آگاه
کد خبر: ۶۳۰۱۶

پیشنهادبمباران خودروسازان برای حل مشكل هوا!


عصرایران نوشت: اگر فردی برای درمان تومور مغزی راهكار كچ گرفتن " قوزك پا "ی شما را پیشنهاد دهد لابد تصور می شود كه قصد شوخی دارد و البته چه شوخی بی مزه ای خواهد بود!

به نظر می رسد قصه پر غصه آلودگی در حد انفجار تهران و برخی راهكارهای اعلام شده از سوی مسئولان برای كاهش آلودگی این ابر شهر هم مانند مثال "درمان تومور مغزی با گچ كردن قوزك پا " باشد.

دو روز پیش برخی مسئولان سخن از آب پاشی تهران با استفاده از هواپیماهای كوچك و هلی كوپترها برای كاهش آلودگی هوای تهران دادند.

این خبر در نگاه اول به قدری بهت آور و مایه حیرت بود كه گمان بر طنز بودن آن رفت، اما اظهارات بعدی برخی مسئولان درتشریح موضوع و نیز اظهارات برخی دیگر از مسئولان در تشریح موانع عدم اجرایی شدن این پروژه "شفا بخش"! ، به قول مرحوم جلال آل احمد" كلاه از سر كودك عقل" انداخت و تازه دانستیم كه با موضوع طنز روبرو نیستیم بلكه این راهكار به طور جدی دارد از سوی مسوولان پیگیری می شود!

این موضوع سوال هایی جدی در ذهن شهروندان و رسانه ها باقی گذاشت:

1- یك ابهام و سوال اساسی كه در ذهن ایجاد می شود این است كه مسئولان محترم دخیل در موضوع چرا برای رفع آلودگی هوای تهران همت و عزم خود را به آزمودن راهكارهای عملی و واقعی حل بحران آلودگی نمی گذارند و در عوض ، وقت خود را صرف بررسی راهكارهایی می كنند كه حتی به فرض موفقیت تنها می تواند تاثیری بسیار ناچیز داشته باشد ؟ چرا برغم این كه 10 سال از تصویب طرح جامع كاهش آلودگی هوا می گذرد ، هنوز بدان عمل نشده است؟! آیا مردم پول نفت و مالیات می دهند كه آقایان طرح تصویب كنند و بایگانی اش كنند؟

2- همانطور كه پیش از این نیز بارها اشاره شده است بیش از 70 درصد منبع آلودگی هوای تهران خودروها هستند، در حالی كه این خودروها اغلب استانداردهای واقعی جهانی را ندارند، چرا كسی " یقه " معدود شركت های سازنده خودرو در كشور را نمی گیرد و آنها را موظف به تولید اتومبیل های استاندارد نمی كند؟

شاید عده ای بگویند كه تبعات هزینه ای موظف سازی شركت های خودرو سازی برای رعایت استانداردهای تولید بسیار بالاست، اما باید در جواب گفت كه آیا تبعات هزینه ای آن از زیان روزانه 350 میلیارد تومانی تعطیلی یك روزه شهری چون تهران یا جان باختن بیش از 4 هزار نفر شهروند فقط درتهران (و احتمالا بیش از این رقم در دیگر كلان شهرهای كشور) است؟

آیا آلودگی هوای تهران و شهرهایی مانند اراك، اصفهان، اهواز، تبریز و ... و احساس این آلودگی با پوست و گوشت و استخوان همه شهروندان ساكن در این شهرها بهانه ای مناسب را برای آغاز یك طرح حساب شده ، مطالعه شده و با برنامه ریزی زمان بندی شده برای استاندارد سازی خودرو های تولید داخل به وجود نمی آورد؟

و آیا مسئولان محترم و سازندگان و تولید كنندگان خودرو، خود و خانواده هایشان در همین هوای آلوده نفس نمی كشند؟ انتظار حداقلی این است كه اگر به مردم تهران و شهروندان ساكن دردیگر كلان شهرهای كشورمان رحم نمی كنند لااقل به وضعیت خود و خانواده خود بیندیشند و برای یك بار هم كه شده قدمی جدی برای رفع ریشه ای معضل آلودگی هوای تهران بردارند.

آیا فهم این موضوع آنقدر سخت است كه مردم دارند رسماً در این آلودگی می میرند؟

3- خیلی ها می گویند كه آب پاشی شهر تهران راهكاری تخیلی برای كاهش آلودگی آن است و اگر این راهكار می تواند در دفتر چه پیشنهادهای كاهش آلودگی هوای تهران مورد بررسی قرار بگیرد ، حتما راهكارهای پیشنهادی دیگری همچون بمباران كارخانه های تولید خودرو و راحت شدن یكباره از شر خودروهای غیر استاندارد داخلی نیز می تواند گوشه ای از راهكارهای پیشنهادی برای كاهش آلودگی هوای تهران را پر كند!!

به هر حال این هواپیماها كه می خواهند برای آب پاشی شهر، یك دوری بر سر تهران بزنند، لطف كنند سر راهشان، دو تا بمب هم بیندازند روی این "كارخانه های تولید خودروهای آلاینده" تا ملت خلاص شوند!

وقتی قرار باشد راهكارهای طنز آمیز مطرح شود، چرا پیاز داغ طنزها را بیشتر نكنیم و چاشنی اكشن هم به آن نیفزاییم؟!

و بالاخره اینكه ما با نوشتن این مطلب نمی خواهیم گناه تمامی قصورهای پرونده قطور آلودگی هوای تهران و دیگر كلان شهرها را به گردن مسئولان بیندازیم و بر این نكته نیز واقفیم كه حل این معضل ریشه دار و پیچیده نیازمند همكاری همه جانبه همه دستگاه ها و مردم در یك فرایند میان مدت و یا دراز مدت است، اما این انتظار حداقلی نیز وجود دارد كه با توجه به آلودگی در حد انفجار شهر تهران و برخی دیگر از كلان شهرهای كشور، عزمی جدی و برنامه ریزی گسترده و حساب شده از سوی دستگاه های دولتی و غیر دولتی مشاهده شود، كه متاسفانه نگاه اولیه به پرونده قطور مبارزه با آلودگی هوای تهران نشان می دهد كه راهكارهای ریشه ای (همچون اجرای ماده 62 برنامه چهارم توسعه) مغفول مانده یا كمتر مورد توجه قرار گرفته و در عوض در شرایط بحرانی تلاش شده تا راهكارهای گذرا مورد توجه قرار گیرد ، و در این میان تمسك جستن به راهكارهای تخیلی همچون آب پاشی شهر تهران نیز "نمك بر زخم" شده است.

واقعاً درد دارد كه مسوولان دولت و شهرداری و سازمان محیط زیست و پتروشیمی و خودروسازها و متولیان حمل و نقل عمومی و ... در طول 10 سالی كه از تصویب طرح جامع كاهش آلودگی هوا كار مفیدی در این خصوص انجام نداده اند و حالا بعد از این همه سال رخوت و بی توجهی، باز هم به جای آن كه سراغ راهكارهای اساسی بروند، فكر می كنند كه با پراندن چند هواپیمای كشاورزی كه برای سمپاشی مزارع به كار می روند و پاشیدن كمی آب روی تهران با این وسعت، مشكل حل می شود!

خدایا ! تو خود رحمی كن.

ارسال نظرات
خط داغ