۸۰۳ مطلب
این گزارش روایت میکند که بنیامین نتانیاهو با برجستهسازی تهدید موشکی ایران، کارزاری چندلایه از هشدار، جنگ روانی و فشار سیاسی را پیش میبرد؛ کارزاری که همزمان ایران، آمریکا و افکار عمومی داخلی اسرائیل را هدف گرفته است. در حالی که اسرائیل از سناریوی اشباع موشکی و بازسازی توان ایران سخن میگوید، نهادهای اطلاعاتی آمریکا نشانهای از حمله قریبالوقوع نمیبینند.
این گزارش نشان میدهد که دونالد ترامپ با تکیه بر «راهبرد امنیت ملی» و دکترین منفعتمحور «اول آمریکا»، همزمان مسیر انزواطلبی، مداخله گزینشی و تنشسازی خارجی را پیش میبرد. از حملات مرگبار به قایقها در کارائیب و تشدید فشار بیسابقه علیه ونزوئلا تا بمباران مواضع داعش در سوریه، همگی ابزاری برای منحرفکردن افکار عمومی از بحرانها، رسواییها و مشکلات داخلی و بازآرایی اولویتهای ژئوپلیتیکی آمریکا ارزیابی میشوند.
یک استاد دانشگاه گفت: ما تنها و تنها زمانی میتوانیم جلوی سلطهجویی اسرائیل در منطقه را بگیریم که به کشورهای اسلامی اعتماد کنیم و مواضع ضداسرائیلی آنها را به رسمیت بشناسیم. ممکن است آنها در مورد مبارزه موثر و مسئولانه با صهیونیسم نظرات متفاوتی داشته باشند و راه متفاوتی را ترجیح دهند، اما این نباید به عنوان دوستی با اسرائیل بازنمایی شود.
این مقاله استدلال میکند راهبرد امنیت ملی جدید آمریکا بر واقعیتهای مادی بهویژه انرژی و منابع راهبردی استوار است و ارزشهای دموکراتیک جایگاهی ندارد. واشنگتن بهدنبال ثبات با روسیه و تنشزدایی با چین است، خاورمیانه را کماهمیت میبیند و بر نیمکره غربی تمرکز دارد. با افول مزیتهای نظامی آمریکا و تغییر ماهیت جنگ به سود دفاع، شرایط بیش از گذشته برای نظم چندقطبی و صلح نسبی مهیاست.
رویکرد واشنگتن علیه ونزوئلا چه به موفقیت بینجامد و چه به شکست بهطور مستقیم یا غیرمستقیم پیامدهای خاص و بزرگ خود را در خاورمیانه و خلیج فارس به همراه خواهد داشت.
راهبرد امنیت ملی جدید دولت ترامپ نشاندهنده عبور آگاهانه آمریکا از مأموریتگرایی لیبرال، جنگهای بیپایان و تعهدات ارزشی بهسوی واقعگرایی قدرتمحور، موازنه قوا و اتحادهای معاملهمحور است. در خاورمیانه، تمرکز از مداخله عمیق به تضمین جریان انرژی و کاهش هزینهها تغییر کرده، اما خوشبینی سند با واقعیتهای میدانی در غزه، لبنان، سوریه و یمن همخوان نیست. این شکاف، خطر بدخوانی دوباره واشنگتن از منطقه را برجسته میکند.
استراتژی امنیت ملی جدید دولت ترامپ ترکیبی متناقض از «اول آمریکا» و عقبنشینی گزینشی است که سلطهگری سنتی را کنار بازتعریف منافع قرار میدهد؛ تمرکز بر نیمکرهٔ غربی برای مهار مهاجرت و مواد مخدر، پیوند مستقیم دیپلماسی با منافع شرکتها، مهار چین با بسیج متحدان، حمایت از راستگرایی اروپایی و محدودسازی ناتو و در خاورمیانه کنارگذاشتن دموکراسیسازی و جایگزینی آن با رئالیسم انعطافپذیر مبتنی بر منافع اقتصادی بهویژه فناوری مطرح و تثبیت میشود.
این مقاله نشان میدهد استراتژی امنیت ملی جدیدِ ترامپ، نقش آمریکا را از «مروج دموکراسی» به بازیگری عمیقاً سودمحور و معاملهگر فرو میکاهد؛ جهانی که در آن، معیار اصلی سیاست خارجی، منافع اقتصادی و قراردادهای پرسود برای شرکتهای آمریکایی است. دموکراسی و حقوق بشر به حاشیه رانده میشوند، اروپا با لنز «تهدید مهاجرت» دیده میشود، خلیج فارس و آمریکای لاتین بهعنوان میدانهای سرمایهگذاری و قراردادهای انحصاری تعریف میگردند و رقابت با چین و روسیه نیز عمدتاً به سطحی تجاری و مدیریتپذیر تنزل مییابد.
فیلم سینمایی «آتروپیا» با وجود نکات قابلتوجه و لحظات درخشان، در مجموع مثل تمرینی است که پتانسیلش را نشان میدهد، اما اجازه پیدا نمیکند به یک عملیات واقعی تبدیل شود.
