آگاه
کد خبر: ۹۰۱۷۷

نظرات جالب امیرخانی درباره اشتباهات انتخاباتی، فهیمه رحیمی، کیمیایی، و...


همه می روند فیلم اخراجی ها را می بینند، پنهانی می خندند و بعد هم بازار کی بود کی بود؟ من نبودم! رونق می گیرد؛ چیزی شبیه به فضای سیاسی ما که همه در رای گیری ها پرشور شرکت می کنند اما وقت حمایت یا شراکت در اشتباه ها که می رسد، هر کسی به دیگری نگاه می کند!

به گزارش «24»، رضا امیرخانی، داستان نویس مطرح معاصر درباره موجی که اخیرا درباره لزوم انتشار داستان های عامه پسند به وجود آمده است، نوشت: من تعریف جامع و مانع برای پدیده عوام پسند بودن ندارم. قطعا عوام پسندی تابعی است از متغیر های مختلف بیرونی، مثل شمارگان تاثیر، فضای برد مخاطب و متغیرهای درونی مثل ساختار و محتوا. فضای برد مخاطب، یکی از مهمترین زمینه های تعریف است. عوام پسند بودن در فلان دانشگاه با عوام پسند بودن در فلان دبیرستان، به دلیل فضای برد مخاطب، معنای متفاوتی دارد. در ایران غیر از متغیرهای یاد شده هماره متغیرهای محیطی موثرتری هم وجود دارند. مثلا طبق نظرات جامعه شناسان تحلیلی، کوچکترین انبوه جمعیتی تخصصی از هر ده هزار نفر، بایستی یک عضو داشته باشد؛ یعنی اگر کسی امروز راجع به مقوله تخصصی پنوماتیک در علم مکانیک مطلبی بنویسد لااقل بایستی در جامعه هفتاد میلیونی هفت هزار مخاطب بالفعل داشته باشد.

حالا اگر موضوع تبدیل شد به ادبیات- آن هم ادبیات داستانی که اصالتا یک موضوع غیر تخصصی است - رقم تحلیلی جامعه شناسان نیم در هزار را مشخص می کند که این بدان معناست که هر اثر داستانی معمولی بایستی حدود سی و پنج هزار نسخه فروش داشته باشد. در دنیا معمولا به کتابی که فروشش به پنج تا ده برابر این شمارگان برسد، می گویند عوام پسند.

او افزود: در ایران حتی کارهای حقیقتا عوام پسند ما نیز کمتر به این شمارگان می رسند. پس اعداد در این زمینه کمکی به ما می کند. دو هزار نسخه فروش متوسط، قطعا نشان بیماری صنعت نشر است؛ از ضعف کتاب و نویسنده بگیرید تا ضعف ناشر و توزیع کننده و کتاب فروش.

نویسنده رمان پرفروش بیوتن در ادامه این یادداشت آورد: حتی نخبه گراترین کارهای جهان هم - مثلا کارهای فاکنر در ایالات متحده - با همان تابع نیم در هزار فروش داشته اند و نخبه گرا بودن به این معنا نیست که کتابی فروش نداشته باشد. فوق تخصصی ترین مطالب در ایران، بایستی لااقل هفت هزار مخاطب داشته باشد. اما بعد... اصولا دربرابر پدیده عوام پسندی موضع همگان یکسان است؛ یعنی ابتدا همه می بینند و می خوانند و کیف می کنند اما بعد که موقع اظهارنظر شد، دیوار حاشا بلند می شود! نمی دانم، شاید امروز همه علاقمندان ادبیات از اسفار اربعه شروع کرده باشند، اما زمان ما که کتابخوان شدمان برمی گشت به کتاب های «ر.اعتمادی»، « قاضی سعید» و باقی! بسیاری با کتاب های «ر. اعتمادی» داستان خوانی را شروع کرده اند اما پای اظهار نظر که می رسد، فضل فروشانه چیزهای دیگری می گویند.

امیرخانی برای تبیین منظور خود به سینما نیز اشاره کرده و افزود: همه می روند فیلم اخراجی ها را می بینند، پنهانی می خندند و بعد هم بازار کی بود کی بود؟ من نبودم! رونق می گیرد؛ چیزی شبیه به فضای سیاسی ما که همه در رای گیری ها پرشور شرکت می کنند اما وقت حمایت یا شراکت در اشتباه ها که می رسد، هر کسی به دیگری نگاه می کند! اخراجی ها مردم را به سینما می کشاند، عرضه داشته باشیم از این آشتی استفاده کنیم و سطح سلیقه مردم را بالا ببریم. بگوییم آی! کسی که «اخراجی ها» را دیدی و خندیدی، «لیلی با من است» سطح طنزش بالاتراست؛ درام در کارهای «حاتمی کیا» جدی تر است. اصالت در فیلم مرحوم حاتمی و رفاقت در فیلم کیمیایی حقیقی تر است...

نویسنده رمان پرفروش « من او»، تاکید کرد: اصولا مقابله با کارهای عوام پسند یک کار بی معناست. آنکه امروز کتاب فهیه رحیمی می خواند، بسیار جلوتر است از آنکه هیچ کتابی نمی خواند. مهم، ارتقای نردبان کتابخوان هاست. آن را که کتاب فهیمه رحیمی می خواند، با یک تلنگر می شود سوقش داد به کتاب «بامداد خمار» حاج سیدجوادی و از آنجا به کتاب «چراغ ها را من خاموش می کنم» پیرزاد و از آنجا به... مقابله با فهیمه رحیمی، مقابله با پله اول نردبان کتابخوانی است. این ارتقای نردبانی باید توسط جریان نقد ادبی اتفاق بیفتد. اما کدام جریان نقد ادبی؟! امروز در فضای ادبی این مملکت، متاسفانه منتقدی که مورد اعتماد مردم باشد وجود ندارد.

او که برای ماهنامه گزارش یادداشتی نوشته بود، با تاکید بر اینکه مردم برای حرف منتقدان و کارشناسان ادبیات، پشیزی ارزش قائل نیستند! ادامه داده است: بین خودمان باشد، همیشه حق با مردم است! مردم، مشتاق این ارتقای نربانی هستند. این قلم پیش از این، زمانی که سردبیر یکی از سایت های فرهنگی بود، سیاهه ای از آثار مورد علاقه منتشر کرد؛ سیاهه صدتایی کتاب. حدود ده هزار نفر با توجه به شمارشگرهای سایت، تا به امروز این سیاهه را دیده اند. بیش از ده نشریه (عمدتا دانشجویی) این سیاهه را به عنوان پیشنهاد این قلم منتشر کردند. یک ناشر نیز از این قلم به واسطه این معرفی و تجدید چاپ یکی از کتاب هایش تشکر کرد. اینها نشان می دهد که مردم، مشکلی با ارتقا ندارند. مشکل ما هستیم که به جای اینکه فریاد بکشیم بخوان، ذکر نخوان نخوان گرفته ایم.

ارسال نظرات
خط داغ