مادر دل شکسته: فرزندانم مرا از خانه بیرون کردند میگویند تو مایه خجالت هستی!
در یک لحظه مشت گره کرده پسرم و دستان بی مهر دخترم بر سینه ام نشست. آنها مرا به بیرون از منزل پرت کردند و با چهرهای غضبناک فریاد زدند «تو مایه خجالت و سرافکندگی ما هستی! دیگر نمیخواهیم تو را ببینیم». باورم نمیشد فرزندانی که با خون دل بزرگ کردهام این گونه با من رفتار میکنند.
به گزارش خراسان، زن ۶۵ ساله در حالی که اشک هایش را زیر چادر رنگ و رو رفته اش پنهان میکرد مقابل مشاور و مددکار اجتماعی کلانتری آبکوه مشهد نشست و با بیان این که نمیخواهم با این شکایت فرزندانم اذیت شوند یا برای آنها پروندهای تشکیل شود به تشریح سرگذشت خود پرداخت.
او که پوست زمخت دستانش را به مشاور کلانتری نشان میداد، گفت: همسرم کارگر ساختمانی بود و درآمدش کفاف مخارج زندگی مان را نمیداد به همین دلیل من هم در بیرون از منزل کار میکردم تا کمک خرج خانواده باشم و بتوانم در کنار یکدیگر هزینههای زندگی را تامین کنیم.
اما سختیها و بدبختیهای من از روزی شروع شد که خبر فوت همسرم زندگی ام را به هم ریخت. او هنگام کار در یک ساختمان دو طبقه از بالای داربست پایین افتاد و نرسیده به بیمارستان جان سپرد.
از آن روز به بعد من با دو دختر و یک پسرم تنها ماندم و باید هزینههای زندگی را تنها به دوش میکشیدم. آن زمان من ۵۵ سال داشتم و هنوز دستانم توان کار کردن داشت. با آن که از قبل هم به کار کردن عادت داشتم، اما این بار کمر همت بستم تا به تنهایی فرزندانم را به سر و سامان برسانم.
از پرستاری کودکان و سالمندان گرفته تا خدمت گزاری و نظافت خانههای مردم را انجام میدادم.
همه تلاشم این بود که دختر و پسرم درس بخوانند و پلههای خوشبختی و ترقی را طی کنند چرا که یکی از دخترانم ازدواج کرده و خیالم از طرف او راحت بود. همه سختیها را تحمل میکردم تا آنها در آسایش و آرامش تحصیل کنند و به دانشگاه راه یابند.
بالاخره هر دو فرزندم در یکی از رشتههای خوب دانشگاهی پذیرفته شدند. از دیدن پیشرفت آنها لذت میبردم و همه خستگیهای روزانه ام را فراموش میکردم، اما فرزندانم هیچ گاه به فکر من نبودند و تنها مرا مانند عابربانک میدیدند.
یک لحظه قلبم فرو ریخت و احساس کردم خدای ناکرده برای فرزندانم اتفاقی افتاده است، اما در همین حال ناگهان در خانه باز شد و دختر و پسرم با چهرهای غضب آلود در مقابلم قرار گرفتند.
بی درنگ به سمت دخترم رفتم و در حالی که میگفتم کجا بودید قفل در خراب شده است! قصد داشتم آنها را به آغوش بکشم که در یک لحظه مشت گره کرده پسرم و دستان بی مهر دخترم بر سینه ام نشست. آنها مرا به بیرون از منزل پرت کردند و با چهرهای غضبناک فریاد زدند «تو مایه خجالت و سرافکندگی ما هستی! دیگر نمیخواهیم تو را ببینیم». باورم نمیشد فرزندانی که با خون دل بزرگ کردهام این گونه با من رفتار میکنند.
با ضربه آنها به زمین افتادم و همسایهها با شنیدن سر و صدا بیرون آمدند. بلافاصله خودم را جمع و جور کردم و ضمن احوال پرسی با همسایهها گفتم ببخشید اتفاقی زمین خوردم! نمیخواستم آبروریزی شود و بی احترامی به مادر بر سر زبانها بیفتد.
شایان ذکر است، به دستور سرگرد محمدی (رئیس کلانتری آبکوه) شکایت این زن دل شکسته در دایره مددکاری اجتماعی کلانتری توسط کارشناسان زبده مورد رسیدگی و بررسی قرار گرفت.