افزایش بی میلی آلمان برای اعمال فشار بر ایران پس از گزارش NIE
برخی تحلیلگران غربی بر این باورند که با انتشار گزارش برآورد اطلاعات ملی آمریکا ( NIE ) که بر صلح آمیز بودن برنامه هسته ای ایران در حال حاضر تاکید می کند، بی میلی آلمان برای تحریمهای بیشتر اقتصادی ایران افزایش خواهد یافت.
انستیتو بروکینگز در تحلیلی به قلم " فیلیپ گوردون" نوشت: نوامبر گذشته در سفری به برلین با مقامهای آلمانی درباره حمایت آنها از تحریمهای اقتصادی علیه ایران به عنوان ابزاری برای توقف برنامه هسته ای آن گفتگو کردم.
نویسنده خاطر نشان کرده است: ضمانتهای جدید اعتبار صادراتی آلمان به ایران از رقم 3.3 میلیارد دلار در سال 2004 به 1.2 میلیارد دلار در سال 2006 کاهش یافته و این در حالی است که صادرات آلمان به ایران در نیمه اول سال 2007 تا 18 درصد کاهش داشت و تحت فشارهای آمریکا، بانکهای بزرگ آلمان هم اکنون تجارت خود را با ایران عملا متوقف کرده اند.
در ادامه این مطلب آمده است: اما در این مذاکرات ( با مقامهای آلمانی) همچنین مشخص بود که آلمان تا حد زیادی تمایلی برای افزایش فشارهای اقتصادی علیه ایران ندارد. بدون شک این بی میلی پس از گزارش برآورد اطلاعات ملی آمریکا که می گوید احتمالا ایران جنبه های نظامی برنامه هسته ای خود را متوقف کرده ، افزایش خواهد یافت.
دیپلماتهای آلمانی می گویند که تحریمها خارج از(شورای امنیت) سازمان ملل متحد علیه ایران عملا بی تاثیر خواهد بود، چرا که شرکتهای چینی و روسی جای خالی شرکتهای اروپایی را پر می کنند.
گوردون بدون توجه به ماهیت صلح آمیز برنامه هسته ای ایران افزوده است: دیپلماتهای آلمانی می گویند که تشدید تحریمها علیه ایران به افزایش تنشها منجر خواهد شد و حتی سبب می شود که تهران در توسعه سلاحهای هسته ای به منظور دفاع از خود مصمم تر شود. آنها همچنین می گویند که تحریمها خارج از(شورای امنیت) سازمان ملل متحد هم عملا بی تاثیر خواهد بود،زیرا شرکتهای چینی و روسی جای خالی شرکتهای اروپایی را پر می کنند.
بروکینگز تصریح کرده است: برلین می گوید که فشار بر ایران باید ادامه یابد و اینکه آماده است در صورتی که چین و روسیه در نهایت تمایل نداشتن خود را برای انجام آن در سازمان ملل متحد ثابت کنند، در اعمال تحریمها به آمریکا بیپوندد، اما برای انجام آن تا حد زیادی نگران است( ارزش صادرات آلمان به ایران به 5.7 میلیارد دلار می رسد؛ این رقم برای انگلیس یک میلیارد دلار و برای فرانسه 2.6 میلیارد دلار است.)
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است: روان پریشی آلمان در برابر ایران قابل درک است. اعمال تحریمهای اقتصادی سیاست خوبی نیست، اما تنها بهتر از گزینه های اصلی(راضی شدن به بمب ایران و یا بمباران سایتهای هسته ای آن) هستند.حداقل آنکه کاهش سطح تجارت بین المللی با ایران و سرمایه گذاری در این کشور پیامی را به تهران خواهد فرستاد مبنی بر اینکه بی اعتنایی به قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل متحد برای توقف برنامه غنی سازی و شفاف سازی در فعالیتهای هسته ای گذشته خود بهایی برای آن در پی خواهد داشت.
گوردون خاطر نشان کرده است: به نظر من رئیس جمهوری آینده آمریکا، تغییرات مهمی را ایجاد خواهد کرد که ممکن است به احیای اتحاد دو سوی آتلانتیک کمک کند. به ویژه اگر وی یک دموکرات باشد ، احتمالا کارهای بیشتری را در زمینه گرمای هوا، بستن زندان گوانتانامو ، ممنوعیت شکنجه، نشان دادن احترام بیشتر به هم پیمانان و اتخاذ مواضعی در مسائل اجتماعی و داخلی که مورد استقبال اروپاییها قرار خواهد گرفت، انجام خواهد داد.
در پایان این تحلیل آمده است: احتمالارئیس جمهوری جدید آمریکا همچنین به آمریکاییها نشان خواهد داد که در برابر یک رویکرد دیپلماتیک تر و تمایل برای مصالحه و سازش، به چیزی دست خواهند یافت. در غیراین صورت این نگرانی وجود دارد که ممکن است دوران دوستی دو سوی آتلانتیک کوتاه و مختصر باشد و فشارهای کنگره و مردم بر دولت جدید برای اقدام یکجانبه گرایانه تر افزایش یابد. این یکی از سناریوهایی است که دولت آلمان باید آن را در تصمیم گیریهای خود مبنی بر اینکه آیا از تلاشهای آمریکا علیه ایران حمایت کند یا خیر ، مد نظر قرار دهد.