محمدعلی ابطحی در گفتگو با فرارو مطرح کرد:
تندروها حتی بعد از جنگ هم دست از اختلاف افکنی برنداشتند/ جریانی در کشور حاضر نیست اختلافات و رقابت سر قدرت را کنار بگذارد / برای برخی، مهمترین مسئله کشور نه امنیت ملی، بلکه حذف و تخریب رقیب سیاسی است / دعواهای جناحی برای مردم اهمیت ندارد
یک فعال سیاسی اصلاحطلب معتقد است جامعه ایران در لحظات حساس و تاریخی، از ظرفیتی بالا برای اولویتدادن به منافع ملی بر منافع گروهی برخوردار است با این وجود تندروها حتی بعد از جنگ هم دست از اختلافافکنی برنداشتند و این دشمنان خارجی هستند که از شکافهای داخلی استفاده میکنند.
فرارو- در بخشی از پیام آیتالله سیدمجتبی خامنهای به مناسبت هفته دولت آمده است: «بنده قاطعانه اعلام میکنم که ارتکاب هر آنچه بهضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.» این هشدار درباره ضرورت بنیادینِ حفظ انسجام و وفاق ملی، بار دیگر پرونده نقش جریانهای سیاسی داخلی را در تقویت همبستگی یا دامنزدن به شکافهای سیاسی و اجتماعی به صدر تحلیلهای رسانهای آورده است.
به گزارش فرارو، در همین راستا، محمدعلی ابطحی، فعال سیاسی اصلاحطلب و معاون پارلمانی و رئیسدفتر اسبق رئیسجمهور، معتقد است هرچند تحولات امنیتی و وقوع تهدیدهای خارجی توانست بخشهای گوناگون جامعه و گروههای سیاسی را به یکدیگر نزدیک سازد، اما با این حال یک جریان افراطی خاص همچنان حاضر به کنار گذاشتن کشمکشها و سهمخواهیهای جناحی نیست.
در شرایط حساسی که کشور با فشارها و تهدیدهای چندوجهی بینالمللی و منطقهای مواجه است، همگرایی میان قوا و هماهنگی ملی به یک پیششرط حیاتی در حوزه امنیت ملی تبدیل شده است.
با این وجود، پرسش اساسی این است که آیا جریانهای سیاسی کشور توان عبور از اصطکاکهای فرسایشی و رسیدن به یک اجماع حداقلی بر سر منافع ملی را دارند یا تداوم دعواهای جناحی سدی بر سر راه انسجام ملی خواهد بود؟
مشروح گفتوگوی فرارو با محمدعلی ابطحی را در ادامه میخوانید:
تندروها حتی بعد از جنگ هم دست از اختلاف افکنی برنداشتند
محمدعلی ابطحی، درباره ضرورت حفظ انسجام داخلی به فرارو گفت: «این که لازم است انسجام داخلی حفظ شود، در همه شرایط مهم بوده و فقط محدود به شرایط جنگی نیست. انسجام ملی یک ضرورت دائمی برای کشور است، اما طبیعی است که در شرایط حساس و زمانی که کشور با تهدیدهای خارجی مواجه می شود، اهمیت آن چند برابر خواهد شد.»
وی در تشریح وضعیت پیش از بحرانهای اخیر افزود: «واقعیت این است که پیش از تشدید تنشهای بیرونی، فاصلهای محسوس میان اقشار مختلف جامعه و ساختارهای حاکمیتی، و نیز میان طیفهای سیاسی داخلی شکل گرفته بود. از یکسو بخشی از بدنه جامعه احساس میکرد از فرایندهای تصمیمگیری فاصله گرفته است و از سوی دیگر، تنشهای سیاسی میان احزاب شدت بالایی داشت.»
ابطحی ادامه داد: «اما بروز رویدادها و تهدیدهای امنیتی نشان داد که لایههای مختلف جامعه بار دیگر حول محور تمامیت ارضی و هویت مشترک گرد هم آمدند. وقوع جنگ باعث شد بخشهای مختلف جامعه بار دیگر به یکدیگر نزدیک شوند و این رخداد گواهی روشن بود بر اینکه جامعه ایران در لحظات حساس و تاریخی، از ظرفیتی بالا برای اولویتدادن به منافع ملی بر منافع گروهی برخوردار است.»
جنگ فاصله ها را کم کرد، تندروها اختلافات را زنده نگه داشتند
این چهره سیاسی اصلاحطلب در بخش دیگری از صحبتهای خود تصریح کرد: «با وجود این ظرفیت ملی، متأسفانه مدتهاست جریانی در کشور به دلیل عطش قدرت و پیگیری منافع باندی، حاضر به پذیرش وحدت کلمه و کنار نهادن اصطکاکهای سیاسی نیست. این طیف بر این پندار است که فضای رقابت جناحی باید تحت هر شرایطی و حتی در اوج تهدیدات خارجی به همان شیوه سابق ادامه یابد.»
وی یادآور شد: «گرهگاه اصلی در رفتار این گروه آن است که هنوز تمایزی میان رقابتهای دموکراتیک در شرایط عادی و رفتار مسئولانه ملی در شرایط تهدید خارجی قائل نیستند. این جریان خاص در فضای اجتماعی، سیاسی و رسانهای برای خود پایگاههایی ایجاد کرده است که از طریق آنها علیه بخش مهمی از مدیریت کشور جبههگیری میکنند. این رفتارها نشان میدهد که این گروه اهداف جناحی خود را بر ضرورتها و مصلحتهای کلان کشور ارجح میدانند.»
ابطحی با تأکید بر لزوم پایبندی به راهبردهای نظام خاطرنشان کرد: «هشدار تازه رهبری با توجه به رفتارهای ماههای اخیر، هشداری فوقالعاده حساس، دقیق و بهموقع بود. متأسفانه رفتارهای برخی جریانهای تندرو نشان داد که آنان درک درستی از مؤلفههای انسجام ملی ندارند و اصطکاکهای درونحاکمیتی را برتر از امنیت کشور ارزیابی میکنند.»
وی افزود: «به نظر میرسد این دستهها هر رویدادی را مستمسکی برای تسویهحسابهای سیاسی با رقبای خود میپندارند. به جای آنکه شرایط منطقهای و فشار بیرونی مدنظر قرار گیرد، تمام انرژی صرف پیدا کردن سوژه برای تضعیف رقیب میشود؛ گویی مهمترین مسئله کشور برای آنان نه امنیت ملی و نه حفظ آرامش جامعه، بلکه حذف و تخریب کسانی است که با آنان اختلاف سیاسی دارند.»
پیام خطرناک اختلافات داخلی برای دشمنان خارجی
این فعال سیاسی با اشاره به بازتاب بینالمللی رفتارهای سیاسی داخلی اظهار داشت: «یکی از حساسترین مسائل در زمانه بحران، تصویری است که از انسجام درونی ایران به جهان و بازیگران متخاصم مخابره میشود. دشمنان خارجی همواره تلاش میکنند از شکافهای داخلی استفاده کنند و هر اندازه صدای تفرقه و چنددستگی در درون پررنگتر باشد، طرفهای متخاصم جسارت و انگیزه بیشتری برای تحمیل فشارهای همهجانبه پیدا میکنند.»
وی اضافه کرد: «این مسئله حیاتی متأسفانه از نگاه طیفهای رادیکال مغفول مانده یا نادیده گرفته میشود و صرفاً رسیدن به مقاصد حزبی هدفگذاری شده است. مصادیق این عدم درک ملی نیز کم نیستند؛ این جریانات از حمله به رئیسجمهور، اشخاص شاخص و تصمیمگیر در عالیترین سطوح و حتی اتهامزنیهای متعدد فروگذار نکردهاند.»
ابطحی تأکید کرد: «تداوم این مشی تخریبی در شرایطی است که پایداری ملی بیش از هر مؤلفهای نیازمند آرامش و همپوشانی میان همه قوا و گروههاست. تکثر و وجود اختلافسلیقه سیاسی در هر جامعهای طبیعی و غیرقابل انکار است؛ اما تمایز آشکاری میان نقد و رقابت سالم، با رفتار تخریبی و شکافافکنانه وجود دارد و رقابت سیاسی نباید به گونهای باشد که منافع ملی و امنیت کشور قربانی آن شود.»
از حمله به رئیس جمهور تا اتهامزنی به مدیران ارشد
مشاور رئیسجمهور در دولت اصلاحات گفت: «این اقدامات ناهمگون در حالی صورت میپذیرد که بر اساس اصول حاکمیتی، هنگام ابلاغ سیاستهای کلان از سوی رهبری، تمامی ارکان اجرایی و احزاب موظف به همراستایی و وحدت رویه برای مقابله با خطرات خارجی هستند. نمیتوان ادعای ولایتپذیری و دفاع از نظام داشت، اما در عمل و در هنگامه لزوم وفاق ملی، بر طبل تفرقه و حاشیهسازی کوبید.»
وی ابراز امیدواری کرد: «امیدواریم رهنمودهای صریح رهبری بتواند مانعی جدی بر سر راه تندرویهایی باشد که نه تنها رقبای سیاسی، بلکه کلیت آرامش و منافع کشور را هدف قرار میدهند. بدنه جامعه ما هیچ ظرفیتی برای پذیرش این حجم از مناقشات جناحی ندارد؛ مردم با چالشها و دغدغههای معیشتی و روزمره درگیرند و برای بخش بزرگی از جامعه اهمیتی ندارد که این افراد چه دعواهای جناحی با یکدیگر دارند.»
ابطحی در پایان سخنان خود تأکید کرد: «وقتی رهبر انقلاب بهصراحت درباره لزوم همبستگی هشدار میدهند، نمایانگر این حقیقت است که اداره امور باید به دور از تنشهای زائد تنظیم شود و این موضوع یک راهبرد کلان و الزامآور ملی است، نه یک توصیه جناحی موقت. هیچ جریان و جناحی نباید تصور کند که میتواند منافع خود را بر ضرورت حفظ کشور و انسجام جامعه مقدم بداند.»
