«برنارد هانری لوی»:
جنگ در عراق «منزجر کننده» و در لیبی «اجتناب ناپذیر» بود
فرارو- «آنها به طور آشکاری مشابه اند. «قذافی»، «رادوان کارادزیچ» صرب و جنایتکاران «هوتو» یی در کشتار نفرت انگیزی که به راه می اندازند با یکدیگر مشترک اند. در بوسنی و رواندا اما تفاوت آن بود که اجازه داده شد تا فاجعه به وقوع بپیوندد. اما در این مورد (لیبی) آنچه که باعث افتخار جامعه جهانی است این بود که به سرعت وارد عمل شد.»
به گزارش سرویس بین الملل فرارو- «برنارد هانری لوی»، نویسنده و فیلسوف فرانسوی است که نقش بسیار مهمی در متقاعد کردن «نیکلا سارکوزی»، رئیس جمهور فرانسه، در به رسمیت شناختن مخالفین قذافی در لیبی و ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز این کشور ایفا نموده است. آخرین کتاب او «چپ در عصر تاریکی: مقاومت علیه توحش جدید» نام دارد. در زیر آخرین گفتگوی وی را با «ناتان گاردلز» سردبیر شبکه «Global Viewpoint Network» می خوانید:
- واسطه شدن «برنارد هانری لوی» میان «شورای موقت ملی» مخالفین لیبی با «سارکوزی»
ناتان گاردلز: گفته شده است که شما نقش کلیدی ای در متقاعد نمودن سارکوزی برای ورود به این جنگ (لیبی) ایفا نموده اید؟
برنارد هانری لوی: نقش کلیدی؟ من نمی دانم، اما پرزیدنت سارکوزی آنقدر باتجربه هست که بداند چه کاری باید انجام دهد. همانطور که می دانید من مخالف سرسخت سیاستهای او هستم، من در سال 2007 به او رأی نداده ام. در سال 2012 نیز به او رأی نخواهم داد و او این را می داند.
گاردلز: پس چرا شما هنگامی که سارکوزی نمایندگان «شورای موقت ملی» لیبی را در کاخ «الیزه» به عنوان نمایندگان رسمی مردم این کشور به حضور پذیرفت در آنجا بودید؟
لوی: خوب این مسئله دیگری است. من آنجا بودم چون من ترتیب آن ملاقات را داده بودم. من کسی بودم که سارکوزی را متقاعد کرد این سه مرد (نمایندگان شورای موقت) را به حضور بپذیرد، من به او پیشنهاد دادم که آنها را به صورت دیپلماتیک به رسمیت بشناسد. من در «بنغازی» (مرکز مخالفین قذافی در لیبی) بودم تا گزارشهایی از این منطقه آزاد شده تهیه کنم. و در کمال خوش شانسی، توانستم با برخی از اعضای «شورای موقت ملی» و بویژه رئیس جمهور این شورا «مصطفی عبدالجلیل» دیدار کنم. و این نیز درست است که من در بنغازی از رئیس جمهور فرانسه خواستم که تلفنی با «عبدالجلیل» گفتگو کند.
من از آنجا به سارکوزی گفتم «مردم اینجا انسانهای خوبی هستند، این افراد دارای همان ارزشهایی هستند که ما بدان معتقدیم، آنها تا آخرین نفر کشته خواهند شد اگر ما اجازه دهیم که قذافی همچنان به منطق جنایتکارانه اش ادامه دهد. آیا شما حاضرید آنها را در پاریس به حضور بپذیرید و از این طریق پیام واضحی به آن آدمکش (قذافی) بدهید؟» و نیکلا سارکوزی بلافاصله گفت «بله». دوشنبه هفته بعد، او موافقت اش را مجددا تایید کرد و من صبح همان روز برای انجام آن ملاقات در کاخ الیزه، به فرانسه بازگشتم.
گاردلز: بسیار خوب، اما شما چرا این موضوع را مخفی نگه داشتید؟ و بویژه دیگر شرکای اروپایی فرانسه را، پیش از انجام این اقدام، در جریان نگذاشتید؟
لوی: آشکار کردن، توضیح دادن و حتی سخن گفتن از چنین ایده ای به معنای شکست آن بود. شما می توانید تصور کنید که پس از آن (آشکار کردن این ایده) چه رخ می داد: موجی از اعتراضات از گوشه و کنار برمی خاست، ترفندهای بسیاری برای به تاخیر انداختن این طرح آغاز می شد و کل عملیات با سیلی از «لفاظی های حاکی از طفره روی» مورد هجوم قرار می گرفت. کارشکنی ها قبل از آنکه حتی عملیات شروع شود آغاز می شد. برای این کنش سیاسی قاطع و سرنوشت ساز (به رسمیت شناختن مخالفان قذافی)، که همه سنتهای جزمی و قواعد مرسوم دیپلماتیک را درهم شکست، اصل غافلگیری کاملا ضروری بود و سارکوزی به خوبی این مسئله را درک کرد و من سپاسگذار اویم.
- اهداف غرب در عملیات لیبی
گاردلز: از نظر شما هدف از انجام این عمیات چیست؟
لوی: اهداف در قطعنامه (شورای امنیت) نوشته شده؛ حفاظت از افراد غیرنظامی در برابر قتل عامهای قابل پیش بینی قذافی و فراتر از آن، درهم شکستن ماشین نظامی قذافی، که همه می دانیم علیه مردم خودش به کار گرفته می شد. پس از محافظت از جان غیرنظامیان، باید ارتش و قدرت قذافی نیز از کار بیفتد.
گاردلز: آیا ما توانسته ایم این اهداف را محقق کنیم؟
لوی: نیروهای ائتلاف فرودگاههای نظامی لیبی را در هم کوبیده اند، توپخانه های سنگین را تخریب نموده و خطوط ارتباطی نیروهای قذافی را قطع نموده اند. اما آنها هنوز نتوانسته اند از اعزام آخرین تانکهای قذافی به قلب شهر «مصراته» جلوگیری کنند (این گفتگو پیش از تصرف شهر مصراته به دست نیروهای «شورای موقت ملی» صورت گرفته است). آنها غیرنظامیان را در این شهر به سپری انسانی برای خود (در برابر حملات هوایی نیروهای ائتلاف) تبدیل کرده اند. نیروهای قذافی اینگونه در شهرها پناه گرفته اند. قذافی امروز شبیه به هیتلری است که همه شهر برلین را به پناهگاه خود تبدیل نموده.
گاردلز: آیا شما هیچ خبری از شهر مصراته دارید؟
لوی: بله بعداز ظهر روز 24 مارچ یکی از معلمین این شهر خبرهایی از طریق تلفن به من رساند. مزدوران قذافی بیمارستانها را هدف قرار داده و زخمی ها را می کشند. مردم شهر از ترس، شهر را ترک کرده اند، چرا که تک تیراندازهای قذافی مانند خرگوش آنها را شکار می کنند، شهر مصراته به خاک و خون کشیده شده.
گاردلز: وقتی که در منطقه پرواز ممنوع نیروهای مخالف قذافی عملیات انجام می دهند و در همان حین خط مقدم نبرد قفل شده و آنها در آنجا گیر می افتند، نیروهای ائتلاف چگونه از آنها حمایت می کنند؟
لوی: همه اینها به این بستگی دارد که منظور شما از «حمایت» چه باشد. اگر منظور شما این است که نیروهای ائتلاف در چنین شرایطی با اعزام نیروی زمینی، انقلاب مردم لیبی را به نتیجه برسانند، که پاسخ منفی است، این دستوری نیست که در قطعنامه سازمان ملل به آن اشاره شده باشد. همچنین این چیزی نیست که رئیس جمهور فرانسه به نمایندگان «شورای موقت ملی» در کاخ الیزه گفته باشد. سخنان او کاملا روشن است و روی آن چندین بار تاکید کرد: «کسی به آنجا (لیبی) نمی آید تا به جای شما انقلابتان را به نتیجه برساند. انقلاب لیبی متعلق به مردم لیبی است. من می خواهم به شما بگویم که برای ما بسیار خجالت آور بود اگر اینجا در فرانسه، کسی انقلاب 1789 ما را می دزدید.»
از سوی دیگر اما ما باید به مخالفین (قذافی) کمک کنیم بویژه کمک نظامی و کمک آموزشی. من معتقدم این چیزی است که مصریها در حال انجام آنند (مدیریت انقلاب توسط خود مردم انقلابی) و این چیزی است که فرانسه به دنبال آن است.
- «چارچوب قانونی» به جنگ مشروعیت می دهد
گاردلز: اگر فرانسه بیش از حد زیاده روی کند، آیا شما «مشروعیت حمایت از دستور کار سازمان ملل» را از دست نخواهید داد؟
لوی: این همان چیزی است که من به شما گفتم: یکی از تفاوتهای میان این جنگ «اجتناب ناپذیر» و جنگ «منزجر کننده» عراق، حکم سازمان ملل است و این یک چارچوب کاملا قانونی است و البته خروج ازاین چارچوبه قانونی تاسف آور خواهد بود و من معتقدم که فرانسه چنین کاری انجام نخواهد داد.
گاردلز: در مورد اقدام مردد «اتحادیه عرب» چه فکر می کنید؟
لوی: درست است که آنها اندکی متزلزل بودند اما من نمی خواهم بگویم که «مردد» بودند. این درست است که شما در رأس این اتحادیه «عمر موسی» را می بینید، کسی که اندکی «انگیزه های پنهان سیاسی» دارد و با هر دو طرف (غرب و قذافی) در ارتباط است. اما در مجموع، اتحادیه عرب تاکنون ثابت قدم بوده است. فراموش نکنید که این همان سازمانی بود که نخستین درخواست را برای نجات مردم لیبی از کشتار قابل پیش بینی اعلام نمود. در همان زمان هم من صحبت کردم و اساساً معتقدم موضع این اتحادیه تغییری نکرده و بنابراین هنوز هم پشتیبان عملیات نیروهای ائتلاف است.
گادلز: به نظر می رسد اعراب به تلاشهای فرانسه برای سرنگونی قذافی رغبت چندانی نشان نمی دهند، چرا؟
لوی: کدام اعراب؟ اگر منظورتان افکار عمومی جهان عرب است که با شما مخالفم. برای مثال مردم مصر، این حامیان قدرتمند مصر جدید، از برادرانشان در لیبی حمایت می کنند، آنها همراه با برادران لیبیایی شان بر سر شوق آمده و همراه با آنها رنج می برند. برخلاف آنچه که ممکن است آقای عمر موسی بدان باور داشته باشد آنها (مردم مصر) هیچ مشکلی با حضور هواپیماهای امریکایی، انگلیسی و فرانسوی بر فراز خاک لیبی ندارند.
گاردلز: انقلابهای موفق عربی در تونس و مصر مشروعیت غیرقابل تردیدی دارند چرا که آنها کاملا بومی اند. آیا مداخله فرانسه همراه با امریکا و انگلستان مشروعیت قیام مردم لیبی را مخدوش نمی کند و این توجیه را در اختیار قذافی قرار نمی دهد که ادعا کند این انقلاب بخشی از برنامه امپریالیستها برای سلطه بر نفت لیبی است؟
لوی: «استدلال نفت» یک استدلال ابلهانه است. اگر مشکل فقط نفت می بود ساده ترین راه حل حفظ قذافی در قدرت بود. چرا که «معامله» کردن با دیکتاتورها خیلی راحت است.
- مخالفین در لیبی سکولار و از تمامیت ارضی این کشور حمایت می کنند
گاردلز: اگر فرانسه به هدف خود دست یابد و قذافی سرنگون شود، چه جریانهایی در میان نیروهای مخالفین، هم پیمان غرب خواهند بود؟ سکولارها؟ یا اسلامگراها؟ آنها چه سیاستی در پیش خواهند گرفت؟
لوی: سکولارها. آنها خواهان یک لیبی متحد اند و می خواهند که طرابلس همچنان پایتخت باقی بماند. آنها خواهان برسرکار آمدن دولتی منتخب از طریق فرایند انتخابات آزاد و شفاف هستند. من نمی خواهم بگویم که همه این امور بلافاصله از روز اول آغاز شده و طی 24 ساعت به انجام خواهد رسید. اما من آنقدر با این مردم صحبت کرده و آنقدر با آنها ارتباط داشته ام که به شما بگویم این (دولت دموکراتیک) یک رؤیا نیست، هدف آنها «اصل مشروعیت» است. من مایلم این را هم اضافه کنم که «شورای موقت ملی» تنها نماینده «سیرنایکا» (منطقه ساحلی شرق لیبی) نیست، بلکه این شورا همه مناطق این کشور را نمایندگی می کند، از جمله قبایل این کشور را، که شامل قبیله قذافی و سایر قبایل متحد با آنها نیز می شود.
- اگر قذافی برنده این جنگ باشد؛ مرگ «بهار عربی» فرا می رسد
گاردلز: پرزیدنت اوباما با این استدلال که قذافی دست به کشتار مردم خود زده، اقدام نظامی علیه وی را توجیح نمود. در همین حال ما شاهدیم که در بحرین و یمن نیز چنین کشتارهایی صورت می گیرد، آیا متحدان غربی «جنگ علیه ترور» قصد مداخله ای اینچنین، در آن کشورها ندارد؟
لوی: بله مطمئناً، اما در حال حاضر اجازه دهید تا قذافی را به زیر بکشند آنگاه خواهید دید که این هشداری خواهد بود برای همه دیکتاتورها. اگر قذافی در این نبرد پیروز شود، ناقوس مرگ بهار عربی به صدا درخواهد آمد. اما اگر او شکست بخورد، نسیم نوید بخش دموکراسی دوباره و حتی شدیدتر از پیش وزیدن خواهد گرفت.
گاردلز: چه وجوه تشابه و عدم تشابهی میان بحران لیبی با نمونه بوسنی، کوزوو و بویژه رواندا، در ارتباط با فرانسه وجود دارد؟
لوی: آنها به طور آشکاری مشابه اند. «قذافی»، «رادوان کارادزیچ» صرب و جنایتکاران «هوتو» یی در کشتار نفرت انگیزی که به راه می اندازند با یکدیگر مشترک اند. در بوسنی و رواندا اما تفاوت آن بود که اجازه داده شد تا فاجعه به وقوع بپیوندد. اما در این مورد (لیبی) آنچه که باعث افتخار جامعه جهانی است این بود که به سرعت وارد عمل شد.
منبع: www.csmonitor.com
تاریخ: 26 مارچ 2011
مترجم: قاسم توکلی