لویس بونوئل در بیست و نهمین جشنواره بین المللی فیلم فجر
فرارو- قرار است فیلم «یادبود لویس بونوئل» فیلم مشترک« گایزکا اورستی» و «خاویر اسپادانا» در بخش غیر رقابتی جشنواره فیلم فجر امسال «نمایش ویژه» داشته باشد.
در این فیلم، «ژان کلود کرییر»، دوست بونوئل و «خوآن لوئی بونوئل»، پسر بونوئل، به گوشههای از اسپانیا، فرانسه، مکزیک و آمریکا سفر می کنند تا به این بهانه گوشههای از زندگی پرفراز و نشیب این سینماگر بزرگ را به نمایش بگذارند.
خیلی از جوانترها هستند که بعد از دیدن«سگ اندلسی» لوييس بونوئل از کار در سینما وحشت میکنند ولی خود بونوئل وقتی « مرگ خسته » فرتيس لانگ را ديد با خودش گفت هر طور شده من هم باید فیلم بسازم.
اولین فیلمش را قبل از سی سالگی ساخت ولی بیشتر شاهکارهایش را بعد از شصت سالگی کارگردانی کرد، مردن برای کسی که در سالخوردگی هم همچنان در اوج است شاید حرمان زیادی را به همراه داشته باشد،هم برای خودش هم برای ما.
بونوئل روایت صادقانه و شفافی از زندگیش را در کتابی با عنوان « با آخرين نفس هايم » با مخاطبش در میان میگذارد.
او می نویسد: «آخرين حسرتم اين است كه نمي دانم پس از من چه پيش خواهد آمد. دورافتادن از اين دنياي پرتلاطم مثل ناتمام گذاشتن يك سريال پرحادثه است. گمان مي كنم در گذشته كه تحولات دنيا كندتر بود، كنجكاوي آدم ها دربارة دنياي بعد از مرگشان كمتر بود».
او با شوخ طبعی اسپانیولیش در مورد آخرین آرزویش مینویسد: «بايد اعتراف كنم كه يك آرزو برايم مانده است: «خيلي دلم مي خواهد وقتي كه مردم، هر ده سال يك بار از ميان مرده ها بيرون بيايم، خودم را به يك كيوسك برسانم و با وجود تنفري كه از رسانههاي جمعي دارم چند تا روزنامه بخرم... روزنامه ها را زير بغل مي زنم، بعد كورمال كورمال به قبرستان برمي گردم و از فجايع اين جهان باخبر مي شوم، سپس با خاطري آسوده در بستر امن گور خود دوباره به خواب ميروم».
از کجا معلوم، شاید در یکی از همان روزنامهها خبری هم از «نمایش فیلم «یادبود لویس بونوئل»در بیست و نهمین جشنواره بین المللی فیلم فجر» باشد، از کجا معلوم که نباشد.