كارگري كه دستها و پاهايش را از دست داده چشم انتظار كمك مردم است
رضا كيكاجنژاد، كارگر شركتي بود با عنوان «سامان محيط» كه در زمينه توليد آسفالت و اجراي رويه جادهها فعاليت ميكرد. يكي از روزهاي سال 88 هنگامي كه رضا در قالب يكي از طرحهاي شركت مشغول تخليه آسفالتها در محل مورد نظر بود به علت شكمدادگي سيمهاي برق 33 هزار ولت كنار جاده ناگهان اتاقك كاميون به برق فشار قوي كنار جاده اتصالي كرد، برق فشار قوي رضا را گرفت و بر اثر شدت فشار به ميان جاده پرتاب شد.
همكارانش او را كه بيهوش شده بود به نزديكترين بيمارستان در شهر انديمشك رساندند، رضا آنجا چشمانش را باز كرد، اما پزشكان به دليل شدت آسيبي كه به اعضاي بدن او وارد شده اعلام كردند امكان درمان و كمك به اين بيمار را ندارند. پس از آن او را به بيمارستان طالقاني اهواز منتقل كردند، آنجا هم مثل بيمارستان انديمشك توانايي كمك به رضا را نداشتند.
از سر ناچاري بعد از سه روز او را با پزشك و پرستار و با هواپيما به بيمارستان سوانح و سوختگي امام موسيكاظم(ع) اصفهان منتقل كردند. در اين بيمارستان پزشكان به دليل شدت آسيب وارد شده به رضا، دستها و پاهاي او را از مچ قطع كردند. با اين ماجرا رضا كيكاجنژاد كارگر شركت آسفالت سامان محيط با دستها و پاهاي قطع شده آخرين شانسهايش براي يافتن سلامت و كار دوباره را از دست داد، اما زندگي شوخي سرش نميشود، خرج دارد. با اين حال رضا نااميد نبود، او همه چشم اميدش به ديهاي بود كه قرار شد بر طبق حكم دادگاه كه اداره برق و رضا كيكاجنژاد را هر كدام به ميزان 30درصد و كارفرما را به ميزان 40درصد مقصر حادثه اعلام كرده بود به او و خانوادهاش تعلق بگيرد.
اميدش اين بود اداره برق و شركت محل كارش 70 درصد از ديه و آسيب جبرانناپذيري را كه در حين كار متحمل شده بود پرداخت كنند. رضا بر اين تصور بود كه ميتواند با گرفتن ديهاي كه حق اوست آن را خرج سلامت ازدسترفتهاش كند، تا داغي كه بر دلش مانده فقط داغ دستها و پاهاي ازدستداده باشد نه داغ هزينه سنگين مالي اين ماجرا.
روزگار اما بيرحمتر از اين حرفها بود، شركتي كه رضا سلامتش را در حين انجام كار در آن از دست داده بود به حكم اعتراض كرد و با پيگيريهاي فراوان و گرفتن وكيل و صرف هزينه، بعد از گذشت دو سال از حادثه و زماني كه هر دو طرف، يعني كارفرما و همچنين اداره برق نواقص خود را برطرف كرده بودند، حكم تبرئه خود را دريافت كردند، معني اين حكم آن بود كه رضا كيكاجنژاد در حادثهاي كه نقص فني برايش درست كرد و دستها و پاهايش را طي آن از دست داد صددرصد مقصر شناخته شد.
شركتي كه رضا در استخدامش بود توانست خود را از پرداخت خسارت برهاند. حالا رضاست و داغهاي سنگيني كه بر دل خودش و خانوادهاش مانده. رضا در آن حادثه هم دستها و پاهايش را از دست داد و هم خودش مقصر شناخته شد، رضاي مظلوم دستهايش قطع شده بود و طبيعي بود كه دستهايش و فريادهايش به جايي نرسد.
پدرش هم كه كارگر بازنشسته راهآهن است تنها مايملكش از اين دنيا كه در يك خانه دو اتاقه خلاصه شده بود را فروخت و خرج فرزندش كرد و حالا با يك ماشين اجارهاي مسافركشي ميكند.
دانشكده توانبخشي تهران براي پروتز دست و پاي رضا فاكتور صدميليوني صادر كرده و مدير بهزيستي قول داده اگر مسوولان بالاتر قبول كنند دوميليون تومان به او كمك كند، حتي اگر اين وعده هم محقق شود رضا و خانوادهاش تا رسيدن به صد ميليون تومان 98 ميليون ديگر فاصله دارند، چاره چيست، دست و پايي براي كار كردن و پول درآوردن هم ندارد، حالا چشم اميد رضا كيكاجنژاد و فرزند خردسالش به انتظار كمكهاي مردمي است تا شايد از اين راه اندكي زندگياش آسانتر شود.
بيشك در ميان ما كساني هستند كه تمايلي براي كمك به او داشته باشند، تا اندكي از درد و رنج او بكاهند. اين شماره حساب رضا كيكاجنژاد است براي دريافت كمكهاي نقدي هموطنان خير نزد بانك رفاه، 5894631203295555.