تقی آزادارمکی ریشه مقاومت مردم در برابر «حملات خارجی، شوک‌های ارزی، تحریم‌های سنگین» را نه در یک تسلیم منفعلانه، بلکه در نوعی «بلوغ زیستی» و «آشتی پنهان میان دولت و ملت» جست‌وجو می‌کند.
۱۷ مطلب
تقی آزادارمکی ریشه مقاومت مردم در برابر «حملات خارجی، شوک‌های ارزی، تحریم‌های سنگین» را نه در یک تسلیم منفعلانه، بلکه در نوعی «بلوغ زیستی» و «آشتی پنهان میان دولت و ملت» جست‌وجو می‌کند.
«ایستادگی در برابر حمله خارجی، به معنای رضایت از وضعیت اقتصادی، پذیرش تورم و فقر یا چشم‌پوشی از مطالبات اجتماعی نیست. مردم ممکن است در برابر تهدید خارجی احساس مسئولیت ملی کنند و همزمان از شیوه اداره کشور ناراضی باشند.»
علی ربیعی معتقد است: اگر هدف دشمنان و بازیگران بدطینت، ایجاد بی‌ثباتی در کشور است، پاسخ باید «افزایش ظرفیت‌های همدلی و همکاری» باشد. ما با پیوند دادن دولت، جامعه و اقتصاد، می‌توانیم پلی از تاب‌آوری بسازیم که از آن به سمت توسعه عبور کنیم.
یک فعال سیاسی گفت: ارزیابی درباره تاب‌آوری جامعه مثل تاب‌آوری یک فرد در برابر هجوم یک ویروس نیست. در واقع مردم ایران دو دهه است که با تشدید تحریم‌های حداکثری دارند تاب‌آوری می‌کنند.
علی ربیعی در یادداشتی با مضمون «هجوم به تمامیت ادراکی ایران» با اشاره به ابعاد جدید جنگ‌های نوین و نقش تعیین‌کننده جنگ شناختی و رسانه‌ای، تأکید کرد که در کنار حفظ تمامیت ارضی، صیانت از ذهن و ادراک جامعه نیز به یکی از مهم‌ترین الزامات امنیت ملی تبدیل شده است.
به اعتقاد علی ربیعی، تاب‌آوری ادراکی یک «سرمایه نامریی» است؛ سرمایه‌ای که در بحران‌ها خودش را نشان می‌دهد.
کلیدواژه «تاب‌آوری» در دهه اخیر به ویژه پس از دو جنگ تحمیلی یک سال گذشته، به کرّات در فضای سیاسی و اجتماعی کشور شنیده می‌شود؛ موضوعی که آن را از زبان عالی‌ترین مسئولان اجرایی کشور و در نشست های اجتماعی و فرهنگی می‌شنویم.
در واقع می‌توان این گونه اشاره کرد که تاب‌آوری اجتماعی به عنوان ظرفیت یک گروه اجتماعی برای مقابله مشارکتی با ناملایمات و برقراری مجدد رفاه تعریف می‌شود که با خلق مشترک چارچوب‌ها و معانی جدید در پاسخ به شرایط اجتماعی در حال تغییر مشخص می‌شود.
نخستین ضرورت امروز، بازسازی ادراک عدالت در افکار عمومی است. جامعه باید در عمل ببیند که مسئولان و مدیران هم همگام با مردم فشارهای اقتصادی را تحمل می‌کنند و این فشار خاص طبقات متوسط و پایین نیست. این موضوع یک ضرورت امنیت اجتماعی است.
رویکرد نوین «تاب‌آوری اجتماعی» جایگاه ویژه در سیاستگذاری‌ها یافته است. این مفهوم فراتر از مقاومت صرف، به توانایی بازسازی، حفظ انسجام اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی پس از بحران اشاره دارد؛ یعنی ظرفیت جامعه در مقابله با شوک‌ها و تنش‌ها، حفظ کارکردهای اساسی و بازگشت به وضعیت مطلوب حتی بهتر از قبل است.
