رویکرد نوین «تابآوری اجتماعی» جایگاه ویژه در سیاستگذاریها یافته است. این مفهوم فراتر از مقاومت صرف، به توانایی بازسازی، حفظ انسجام اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی پس از بحران اشاره دارد؛ یعنی ظرفیت جامعه در مقابله با شوکها و تنشها، حفظ کارکردهای اساسی و بازگشت به وضعیت مطلوب حتی بهتر از قبل است.