زمان پایان دادن به جنگ ناتو در لیبی فرا رسیده است
چه قذافی برود یا نرود، این مداخله پرهزینه تمام تاثیرات مذاکرات صلح آمیز را از میان برده و به ماموریت بشر دوستانه آن خیانت کرده است.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از گاردین، مارس سال جاری میلادی بود که آمریکا، فرانسه، انگلیس و متحدان شان در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی عملیات های نظامی را با نقاب مداخله بشردوستانه در لیبی آغاز کردند.
دیپلمات های آمریکا و رهبران جهانی با بی توجهی تمام دم از ادعای بی اساس قتل عام قریب الوقوعی در بنغازی زدند. بدون آنکه درخواستی وجود داشته باشد ناتو برای مبارزه با شورشیان یا هر آنچه به این افراد نسبت داده می شد، آماده محاصره طرابلس می شود، شهری با نزدیک به دو میلیون نفر جمعیت.
حال شورشیان لیبی در پایتخت، به یمن حملات هوایی ناتو قدرتمندتر می شوند تا همه اطمینان یابند که چنین شرایطی در نهایت منجر به شکل گیری حمام خون واقعی می شود، درست برعکس آنچه زمستان گذشته در بنغازی روی داد.
ناتو یاری رسان شورشیانی شده است که از ورود مواد غذایی، آب و تجهیزات پزشکی به پایتخت جلوگیری می کنند و مانع خروج افرادی که نیازمند به خدمات درمانی پیشرفته هستند و سفر آنها به تونس می شوند. ناتو نیروگاه های برق را هدف بمباران های خود قرار داده و باعث خاموشی شهر می شود و برای پاکسازی جاده ها و جلوگیری از پیشرفت شورشیان به ایست های بازرسی پلیس لیبی حمله می کند.
صرف نظر از این نکته که معمر قذافی ممکن است طی روزهای آینده در نهایت سرنگون شود باید گفت جنگ علیه لیبی قطعنامه های بی شماری از شورای امنیت سازمان ملل را از سوی ناتو و کشورهای عضو این سازمان نقض کرده است.
ریختن بمب بر سر شورشیان لیبی از همان آغاز درگیری ها ناقض قطعنامه 1970 شورای امنیت سازمان ملل بود. استفاده از نیروهای نظامی علیه شورشیان در تلاش برای تحمیل تغییر رژیم یک کشور، برخلاف قوانین بین الملل بوده و اعتبار سازمان ملل را زیر سوال می برد. غیرنظامیان بی گناه بی شماری در این درگیری ها کشته شده اند و ادامه حملات هوایی ناتو جان بسیاری دیگر از این افراد را به خطر می اندازد.
نکات بسیاری در قطعنامه بشردوستانه 1973 شورای امنیت سازمان ملل که به عنوان ابزاری برای حفاظت از جان غیرنظامیان به تصویب رسید وجود دارد. مردم لیبی نمی توانند یک ماه دیگر را با چنین مداخله بشردوستانه ای سر کنند.
سرکرده کشورهای خیر! ناتو از جمله آمریکا، فرانسه و انگلیس که آزاد بوده اند جنگ را تحت حمایت این سازمان امنیتی ملالغتی و بوروکراتیک محکوم کنند، حال ادوات جنگی چند ملیتی که می توانند ناقض قطعنامه های سازمان ملل باشند را برای کشتن مردم بی گناه مورد استفاده قرار می دهند. اینجا دادگاه های جرایم جنگی تنها برای شکست خورده ها برگزار می شود و انتظار می رود فاتحان آینده، قدرت های غربی و نمایندگان شورشی آنها بتوانند مدعی کنترل منابع عظیم نفت و گاز لیبی شوند.
سهم آمریکا از جنگ علیه لیبی مطمئناً از مرز یک میلیارد دلار نیز گذشته است. صرف چنین حجم هنگفتی از پول برای مداخله ای که مقامات آمریکا گفته بودند تنها چند روز نه چند هفته به طول می انجامد، هیچ توضیحی ندارد جز اینکه آمریکا به این جنگ به عنوان محل سرمایه گذاری چشم دوخته و تحت کنترل درآوردن ثروت لیبی را فرصتی برای بازگشت این سرمایه گذاری. عیبجو و بدگمان؟ پس شما بگویید چرا غرب در جنگ با لیبی است.
پیشنهادهای صلح پایدار مانند آنچه اتحادیه آفریقا مطرح کرد باشتاب و بدون تامل رد شد. اگر تمایلی برای پایان صلح آمیز بر این درگیری ها وجود دارد آمریکا باید با اتحادیه آفریقا همکاری کرده و برای اطمینان از امنیت منطقه ای این اتحادیه را تقویت کند. اتحادیه آفریقا طرح صلحی را پیشنهاد کرد که روند رسیدن به آتش بس فوری، تحویل بدون مانع کمک های بشردوستانه، مذاکره میان شورای ملی انتقالی و دولت قذافی و توقف حملات ناتو را هموار می کرد.
استفاده از زور و اولتیماتوم کاری از پیش نبرد و حال که جنگ وارد ماه ششم خود شده، زمان آن رسیده که رئیس جمهور و وزیر امور خارجه آمریکا خرابکاری خود را با مداخله نظامی غیرضروری خود درست کنند و تلاش خود را برای پایان دادن به این جنگ از طریق مذاکره به کار بگیرند.
گروه بین المللی بحران در ماه ژوئن در گزارشی اعلام کرد:
«تاکنون راه حل سیاسی برای برون رفت از شرایط هزینه بری که این بن بست نظامی شکل داده بهترین بوده است. این راه حل نیازمند آتش بس میان این رژیم و شورای ملی انتقالی، استقرار نیروهای حافظ صلح برای نظارت و تضمین آن تحت اختیار سازمان ملل و آغاز سریع مذاکرات جدی میان رژیم حاکم و نمایندگان مخالفان به منظور توافق در مورد حرکت صلح آمیز به سمت شرایط سیاسی مشروع است. ناتو و کشورهایی که از این سازمان حمایت می کنند باید تسریع کننده این روند باشند نه مانع آن.»
تداوم عملیات های نظامی چرخه ای از خشونت و درگیری را شکل می دهد که با وجود ماندن یا سرنگون شدن قذافی پایدار می ماند. در 19 مارس سال 2003 آمریکا به دنبال تغییر رژیم در عراق بود و حال با گذشت هشت سال هنوز غرب متعجب است که چرا مردم عراق به خوبی سپاسگزار مداخله آنها که منجر به مرگ بیش از یک میلیون نفر از مردان و زنان هم وطنشان شد، نیستند.
چطور می توان انتظار داشت چنین بیانیه ترسناکی از سیاست مداخله منجر به چیزی جز یک تراژدی شود؟ زمان پایان دادن جنگ علیه لیبی فرا رسیده است.