقه دارند دو ماهه رهبری جدید نظام را برای یک قشر خلاصه کنند! متاسفانه این انحصارگری خیلی نگران کننده است.
در روزنامه خود نوشته که تنگه را باید حداقل ۱۰ سال پیش میبستیم ولی غربزدهها نگذاشتند. نویسنده یک لحظه هم فکر نمیکند، مگر کسی میخواست ببندد که غربزدهها نگذاشتند؟
رشیدی کوچی با انتقاد شدید از جریانات تندرو تاکید کرد: «آنها دارند به این وحدت بین مردم و مسوولان خدشه وارد میکنند، من امیدوار هستم که قبل از اینکه کار بحرانیتر بشود، به صورت قاطع با آنها برخورد بشود. هیچ فرقی بین آن کسی که آمار مناطق نظامی و آمار جاهایی که بمب خورده و آسیب دیده را به اینترنشنال میدهد، با کسانی که باعث ایجاد اختلاف در جبهه مردم میشوند وجود ندارد. هر دو دارند به دشمن خدمت میکنند.
پس از کانون رسانهای جریان راست، چهرههای مرتبط با مداحان هم همین رویکرد معقول را در پیش گرفتند. میثم مطیعی ازجمله مداحانی بود که اظهاراتش بازتابهای قابلتوجهی در فضای رسانهای پیدا کرد. مطیعی که در جمع مردم در میدان ونک تهران صحبت میکرد یادآور شد: «هر کسی در دعواهای انتخاباتی مانده هنوز بزرگ نشده است.» او در ادامه افزود: «الان وسط جنگیم و دشمن برنامه جدی برای بههم زدن میادین دارد. هر کس از هر جناحی مخصوصا به اسم انقلابی بودن، بخواهد اتحاد مردم را به هم بزند، از مردم تودهنی خواهد خورد.»
در موقعیت امروز آنکس که میل شدید به ادامه جنگ دارد و به هر دری میزند تا مانع پایان یافتن آن شود، نتانیاهو و رژیم صهیونیستی است. این جنگ را صهیونیستها شروع و آمریکا را هم آنها وارد این جنگ کردند و حالا هم آنها هستند که با پایان یافتن آن مخالفند زیرا خواهان ویرانی بیشتر و کشتار زیادتر هستند.
افرادی که نسبت به مذاکرات نظر متفاوتی دارند میتوانند آن را به مبادی ذیربط منتقل کنند و از مطرح کردن آن در تجمعات زمینه تشویش اذهان و دلسردی مردم را به وجود نیاورند.
چرا نمیتوان به تندروهای داخلی فهماند که جایگزین دیپلماسی، جنگ است و جنگ نیز جز کشتار و ویرانگری و آوارگی و فلاکت به دنبال ندارد؟
درست زمانی که ملت ایران نیاز مبرم به وحدت دارد، یک جریان خاص همه چیز را به سمت تخریب یک دیپلمات کهنهکار سوق داد. چرا؟ پاسخ را باید در «رفتار عجولانه، غیرمنطقی و دانشگریز» طیف رادیکال جست؛ همانهایی که میراثشان برای ایران، از آتشزدن برجام در مجلس و حمله به سفارت عربستان تا کنترل صداوسیما و حمله مداوم به اعتماد عمومی، جز تحریم و انزوا چیزی نبوده است.
در شرایط تهدید نظامی، دعوت صریح یا ضمنی به حمله خارجی، عبور از مرز نقد و ورود به حوزهای است که در اغلب نظامهای حقوقی جهان با عنوان همکاری با دشمن یا اقدام علیه امنیت ملی شناخته میشود.
