۲۶۸۰۴ مطلب
این یادداشت از تلاش‌های تازه برای شکستن بن‌بست ایران و آمریکا از مسیر میانجی‌گری پاکستان، قطر، عربستان و عمان سخن می‌گوید. محور مذاکرات احتمالی اسلام‌آباد، توافقی سه‌مرحله‌ای برای توقف عملیات نظامی، بازگشایی تنگه هرمز، کاهش محاصره دریایی، توقف غنی‌سازی در سطح فعلی و آزادسازی بخشی از دارایی‌های ایران است. با وجود خوش‌بینی محتاطانه، بی‌اعتمادی تهران به واشنگتن، درخواست تضمین‌های حقوقی و اختلاف بر سر نفوذ منطقه‌ای ایران، همچنان موانع اصلی توافق‌اند.
این مقاله استدلال می‌کند که ترامپ با سیاست خارجی آشفته و بحران‌سازی در خاورمیانه، قدرت چانه‌زنی آمریکا را در برابر چین تضعیف کرده است. او اکنون برای مهار مساله ایران به نفوذ شی جین‌پینگ نیاز دارد، اما بهای این کمک می‌تواند کاهش حمایت واشنگتن از تایوان و نگرانی متحدان آسیایی آمریکا باشد. در مقابل، چین از بی‌ثباتی آمریکا سود می‌برد و تلاش می کند خود را به‌عنوان بازیگر مسئول و نگهبان ثبات جهانی معرفی کند.
این مقاله شکست آمریکا در رویارویی با ایران را نقطه عطفی غیرقابل‌ترمیم در جایگاه جهانی واشنگتن می‌داند. به باور نویسنده، جنگ نه‌تنها ایران را به عقب‌نشینی وادار نکرد، بلکه کنترل تهران بر تنگه هرمز را به اهرمی فوری برای اثرگذاری بر بازار انرژی جهان تبدیل کرد. در نتیجه، متحدان آمریکا در خلیج فارس، اروپا و آسیا ناچارند درباره امنیت انرژی، اتکا به واشنگتن و آمادگی آمریکا برای جنگ‌های آینده بازنگری کنند.
در حالی که سران دو ابرقدرت جهان این هفته در پکن دیدار می‌کنند، ترامپ و شی جین پینگ، کشور دیگری را در حاشیه اجلاس خود خواهند داشت: ایران.
نخست وزیر سابق قطر تلاش برای سرنگونی حکومت ایران را توهمی بیش ندانست.
گرگوری برو کارشناس اندیشکده گروه اوراسیا به ان‌بی‌سی گفت: با وجود اینکه دونالد ترامپ گفته است زیرساخت‌های نفتی ایران به دلیل محاصره تنگه هرمز توسط آمریکا می‌تواند ظرف چند روز صدمه ببیند، ایران تجربه اقدام در شرایط مشابه را دارد.
ترامپ در واکنش به پاسخ ایران برای مذاکره و پایان جنگ نوشت: من همین الان پاسخ ایران را خواندم. از آن خوشم نیامد، کاملاً غیرقابل قبول! از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم."
وی با بیان اینکه اگر آمریکا برخورد مثبتی با پاسخ تهران داشته باشد، مذاکرات به سرعت، پیش خواهد رفت، خاطر نشان کرد: اکنون انتخاب با آمریکاست و واقعگرایی سیاسی این کشور، بسیار مهم خواهد بود.
ایران به مدت ۴۷ سال با ایالات متحده و بقیه جهان بازی کرده است (تأخیر، تأخیر، تأخیر!) و سپس سرانجام وقتی باراک حسین اوباما رئیس‌جمهور شد، به «گنج» رسید.
گزارش‌ها از شکل‌گیری تفاهمی محدود میان آمریکا و ایران برای توقف جنگ، بازگشایی تدریجی تنگه هرمز و آغاز مذاکرات سی‌روزه درباره پرونده‌های اصلی حکایت دارد؛ توافقی که بیش از صلح پایدار، به مدیریت موقت بحران شباهت دارد. در حالی‌که ترامپ آن را فرصتی برای مهار انرژی، کنترل بازارها و کسب پیروزی سیاسی می‌بیند، تحلیلگران از تاب‌آوری ایران، باقی ماندن توان موشکی و پهپادی تهران و شکاف پنهان میان واشنگتن و تل‌آویو درباره ادامه جنگ سخن می‌گویند.
