اشتباهات سیاستمداران در هفتهی گذشته
سرنوشت ما دست آنهاست. آنها را ما انتخاب میکنیم اما اگر اشتباه کنند هزینهاش را باید ما بپردازیم. این هفته مطبوعات جهان بیش از هر موضوعی به سیاستمداران پرداختند. سیاستمدارانی که با انواعی از مشکلات روبهرو هستند. اروپا درگیر بحران مالی است و آمریکا دستبهگریبان با بحران زیستمحیطی.
اشپیگل به رهبران اروپایی پرداخته که در برابر بحران مالی چه کردهاند و تایم به اوباما که میخواهد چه کند. اکونومیست از این دو فراتر رفته و با درنظر گرفتن احتمال رای نیاوردن اوباما در دوره دوم ریاستجمهوریاش به دورنمای حزب جمهوريخواه پرداخته که به نظر میرسد چهره اولش برای مبارزه با اوباما سیاستمدار فوق دستراستی الاسکایی خانم پیلن باشد.
اشپیگل: رهبران اروپا چه کردهاند
هفتهنامه اول آلمان به پای رهبران اتحادیه اروپا پیچیده است. اروپا هنوز درگیر بحران مالی است و مجلات و مطبوعات به زوایای آن میپردازند. اشپیگل در این میان به کارنامه رهبران کشورهای اروپایی پرداخته و حسابی از خجالتشان درآمده است. به نظر نویسنده گزارش اشپیگل نه نهادهای اقتصادی و نه معاملات مرسوم بازار سهام هیچکدام سبب بحران نشدهاند این رهبران سیاسی اروپا هستند که در اینباره نقش مهمي دارند.
آنان در انجام وظایفشان یا بیارادهاند یا ناتوان. وقتی که نهادهای مالی جهان سرمایهدارانه غرب دچار مشکل شدند و برخی از آنان فروپاشیدند و برخی دیگر را هم با خود فروبردند، قدرتهای فرسوده در اروپا را ترس برداشت. اما سوال این است که چه کاری باید انجام میشد که جلوی بحران اقتصادی گرفته شود؟ وزرای دارایی و رهبران جهان آشفته و هراسان در نشستهای بحران دور هم جمع شدند، بستههای کمکی برای کمک به بخشهای آسیبدیده مالی تهیه کردند و میلیاردها پول مالیاتدهندگان را خرج کردند و قول دادند که موقعیت بیثبات به وجود آمده را آرام خواهند کرد اما با گذشت بیش از یکسال هنوز کار جدیای انجام نپذیرفته است.
رهبران اروپایی معتقدند خوب عمل کردهاند: «ما هر کاری که لازم بود انجام دادیم» این جمله را آنجلا مرکل ـ صدراعظم جدی آلمان ـ در هر مرحله از بحران میگفت و همکارانش هم با تکان سر حرف او را تايید میکردند. اما رهبران و وزرای اروپایی واقعا نمیدانند سیاستهایی که اتخاذ کردهاند کمککننده بوده یا [آن طور که منتقدان میگویند ] ضدتولید؟ این نگرانکننده است که بسیاری از سیاستمداران فکر میکنند بعد از بحران همانطور است که قبل از بحران بوده.
به نظر کارستن پیلات ـ رئيس شواری اروپاییـ در درازمدت اروپا مدل [تازهای] در اقتصاد کلان دارد. نکته تازهای که مقاله اشپیگل دارد توجه به عرصه سیاسی داخلی کشورهای اتحادیه اروپایی است. در کشورهای مرکزی اروپا در بلژیک، لوکزامبورگ و هلند احزاب درگیر جدلهای بیپایان درباره بحرانهای دولت و مشکلات محلی هستند.
در کشورهای شرق اروپا مانند لهستان و اسلواکی احزاب ملیگرا در آتش بحران میدمند و در یونان دولت درگیر میراث به جا مانده از اسلافش است. دولتها در چند دهه گذشته در این کشور بین سه خانواده چرخیده و درگیر فسادی عمیق است. مردم هم خود را با این وضعیت تطبیق دادهاند. در مورد فرانسه و آلمان هم نشانی از رهبری و همکاری دیده نمیشود. پاسخ این دو کشور در برابر پرسشهای فعلی که بحران ایجاد کرده یا با هم همخوان نیست یا در بدترین حالت هیچکدام پاسخی به بحرانها ندارند.
تایم: متهم میکند
تری وارگاس روزگار با نفت میگذارند. او ماهیگیر بوده اما حالا که نفت خلیج مکزیک و سواحل لوئیزیانای جنوبی را فراگرفته، دستش از میگوهایی که قبلا صید میکرده کوتاه شده است. تری البته چکی به مبلغ پنج هزار دلار از کمپانی BP دریافت کرده است.
مانند خیلیها این بخشی از تعهد این کمپانی است که متهم اول این فاجعه زیستمحیطی به شمار میآید. تری معتقد است ۵ هزار دلار کفاف خرجهای او را نمیدهد. در واقع ۵ هزار دلار پولی بود که او از دو شب صید خود گیر میآورد به همین خاطر است که او به نجاری روی آورده است. اما نگرانی اصلی تری این نیست.
نگرانی او آغاز فصل گردبادهاست که از اول ژوئن شروع شده است و متخصصان آبوهوا پیشبینی گردبادهای فاجعهباری را کردهاند. دغدغه تری آن است که اگر گردباد آبهای آغشته به نفت را روی خانه او بریزد کار او تمام است. مجله تایم با نگاهی به دردسرهای تری وارگاس در گزارشش به ابعاد جدید نشت نفت پرداخته است. اما مقصر اصلی این فاجعه کیست؟ BP که هر روز ترفندی تازه را برای جلوگیری از نشت نفت خام انجام میدهد؟
یا اوباما که متهم است در برابر این بحران خیلی خونسرد است؟ تایم از این دو میگذرد و به سرویس مدیریت معادن (MMS) میرسد. به نویسنده گزارش تایم فاجعه فعلی فاجعهای برای قانونگذاری است. MMS به مدت طولانی کمکاری کرده است. این کمیته مسئول حفاریهای دریایی و ساحلی است و در این سالها نوعی سیاست لسهفر را در پیش گرفته و از زمان تاسیساش در سال ۱۹۸۲معتقد به قانونزدایی در حوزه کاریاش بوده است. به نظر نویسنده تایم مسئول بعدی فاجعه خلیج مکزیک تمام شهروندان آمریکا هستند که در این سالها در پی نفت ارزان بودهاند و با رایشان دولت را در غفلت در قانونگذاری در این حوزه تايید کردهاند. به گفته سارا الکین ـ استاد تاریخ سیاسی دانشگاه دولتی سندیهگوـ ما مستحق این فاجعه هستیم اما اکنون موضوع این شهروندان آمریکایی آنقدر باهوش و قوی هستند که تغییرات جدی در این زمینه را از قانونگذاران بخواهند یا نه؟
اکونومیست: مشکلی به نام راست آمریکا
زیاده عصبی و زیاده بدون ایده، آمریکا مستحق جایگزین بهتری برای اوباماست. این توصیف خشک و خشن هفتهنامه اقتصادی اکونومیست از حزب چای و دستراستیهای آمریکاست. این روزها روزهای خوبی برای جمهوريخواهان است یا آنان چنین فکر میکنند. محبوبیت باراک اوباما به زیر ۵۰ درصد رسیده، تصویب لایحه نظام درمانی به او هیچ کمکی نکرده، بیشتر امریکاییها فکر میکنند او پولشان را دارد هدر میدهد و مواجهه او با مسائل اقتصادی هم تعریفی ندارد.
گرچه اقتصاد آمریکا رشد خود را از سر گرفته اما میزان ایجاد اشتغال اندک است و قیمت مسکن همچنان بالا میرود. بگذریم از فاجعه نشت نفت که برخی آن را با دردسرهای بوش بر سر گردباد کاترینا مقایسه میکنند و برخی با بحرانی که تسخیر سفارت آمریکا در ایران برای کارتر ایجاد کرد. وضع دموکراتها در کنگره و سنا فعلا خوب است اما به نظر اکونومیست دموکراتها به احتمال زیاد کنترل این دو نهاد را از دست خواهند داد. بنابراین دو سال آینده ریاستجمهوری اوباما از دو سالی که پشت سر گذاشته است به مراتب سختتر خواهد بود.
لحن اکونومیست درباره اوباما بسیار ناامیدانه است. نویسنده مقاله اصلی اکونومیست یادآوری میکند که این هفتهنامه در مبارزات ریاستجمهوری ۲۰۰۸ از او حمایت کرد و حتی پشت لایحه ناامیدکننده اما ضروری اصلاح نظام درمانی او هم ایستاد اما اوباما نتوانست به خوبی از عهده کسری بودجه برآید، ایده دولت بزرگ را پیگیری کرد و همواره بازار آزاد را چیزی ناخوشایند دانسته است. اما نکته مهم به نظر اکونومیست اینکه در حالی که به اپوزیسیونی قوی احتیاج است دورنمای حزب جمهوريخواه هم ناامیدکننده است.
وضع این حزب اسفناک است: در همه موضوعات این حزب رویکردی رادیکال دارد. این حزب به محفلی عاری از میانهروهایی بدل شده که میتوانستند با دموکراتها در مسائل مهم آمریکا مشارکت کنند. آنان هرگونه همکاری را خیانت میدانند. اکونومیست به تجربه محافظهکاران انگلستان اشاره میکند که در زمانی خارج قدرت بودند همین اشتباه را کردند و تنها زمانی توانستند به قدرت بازگردند که ادبیاتشان توسط راستمیانهای مانند دیوید کامرون اصلاح شد. به نظر اکونومیست در این ماجرا نکتهای وجود دارد برای آنان که اهل عبرت گرفتن هستند.