آگاه
کد خبر: ۵۰۸۴۳

اوينينگ استاندارد چاپ لندن از دولت انگليس مي خواهد:

پيروز نمي شويم؛ پول ها و سربازان را خرج افغانستان نكنيد!

پيروز نمي شويم؛ پول ها و سربازان را خرج افغانستان نكنيد!


فرارو-
نشريه اوينينگ استاندارد، چاپ لندن، در مقاله اي به قلم خانم "جاميما خان" از دولت بريتانيا به خاطر اصرار بر تداوم حضور سربازان انگليسي در افغانستان، به شدت انتقاد كرده است.

به گزارش سرويس بين الملل فرارو، نويسنده اين مقاله حضور نظاميان انگليسي و غربي را در اين كشور موجب تقويت هر چه بيشتر طالبان و القائده و نيز مشروعيت عمليات تروريستي آنان دانسته و به دولت بريتانيا توصيه كرده است كه "هزینه کردن انسانها و پول در جنگی که در آن پیروز نمی شویم را متوقف کنید".

مقاله را در زير بخوانيد:

هفته بد دیگری در افغانستان داشتیم. نه تن از سرباز انگلیسی در آن جا کشته شدند که با چهار نفري كه روز پنجشنبه گذشته كشته شده بودند ، هفته گذشته را به خونین ترین دوره از زمان آغاز عملیات در سال 2001 تبدیل کرد.

از شروع تهاجم نیروها به فرماندهی آمریکا در 2001، جمعا 307 سرباز انگلیسی و نزدیک به 33 هزار غیرنظامی افغانی کشته شده اند.

هفته پيش، شاهد اخراج ژنرال استلنی مک کریستال فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان بخاطر اعتراض او به سیاستهای کشورش بودیم.

علیرغم خبرهای بد، دیوید کامرون نخست وزیر جدید ما همچنان "کاملا متعهد" به ماموریت نیروهای انگلیسی باقی مانده است. در واقع در همان هفته ای که جرج آزبورن وزیر خزانه داری انگلیس هشدار داد بسیاری از سازمانهای دولتی از جمله وزارت دفاع با کاهش 25 درصدی در بودجه شان مواجه خواهند شد، دیوید ریچارد فرمانده ارتش انگلیس صحبت از یک تعهد 40 ساله در افغانستان می کند.

الان زمانی است که باید در مورد تعهداتمان در آن کشور ارزیابی دوباره ای بعمل آوریم. ما نمی توانیم جنگی را تحمل کنیم که ما را به هیچ کجا نمی رساند.

مسئله مالی اولین نکته است. تاکنون میلیاردها پوند از منابع مالی کشور در این راه هزینه شده است. اخیرا دولت افزایش مستمری فرزندان را ممنوع کرده تا سال 2015 معادل 3 میلیارد پوند صرفه جویی کند.

توزیع غذای رایگان برای بچه های فقیر محدود شده تا 125 میلیون پوند کمتر هزینه شود. کمک هزینه مسکن هم سالانه 8/1 میلیارد پوند کمتر شده است.

بااین حال در مدت باقی مانده از سال جاری، 4 میلیارد پوند در جنگ اففانستان پول خرج خواهیم کرد. مجموع هزینه جنگی که همه متقاعد شده اند كه غیر قابل پیروزی است و از هر 4 انگلیسی، 3 نفر با آن مخالف اند، تاکنون به 1/11 میلیارد پوند رسیده و این تازه بدون محاسبه حقوق نیروهای نظامی و هزینه درمان طولانی مدت مجروحان است.

این همه هزینه بی ربط تاکنون چه نتیجه ای ببار آورده است؟ در سال 2001 تهاجم به سرپرستی آمریکا که طالبان را سرنگون کرد، از حمایت بین المللی و یک هدف مشخص برخوردار بود: نابودی عوامل مسئول حادثه 11 سپتامبر. تغییر رژیم بعدا به آن اضافه گردید.

اما حالا بعد از 9 سال، ماموریت دقیقا چیست؟ آیا کسی با اطمینان مي تواند بگوید 9000 سرباز انگلیسی در آنجا چه می کنند؟!

هر سیاستمداری جواب متفاوتی داده است. گوردون براون نخست وزیر سابق قبل از انتخابات اخیر انگلیس ادعا می کرد ما آنجا هستیم تا "امنیت خیابان های لندن را بیشتر کنیم". اما سقوط رژیم طالبان در سال 2001 مانع از حملات القاعده در مادرید در سال 2004 یا بمب گذاری های لندن در 2005 یا نقشه عملیات امسال در نیویورک نشد.

القاعده، دشمن اصلی غرب همچنان به عملیات در افغانستان و جاهای دیگر از پیشاور گرفته تا صنعا و برادفورد ادامه می دهد. اسامه بن لادن هم همچنان آزاد است.

طالبان همچنان قدرتمند و ذاتا بر اغلب افغانستان تسلط دارد اما از توانایی لازم برای این امر برخوردار نیست و بطور قابل بحثی عاجز از حمله به غرب می باشد. درعین حال، تداوم حضور نیروهای ناتو در افغانستان به آنها نیرو می بخشد. چرا که طالبان بدین ترتیب توجیه می کند که مبارزان افغانی برای نیروهای اشغالگر خارجی و دست نشانده های داخلی آنها به جهاد دست زده اند. کشته شدن هر غیرنظامی در جریان این درگیریها نیز به هدف آنان بیشتر کمک می کند.

در واقع، این جنگ، خیابان های لندن را ناامن تر کرده و به افراط گرا شدن جوانان مسلمان در غرب کمک کرده است. خیابان های لندن زمانی امن می شدند که ما نیروهای خود را از افغانستان بیرون می کشیدیم و بجای آن در نیروهای پلیسی، امنیتی و نظارتی در داخل و نیز تجهیز نیروی مخصوص جهت یافتن و حمله به اهداف مشخص در خارج از کشور هزینه می کردیم.

آندرو میچل وزیر توسعه انگلیس ماه گذشته در مصاحبه ای دلیل دیگری برای تداوم حضور نیروهای ما در افغانستان ارائه کرد. او گفت: "انگلیس موظف بود به ساختن یک دولت عامل در آن کشور کمک کند".

اگر اینچنین باشد، چرا ما از دولتی حمایت می کنیم که طبق شاخصهای سازمان بین المللی شفافیت، دومین کشور فاسد در جهان در سال گذشته بوده که هیچ اقتداری هم در خارج از کابل ندارد؟

تاریخ به ما می گوید تلاش برای روی کار آوردن یک دولت مبتنی بر دموکراسی، رعایت حقوق بشر، تساوی جنسیتی و احترام به قانون، به طور مایوس کننده ای ساده لوحانه می باشد.

لرد ماندلسون وزیر تجارت سابق انگلیس اخیرا به من گفت که این وظیفه اخلاقی ما بود که بخاطر دلایل انسانی و برای بهبود شرایط زنان افغانی در آنجا بمانیم. از طرف دیگر، لیام فاکس وزیر دفاع فعلی صریحا گفته که "انگلیس بخاطر آموزش دادن یک کشور در هم شکسته قرن سیزدهمی آنجا حضور ندارد". واقعیت آن است که ما خیلی خوش شانس بودیم اگر بعد از 20 سال سرمایه گذاری برای ارتقاء وضعیت پلیس، دادگاهها، ارتش و ادارات آن کشور، آنها را تازه به سطح کشور همسابه، پاکستان، می رساندیم.

بخش روستایی در افغانستان در انزوا بسر می برد و نسبت به تغییر و اصلاح محافظه کاراست و در مقابل آن مقاومت می کند. 80 درصد جمعیت بی سواد است. کشت خشخاش از سال 2001 بیش از 30 درصد افزایش یافته است. بعد از 30 سال جنگ هیچ زیرساختی باقی نمانده. جنگ ساختارهای اجتماعی را از بین برده و تنش های قومی را تشدید کرده است. ما هیچ تعهد اخلاقی نداریم کاری را انجام دهیم که تحقق یافتنی نیست. ما نسبت به سربازان و مالیات دهنده های خودمان متعهدیم.

به طور فزاینده ای در سطوح رسمی گفته می شود که ما بطور ساده، در جنگی اشتباه و در کشوری اشتباه شرکت کرده ایم. گوردون براون نخست وزیر سابق بعد از حملات تروریستی سال 2008 بمبئی گفت سه چهارم بدترین تحرکات تروریستی تحت بررسی در انگلیس با پاکستان که مجهز به بمب اتمی است ربط دارد و آن کشور را بعنوان "خطرناک ترین مکان در دنیا" توصیف کرد.

جنگ افغانستان در حال حاضر به مرزهای آن کشور با پاکستان کشیده شده است. سال گذشته 47 حمله هوایی نیروهای آمریکایی در مناطق کوهستانی پاکستان، 708 کشته برجای گذاشت که 700 نفر آنها غیرنظامی بودند. آن حملات ، مشکلات مهاجرتی را دامن زد.

مطمئنا این امر به افراط گرایی و بی ثباتی در پاکستان هم کمک کرده است. تا سال 2002، چیزی به نام طالبان پاکستانی وجود نداشت و از حملات انتحاری حرفی زده نمی شد. اما سال گذشته 11 هزار و 585 نفر در آن کشور براثر حوادث تروریستی از جمله 80 مورد عملیات انتحاری کشته شده اند.

در مدتی نه چندان دور، اسلام آباد، جایی که من سالهای زیادی در آن زندگی کردم، مکانی مطلوب برای دیپلماتهای خارجی به حساب می آمد. سرسبز، تمیز و امن بود. سال گذشته بمبی در 100 متری منزلی که من قبلا در آن زندگی می کردم منفجر شد و 4 انسان را کشت.

وقتی در آگوست گذشته به اسلام آباد سفر کردم، شهر را نمی شد دوباره شناخت. مجبور شدم از 5 پست بازرسی که توسط مردان مسلح اداره می شدند، رد شوم تا به خانه دوستم بروم.

با هر معیاری، ماموریت ما در افغانستان تابه حالا شکست خورده و در آینده نیز موفق نخواهد بود. دشوار است چنین نتیجه نگیریم که دلیل واقعی که ما به این جنگ پول تزریق می کنیم، این است که کسی به سوال سخت تر جواب ندهد: "تمام این (جنگ) برای چه بوده است؟" تا زمانی که جنگ ادامه دارد، سیاستمداران می توانند مدعی باشند که "آنها (سربازان) بیهوده کشته نشده اند".

ارسال نظرات
خط داغ