چرا به جای «جایزه آکادمی» میگوییم اسکار؟
نام «اسکار» در ابتدا بخشی از برنامه رسمی آکادمی نبود و منشأ دقیق آن هنوز با قطعیت مشخص نشده است.
جایزه اسکار یکی از شناختهشدهترین نمادهای اعتبار در سینمای جهان است، اما نامی که امروز میلیونها نفر آن را میشناسند، از ابتدا برای این جایزه انتخاب نشده بود.
به گزارش فرارو، آکادمی علوم و هنرهای سینمایی در سال ۱۹۲۷ به ابتکار لوئیس بی. مایر، از مدیران قدرتمند مترو-گلدوین-مایر، شکل گرفت؛ نهادی که یکی از اهداف اولیه آن مقابله با جنبشهای اتحادیهای در صنعت سینما بود. اما اینکه تندیس طلایی آکادمی چگونه «اسکار» نام گرفت، همچنان با چند روایت متفاوت گره خورده است.
آکادمی چگونه شکل گرفت؟
آکادمی علوم و هنرهای سینمایی در سال ۱۹۲۷ توسط لوئیس بی. مایر، غول استودیوی مترو-گلدوین-مایر، تأسیس شد. در آن دوره، جنبشهای اتحادیهای در صنعت فیلم برای دستیابی به دستمزد عادلانهتر برای کارکنان در حال گسترش بودند.
مایر تلاش داشت با ایجاد نهادی که به هنرمندان اعتبار و جایگاه اجتماعی بدهد، توجه آنها را از مسائل مالی و مطالبات صنفی به سمت شهرت و افتخار حرفهای سوق دهد.
دیدگاه او درباره این روش کنترل صنعت سینما نیز صریح بود. مایر معتقد بود: «بهترین راه برای کنترل فیلمسازان، آویختن مدال به گردنشان است»؛ یعنی هنرمندان برای دستیابی به جایزه و اعتبار حاصل از آن، انگیزه بیشتری برای رقابت پیدا میکردند.
«اسکار» از کجا آمد؟
نام «اسکار» در ابتدا بخشی از برنامه رسمی آکادمی نبود و منشأ دقیق آن هنوز با قطعیت مشخص نشده است.
بروس دیویس در کتاب «آکادمی و جایزه» سه روایت اصلی درباره چگونگی شکلگیری این نام را بررسی کرده است؛ روایتهایی که هر کدام بخشی از تاریخ پرابهام مشهورترین جایزه سینمایی جهان را روایت میکنند.
روایت اول؛ بتی دیویس و شباهت تندیس به همسرش
یکی از مشهورترین داستانها به بتی دیویس، بازیگر سرشناس سینما، مربوط میشود.
بر اساس این روایت، دیویس پس از دریافت جایزه بهترین بازیگر زن برای فیلم «خطرناک» در سال ۱۹۳۵، شکل تندیس را به همسرش، هارمون اسکار نلسون، تشبیه کرد.
او بعدها در زندگینامه خود نوشت: «پشت تندیس دقیقاً شبیه پشت همسرم بود. از آنجایی که حرف O در نام هارمون O. نلسون به معنای اسکار بود، از آن به بعد به این جایزه اسکار گفتم.»
با این حال، این روایت با یک مشکل جدی روبهرو است؛ دیویس بعدها اعتراف کرد که این داستان را ساخته است. علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که نشان میدهد نام «اسکار» پیش از دریافت جایزه توسط او نیز در میان مردم رواج داشته است.
روایت دوم؛ مارگارت هریک و دایی خیالی
روایت دیگری، منشأ این نام را به مارگارت هریک، کتابدار آکادمی، نسبت میدهد.
طبق این داستان، هریک در سال ۱۹۳۱ و پس از مشاهده تندیس، اظهار کرد که این مجسمه او را به یاد داییاش، «اسکار»، میاندازد.
این روایت برای سالها جذاب به نظر میرسید، اما تحقیقات بعدی اعتبار آن را زیر سوال برد. بررسیها نشان داد که هریک اساساً داییای به نام اسکار نداشته است.
روایت سوم؛ شوخی وودویل و ادعای سیدنی اسکولسکی
سیدنی اسکولسکی، روزنامهنگار مشهور، روایت متفاوتی ارائه کرد. او مدعی بود در سال ۱۹۳۴، زمانی که با عجله مشغول نوشتن گزارشی بوده، نام «اسکار» را از یک شوخی قدیمی وودویل الهام گرفته است.
این شوخی شامل جملهای مانند «آیا یک سیگار میخوری، اسکار؟» بود.
با این حال، این ادعا نیز با یک تناقض تاریخی مواجه است. گزارشهای خبری منتشرشده در همان سال نشان میدهند که استفاده از نام «اسکار» برای تندیس، پیش از ادعای اسکولسکی نیز در میان مردم رواج داشته است.
روایت متفاوتی که از همه محتملتر است
بروس دیویس در تحقیقات خود به داستان دیگری اشاره میکند که شاید بتواند توضیح قانعکنندهتری برای منشأ این نام ارائه دهد.
در این روایت، النوره لیلبیرگ، یکی از منشیهای نروژی آکادمی در سالهای نخست فعالیت این نهاد، مسئول نگهداری از تندیسهای اولیه بوده است. او ظاهراً این مجسمهها را به شوخی «اسکار» صدا میکرد.
دیویس برای بررسی این روایت با آینار، برادر النوره، گفتوگو کرد. او تأیید کرد که خواهرش با سرباز بازنشستهای به نام اسکار آشنایی داشته؛ فردی که همیشه با حالتی راست و استوار میایستاده است.
از آنجا که این روایت تاکنون رد نشده و برخی شواهد تاریخی نیز با آن سازگار است، بروس دیویس آن را محتملترین توضیح برای منشأ نام «اسکار» میداند.
نامی که از یک شوخی به نماد سینما تبدیل شد
با وجود روایتهای متعدد، هنوز نمیتوان با قطعیت گفت نخستین فردی که تندیس آکادمی را «اسکار» نامید چه کسی بوده است. داستان بتی دیویس، مارگارت هریک و سیدنی اسکولسکی هر کدام بخشی از این معما را تشکیل میدهند، اما شواهد موجود روایت النوره لیلبیرگ را محتملتر نشان میدهد.
آنچه مسلم است اینکه نام «اسکار» بهتدریج از یک لقب غیررسمی برای تندیس آکادمی به نامی رسمی و جهانی تبدیل شد؛ نامی که امروز تقریباً برای همه، مترادف با بالاترین افتخار در سینمای جهان است.
