مبینا نعمتزاده - مهروز ساعی؛ سقوط تکواندو زنان
تیم ملی تکواندو بانوان با نتایجی که در مسابقات قهرمانی آسیا کسب کرد، نگرانیها از ادامه ناکامی در بازیهای آسیایی ناگویا به وجود آورد.
مسابقات قهرمانی آسیا در مغولستان، برای تکواندوی ایران فراتر از یک رقابت ساده بود، این مسابقات، فیلتر اصلی برای حضور در بیستمین دوره بازیهای آسیایی ناگویا بود. درحالیکه مردان ایران بااقتدار، بلیت حضور در ژاپن را از آن خود کردند، تیم ملی بانوان و بخش پومسه، با افت کیفیت و چالشهای فنی، زنگ خطر را برای کادر فنی و مسئولان فدراسیون تکواندو به صدا در آوردند.
مهمترین و بارزترین نکته موفقیت تکواندو ایران، این بود که فدراسیون تکواندو درگیر تغییرات ساختاری در ریاست و حواشی مدیریتی و تغییر سرمربی تیم ملی مردان بود، اما مردان هوگوپوش ایران در مغولستان ثابت کردند که تمرکز بر تمرین کلید موفقیت است و در واقع تکواندو ایران به شخص خاصی وابسته نیست، حتی اگر فدراسیون با سرپرست هدایت شود و سکان تیم موفق در المپیک پاریس به دست مربی دیگری واگذار شود، تکواندو ایران بهاندازه ای توانمند است که در هر شرایطی مردان آن میتوانند مدالآور شوند.
همانطور که شاهد بودیم که تیم ملی مردان کشورمان با کسب ۴ مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز، علاوه بر کسب عنوان نایبقهرمانی آسیا در حضور ۳۱ کشور، ۴ وزن رزرو را نیز برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا فیکس کردند. عملکرد مقتدرانه مردان نشان داد که حتی در اوج تغییرات، ستونهای اصلی تکواندوی ایران همچنان آمادهٔ افتخارآفرینی هستند.
تضاد در بخش بانوان و ناکامیِ نگران کننده
در بخش بانوان، تصویر بسیار متفاوت و بحثبرانگیز بود، چرا که تیم ملی بانوان علیرغم درخشش در المپیک پاریس و پس از ۳ دوره قهرمانی در آسیا، این بار در مغولستان سکوی قهرمانی را با نتایج ضعیفی از دست داد.
ناهید کیانی، ستاره پرافتخار تکواندو بانوان کشورمان و نایبقهرمان المپیک پاریس با وجود جراحی و حضور در وزنی که با قد و شرایط بدنیاش (۵۷ کیلوگرم) کاملاً همخوانی نداشت، باتکیهبر تجربه و حرفهایگری، مدال طلا را از آن خود کرد و با کسب ۴۰ امتیاز حیاتی، بلیط وزن ۵۷ کیلوگرم در ناگویا را رزرو کرد.
اما در نقطه مقابل، عملکرد بسیار ضعیف مبینا نعمتزاده دارنده مدال برنز المپیک پاریس و نماینده وزن ۵۳ کیلوگرم، جای نگرانی جدی ایجاد کرد. او که در وزن خود از سطح فنی و آمادگی بسیار پایینی برخوردار بود، در مغولستان شکست خورد. این نتیجه، نهتنها شانس نعمتزاده را برای حضور در ناگویا بهشدت کاهش داد، بلکه باتوجهبه کسب ۴۰ امتیاز المپیکی توسط کیانی، مسیر نعمتزاده را برای حضور در المپیک لسآنجلس نیز بسیار سخت کرد.
از طلای یلدا ولینژاد در المپیک آرژانتین که در مغولستان تبدیل به برنز شد نباید بهسادگی عبور کنیم. این مسائل ضعف کادر فنی را نشان میدهد.
نکته تأمل برانگیز اینجاست که آیا انتخاب وزنها در تیم ملی بر اساس استراتژی فنی بوده یا تحتتأثیر حساسیتها و اختلافات داخلی؟ حضور کیانی در وزن ۵۷ کیلوگرم و نعمتزاده در وزن ۵۳ کیلوگرم، سؤالاتی را در مورد مدیریت صحیح وزنهای تخصصی ملیپوشان مطرح میکند.
بحران مدیریت فنی بخاطر ضعف مربیگری
نتایج ضعیف بانوان در مغولستان، بار دیگر پرسش درباره توانایی مهروز ساعی در عبور از گردنه حساس ناگویا را برانگیخت. با نگاه به گذشته، زمانی که مینو مداح هدایت بانوان را بر عهده داشت، ایران قهرمان آسیا شد و در المپیک پاریس نیز دختران هوگوپوش با یک مدال نقره و یک مدال برنز درخشان ظاهر شدند. همچنین تجربیات مربیانی چون مهرو کمرانی که در دو دوره المپیک حضور داشتند، استانداردهای متفاوتی را تعریف میکردند. اکنون با افت کیفیت بانوان، باید پرسید آیا کادر فنی فعلی توانایی بازگرداندن اقتدار بانوان ایران را دارد یا نیاز به تغییرات ساختاری و حضور مربیانی باتجربه و طراز اول همچون کمرانی، مداح و مربیان جوان در تیم ملی احساس میشود؟
ناکامی مطلق در پومسه در اولان باتور
در بخش پومسه، وضعیت بسیار نگرانکننده است. تیم ملی پومسه کشورمان در این بخش بدون کسب هیچ مدالی، از رسیدن به سهمیه بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا بازماند و حالا حضور پومسه در سرزمین چشمبادامیها به اما و اگر کشیده شده است. ناکامی مرجان سلحشوری که یکی از پرکارترین و باتجربهترین پومسه روهای جهان است، بزرگترین شوک این مسابقات بود. عملکرد تیم پومسه بار دیگر ثابت کرد که این بخش از تکواندوی ایران نیازمند بازنگری اساسی، برنامهریزی جدید و تغییرات در کادر فنی است تا از تکرار این ناکامیها جلوگیری شود.
۱۱۵ روز تا ناگویا و فرصت نجات بانوان
با پایان مسابقات مغولستان، بخش اعظم سهمیههای ناگویا تقسیم شد. ایران اکنون تنها کمتر از ۱۱۵ روز تا شروع این رویداد بزرگ آسیایی فاصله دارد. درحالیکه مردان آمادهٔ نبرد هستند، تیم بانوان و پومسه باید با سرعت بسیار بالا، شکافهای فنی و مدیریتی خود را پر کنند. اگر اصلاحات در کادر فنی و برنامهریزیهای تخصصی انجام نشود، حضور ایران در بازیهای آسیایی ناگویا با چالشهای بیسابقه روبرو خواهد بود.
