۱۳۳۱ مطلب
ترامپ در سال نخست بازگشت، از تصویر «کممداخلهگر» فاصله گرفته و با حملات علیه حوثیها و ایران، هدفگیری شبکههای قاچاق در کارائیب، چراغ سبز به ضربه اوکراین در عمق روسیه و تهدید مداخله در نیجریه، رویکردی تهاجمیتر نشان داده است. نظرسنجی ریگان میگوید پایگاه ماگا نه انزواطلب، بلکه طرفدار رهبری جهانی آمریکاست و در این راستا حمایت از اوکراین، تعهدات ناتو، اسرائیل، مهار ایران و دفاع از تایوان در آن پررنگتر شده است.
این مقاله استدلال میکند که «نرمش حداکثری» اروپا در برابر ترامپ نهتنها فشار آمریکا را کاهش نداده، بلکه آن را تشدید کرده است. بهزعم نویسنده، طرح صلح اوکراین، مقرراتزدایی فناوری و عادیسازی با روسیه اجزای یک راهبرد ژئواکونومیک واحد برای تضعیف اتحادیه اروپا هستند. اروپا تنها با پاسخ متحد، ائتلافهای غیررسمی، استفاده راهبردی از داراییهای مسدودشده روسیه و ایستادگی در برابر فشار تجاری و سیاسی واشنگتن میتواند از تبدیل شدن به ابزار منافع آمریکا جلوگیری کند.
استیو ویتکاف نماینده ویژه دونالد ترامپ نیز با زلنسکی و رهبران اروپایی در برلین دیدار خواهد کرد. به گفته یک منبع آگاه که نخواست نامش فاش شود، اوکراین میتواند بر اساس آخرین طرح امریکا برای پایاندادن به جنگ با روسیه، از اوایل ژانویه ۲۰۲۷ به اتحادیه اروپا بپیوندد.
«استراتژی امنیت ملی جدید ترامپ» شکاف در اتحاد فراآتلانتیک را تعمیق و عملاً منافع آمریکا و روسیه را در تضعیف اروپا هممسیر معرفی میکند. این سند بر فروپاشی انسجام اروپا، ترویج رهبران همسنخ با ترامپیسم و مداخله در سیاست داخلی کشورهای اروپایی تأکید دارد. نویسنده هشدار میدهد تلاش ترامپ و پوتین برای تضعیف لیبرالدموکراسی و بازگرداندن منطق «مناطق نفوذ» تکرار خطرناک تجربههای قرن بیستم است؛ توهمی که با وارونهنمایی واقعیت و هزینهکرد نهادهای دموکراتیک پیش برده میشود.
اروپا با واقعیتی تازه روبهروست: سیاست خارجی ترامپ، اتحاد با اروپا را اولویت نمیداند و بهدنبال تقسیم نفوذ با روسیه است؛ پروژهای که با حمایت از جریانهای راست افراطی در اروپا پیش میرود. با توقف کمکهای آمریکا، مسئولیت دفاع از اوکراین و امنیت قاره بیش از هر زمان بر دوش اروپا افتاده است. اگرچه اروپا اهرمهایی مانند تحریمها و داراییهای مسدودشده روسیه را دارد، اما بدون تمرکز راهبردی، شجاعت سیاسی و حرکت بهسوی استقلال دفاعی، همچنان آسیبپذیر و وابسته باقی میماند.
گزارش گاردین دولت ترامپ را نه بهعنوان یک حکومت متعارف بلکه مشابه «باندی سازمانیافته» توصیف میکند که اکنون با اتهام «جنایت جنگی» بهدلیل حملات مرگبار به قایقها در آبهای بینالمللی روبهروست؛ حملاتی که خارج از چارچوب حقوق جنگ و با تغییر برچسب قاچاقچی به «تروریست» توجیه شده است. نویسنده همچنین به نگرانی اروپا از رویکرد معاملهمحور ترامپ در قبال روسیه و اوکراین میپردازد و فساد ساختاری و پیوند قدرت سیاسی با منافع مالی شخصی را محور نقد قرار میدهد.
سند جدید «استراتژی امنیت ملی» آمریکا بر احیای برتری واشنگتن در نیمکره غربی و رویکرد عدممداخله تأکید دارد. رقابت با چین دیگر اولویت اصلی معرفی نمیشود، هرچند بازدارندگی در قبال تایوان و همکاری با هند برجسته میشود. سند خواستار کاهش تمرکز بر خاورمیانه و افزایش مسئولیت اروپا در دفاع از خود است. این رویکرد، سیاستی واقعگرایانه و منفعتمحور را ترسیم میکند و ترویج مستقیم دموکراسی را فقط در میان متحدان نزدیک دنبال میکند.
در کل تاریخ آمریکا هیچ رئیس جمهوری در این کشور در مورد یک موضوع مهم سیاست خارجی آمریکا نظیر جنگ اوکراین، همچون دونالد ترامپ با افکار عمومی کشورش در تضاد نبوده است. ترامپ علنا پوتین را ستایش می کند اما در نشست ماه فوریه خود با زیلنسکی در کاخ سفید، او را به بدترین شکل ممکن تحقیر کرد و اکنون هم اوکراین را تهدید می کند که باید طرح آتش بسوی برای خاتمه دادن به جنگ اوکراین را بپذیرد.
بر این اساس، ایالات متحده نیروهایی را حفظ خواهد کرد که قادر باشند هرگونه تلاش برای تصرف تایوان یا کنترل خطوط کشتیرانی اطراف این جزیره یا در دریای جنوبی چین را بازدارند. همزمان، از متحدان آسیایی خواسته میشود هزینههای دفاعی خود را بهطور چشمگیری افزایش دهند و دسترسی گستردهتری به بنادر و پایگاههای خود در اختیار آمریکا بگذارند.
مقاله تصویری از آشفتگی دیپلماتیک پیرامون جنگ اوکراین ترسیم میکند؛ جایی که طرح صلح ۲۸ بندی، میان آمریکا، اروپا و روسیه به میدان رقابت و تخریب تبدیل شده است. واشنگتن گرفتار جنگ داخلی میان ماگا و نئومحافظهکاران است، اروپا طرحی غیرواقعبینانه و بیاثر ارائه میدهد، و مسکو بهدنبال توافقی دائمی و امتیازساز است. در حالیکه اوکراین به مرز فروپاشی نزدیک شده، زلنسکی ناچار است میان یک توافق بد اکنون یا توافقی بدتر در آینده انتخاب کند.
