آگاه
کد خبر: ۷۹۸۲

جان بولتن در وال ستریت جورنال نوشت

تشکیلات اطلاعاتی ،خود را اصلاح کند، ایران چالش خطرناک امریکاست

تشکیلات اطلاعاتی ،خود را اصلاح کند، ایران چالش خطرناک امریکاست

جان بولتون؛ سفیر سابق امریکا در سازمان ملل متحد و از نومحافظه کاران سرشناس این کشور، روز گذشته در روزنامه ی وال ستریت جورنال، در نقد گزارش اخیر نهادهای اطلاعاتی امریکا در مورد فعالیت های هسته ای ایران مقاله ای به چاپ رساند.

به گزارش سرویس بین الملل فرارو، این مقاله با عنوان "سرویس های اطلاعاتی و سیاست"، تشکیلات اطلاعاتی امریکا را متهم می کند که به طرفداری عامدانه یا سهوی از ایران برخاسته است.
در زیر، متن مقاله ی بولتون را که در کتابش اعتراف می کند تمام تلاش های ژنرال کالین پاول برای باز کردن راه نزدکی با ایران را نقش بر آب کرده است، می خوانید:

امروز مایکل مک کانل مدیر سازمان اطلاعات ملی آمریکا در مقابل کمیته اطلاعاتی سنا برای ارائه بررسی سالانۀ سازمان اطلاعات دربارۀ تهدید جهانی حاضر می شود. این قبیل جلسات همیشه مهم هستند، اما در حال حاضر بخاطر ارزیابی اخیر سازمان ملی اطلاعات آمریکا دربارۀ ایران، ریسک این ارزیابی بسیار بالاست.

انتقاد از "عناصر کلیدی" سیاسی شدۀ گزارش نای (NIE) تمام طیف سیاسی را دربرگرفته و باعث ایجاد اغتشاشات بسیار در کنگرۀ آمریکا شده است. شمار معدودی به شدت تردید دارند که گزارش نای به طور جدی به استراتژی دیپلماتیک دولت بوش آسیب رسانده است. با به خطر افتادن اعتبار و بی طرفی تشکیلات اطلاعاتی، آقای مک کانل فرصت بسیار مناسبی در اختیار دارد تا اشتباهات متعدد گزارش نای را تصحیح کند و برخی از صدمات وارده به تلاش های بین المللی برای توقف دستیابی ایران به تسلیحات اتمی را جبران نماید.

دست کم سه چیز وجود دارند که آقای مک کانل باید انجام دهد:

1. توضیح دهد که گزارش نای چگونه تحریف شد و آن را بی طرفانه و با هدف منعکس کردن وضعیت برنامه های هسته ای ایران بازنویسی کند. اولین عنصر مهم گزارش نای این است که "ما با اطمینان کامل اعلام می کنیم که تهران در پاییز سال 2003 برنامه تسلیحات اتمی خود را متوقف کرده است." همانطور که انتظار می رفت، اکثر کشورهای جهان هرگز از این نکته فراتر نرفتند. تنها جویندگان قهار پاورقی ها متوجه پاورقی چشمگیر این گزارش شدند که منظور از "برنامه تسلیحات اتمی" ایران را صرفا ً "طرح تسلیحات اتمی و فعالیت تسلیحاتی" و فعالیت های اعلام نشدۀ غنی سازی و فرآوری اورانیوم عنوان کرده است. کاغذ بازان متقلب - نه حرفه ای های اطلاعاتی - می توانستند از این ترفند، که نیاز واقعی ایران به برنامه تسلیحاتی را بسیار بد ترسیم کرده است، احساس غرور کنند.

گزارش نای در قسمت های بعدی مشخص می کند که تلاش ها و قابلیت های هسته ای ایران همچنان ادامه دارند و رو به رشد هستند، بسیاری از این فعالیت ها "استفادۀ دوگانه" (مقاصد نظامی و غیرنظامی) دارند و اهداف واقعی ایران ناشناخته هستند. بنابراین، گزارش نای اساسا ً تفاوت چندانی با گزارش نای 2005 ندارد، اما اولین جمله آن یک ذهنیت بسیار متفاوت را در اذهان ایجاد می کند.

اولین سؤالی که در کنگره مطرح خواهد شد، این است: آیا مقدمه تند نای عمدا ً به گونه ای طراحی شده است تا پیامدهای سیاسی متناسب با روحیات خود آقای مک کانل داشته باشد؟ اگر اینطور نیست، پس چگونه او تبعات آشکار این گزارش را که ظرف چند دقیقه پس از انتشار آن ، خود را نشان داد، پیش بینی نکرده است ؟

ارتکاب به این گناه یا عمدی یا سهوی بوده است. اگر سازمان اطلاعات قصد داشته است اولین عنصر مهم عنوان شده در گزارش نای ، پیامدهای سیاسی داشته باشد- به ویژه دولت بوش را از اتخاذ سیاست های شدیدتر بر علیه ایران بازدارد- پس این ارزیابی با سایر ارزیابی های سازمان اطلاعات مغایرت دارد و یک گناه عمدی بوده است. از سوی دیگر، اگر آقای مک کانل و سایرین دربارۀ طبیعت خطرناک گزارش نای غفلت کرده باشند، پس خیلی که خوش بین باشیم این گناه سهوی و یا شاید خیلی بدتر از آن باشد. آیا مک کانل خواهد گفت که او هیچ چیز قابل ملاحظه ای در نحوۀ نگارش گزارش نای مشاهده نکرده است؟ آیا او باور دارد که اولین جمله نای، تنها مهم ترین نکته این گزارش است؟ اگر نه، چرا این جمله اولین جمله گزارش است؟

چرا از آخرین عنصر مهم گزارش نای استفاده نکنیم: " ما با اعتماد کامل ارزیابی می کنیم که ایران از قابلیت علمی، فنی و صنعتی که نهایتا ً به تولید سلاح های اتمی ختم خواهد شد، در صورتی که بخواهد، برخوردار است." چه کسی تصمیم گرفت کدام جمله اولین و کدام جمله آخرین باشد؟ این یک تمرین در سبک نگارش نیست، بلکه موضوعی است که برای امنیت ملی آمریکا از اهمیت حیاتی برخوردار است.

2. (آقای مک کانل) تعهد دهد که گزارش های نای از تعصبات سیاسی مصون بمانند. سیاست گذاران و تحلیلگران تشکیلات اطلاعاتی در این باره اتفاق نظر دارند که ارزیابی قابلیت های بالقوه سخت معمولا ً آسان تر از قضاوت دربارۀ یک دنیا اهداف مشکوک است. با این وجود، عناصر کلیدی نای در خصوص اهداف و حساسیت های ایران اغلب به گونه ای بنظر می رسند که گویا توسط پزشک روانشناس آیت الله خامنه ای نوشته شده اند.

اگرچه گزارش نای تصدیق کرده که توقف فعالیت تسلیحاتی ایران در سال 2003 نتیجه "فشارها" بوده است، اما در عین حال عنوان کرده است که همراه کردن این فشارها با "فرصت ها برای ایران" می تواند دوره توقف این فعالیت ها را تمدید کند. این امر هم فقط در صورتی میسر خواهد بود که آخوندهای رژیم ایران این "فرصت ها" را "درخور اعتماد" بدانند.

یکی از دلایل مهم سیاسی شدن گزارش نای، شمار مخالفانی است که سکوت اختیار کرده اند. توقف فعالیت تسلیحاتی ایران در سال 2003 می تواند نتیجه هجوم نظامی به عراق و سرنگونی صدام حسین باشد، اقدامی که قطعا ً باعث بیداری معمر قذافی گردید و منجر شد لیبی از برنامه تسلیحات اتمی خود صرفنظر کند. این در حالی است که موضوع جنگ عراق هرگز در گزارش نای عنوان نشده است. توقف فعالیت تسلیحاتی ایران در سال 2003 صرفا ً به "افشای فعالیت های اعلام نشده ایران در گذشته" نسبت داده می شود. به علاوه، گزارش نای هیچ مطلبی دربارۀ برنامه ستیزه جویانۀ گسترش موشک های بالیستیک ایران، که مستقیما ً با اهداف این کشور در ارتباطند، ارائه نداده است. سؤال این است که آیا ایران مبالغ هنگفت را فقط برای دستیابی به سلاح های متعارف هزینه می کند؟

آقای مک کانل باید تشکیلات اطلاعاتی را متعهد کند به کار خود یعنی جمع آوری اطلاعات بپردازند و سیاست را به نهادهای سیاست گذار واگذار کنند.

3. (آقای مک کانل) باید سیاست موجود را مبنی بر اینکه عناصر کلیدی نای نباید علنی شوند، مجددا ً تأیید کند. سپس، به آن عمل کند و نظام جلوگیری از درز رفتن اطلاعات را تقویت کند. گزارش های مطبوعاتی حاکی از آن است که کاخ سفید با افشای عناصر کلیدی نای موافقت کرده بود، در حالی که این موضوع با سیاستی که تنها چند هفته قبل از انتشار این گزارش اتخاذ شده بود، مغایرت دارد. به علاوه، تشکیلات اطلاعاتی هشدار داده بود که در صورت عدم اتخاذ این سیاست، گزارش نای حتما ً درز خواهد کرد. ممکن است عده ای این هشدار را تهدید تلقی کنند، اما خیلی که خوش بین باشیم این هشدار بیانگر غفلت و کوتاهی رؤسا و اعضای عادی تشکیلات اطلاعاتی است. تنها برندۀ واقعی این ماجرا تهران بود که احتمالا ً می توانسته است این گزارش را مستقیما ً از طریق ایمیل از دفتر آقای مک کانل دریافت کرده باشد.

تشکیلات اطلاعاتی ، هستۀ متفکران نیست، بلکه یک سرویس مخفیانه برای مشاوره دادن به تصمیم گیرندگان آمریکاست. کار این تشکیلات مغرورانه و شرافتمندانه است. زمانی اعضای آن بدون استثنا می دانستند که باید پشت پرده باقی بمانند. این تشکیلات اکنون باید به جایگاه قبلی خود باز گردد.

اهداف تهیه کنندگان گزارش نای هر چه که باشد، این گزارش به شدت به استراتژی دیپلماتیک دولت آسیب رسانده است. بسیاری نتیجه این جنگ اداری خانمان سوز را تحسین کرده اند، اما بسیار خطرناک است که اجازه دهیم این قبیل افکار که نتایج آنها مشخص است، شیوع پیدا کنند.

ایران یک چالش خطرناک برای آمریکاست- این آن مطلبی است که آقای مک کانل باید صحبت های خود را با تأکید بر آن آغاز کند- اما اشارات مربوط به نحوۀ نگارش این گزارش نیز جدی هستند. چند تن از اعضای کنگره پیشنهاد داده اند مبنای اطلاعات گزارش نای را به طور مستقل بررسی کنند. آقای مک کانل باید برای حل اختلافات و برگرداندن اعتبار مخدوش شدۀ سازمان اطلاعات، با این موضوع موافقت کند.

منبع: وال استریت ژورنال، 5 فوریه،

ارسال نظرات
خط داغ