خطاب به شهبازی: کاش شهامت عذرخواهی کردن را داشتید؛ کاش!
«آیا آن مجری حالا پشیمان نیست که با انگشت ارعاب و تهدید کاری کرد تا هفت نفر از دختران این سرزمین، آن هم به قول خودش در بدترین شرایط جنگی در کشور بیگانه پناهنده شوند؟»
مرتضی رضایی، روزنامه نگار، در خبرآنلاین نوشت:
اصلا یکی بیاید و دلیلش را به ما بگوید؛ چه کسی به مجریان صدا و سیما این اجازه را داده تا آتش به اختیار برای خودشان ببرند و بدوزند و میز تلویزیون را به میز محاکمه تبدیل کنند؟
چند روز پیش و پس از اینکه دختران فوتبال ایران دانسته یا ندانسته، آگاهانه یا ناآگاهانه در اولین بازی از جام ملتها سرود مقدس ایران را نخواندند یکی از مجریان تلویزیون در قامت یک قاضی برآمد و چنان دختران ایران را تهدید کرد که شاید، که شاید خیلی از آنها از ترسشان ترجیح دادند در استرالیا بمانند و پناهنده شوند.
ترس از اینکه نکند برگردند و اینجا مجازات شوند؟ مگر قبلیها، فوتبالیستها و سایر ورزشکاران دیگر که سرود نخوانده بودند اینجا به اشد مجازات محکوم شدند؟
آن مجری گفته بود: «در شرایط جنگی دیگر این سرود نخواندن یک حرکت نمادین نبوده و باید با مردم و مسئولین برای خائنین به وطن اشد مجازات را در نظر بگیرند. انگ خائنی و وطن فروشی باید تا ابد روی پیشانی آنها بماند و باید بیشترین برخورد با آنها شود.»
حالا چه اتفاقی افتاده؟ اصلا مگر در بازیهای بعدی همین دختران سلام نظامی ندادند؟ اصلا شاید به خاطر همان رفتار در بازی نخست پشیمان شده بودند. مگر سردار سلیمانی نگفته بود که همه این دختران، حتی آنها که بیحجاب یا سست حجاب هستند دختران ما هستند؟
آیا آن مجری حالا پشیمان نیست که با انگشت ارعاب و تهدید کاری کرد تا هفت نفر از دختران این سرزمین، آن هم به قول خودش در بدترین شرایط جنگی در کشور بیگانه پناهنده شوند؟
دوستان! با رفتارهایی که کردید آیا خودتان را میبخشید؟ آیا خودتان را مسئول پناهنده شدن این دختران جوان میدانید و آیا اصلا برایتان مهم هست که چه کار کردید؟
شما در بدترین شرایط آنها را پس زدید و کاری کردید تا بیگانگان آغوششان را برای آنها باز کنند.
نه! این راهش نبود، میشد پند و اندرز داد، میشد نصیحت کرد و میشد از در دیگری وارد شد تا دختران ایران بدون ترس از مجازات و محاکمه به کشور برگردند و حالا تیتر یک رسانههای دنیا نباشند.
کاش شهامت عذرخواهی کردن را داشتید؛ کاش!
