حاشيههاي عزاداري در حضور رهبرمعظمانقلاب
تهران امروز نوشت: هر سال در ايام محرم و به خصوص در روزهاي تاسوعا و عاشورا در بيت رهبري و در حضور مقام معظم رهبري مراسم عزاداري برگزار ميشود كه اغلب مداحان مطرح و محبوب كشور در اين مراسم به مديحهسرايي ميپردازند.
سال جاري هم از اين قاعده مستثني نبود و مراسم سوگواري اين ايام با شور خاص هميشگي در محضر رهبر انقلاب برگزار شد. سايت دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيتالله خامنهاي گزارشي از مراسم سوگواري در حضور رهبر انقلاب را روي خروجي خود قرار داده كه ميخوانيد: از خيابان جمهوري كه سرازير ميشديم توي خيابان فلسطين، مردم را ميديديم كه دستهدسته ميروند سمت حسينيه امام خميني(ره). با لباسهاي سياه و قيافههاي عزادار. پايينتر ازدحام بيشتر ميشد. زنها ميپيچيدند توي كوچههاي سمت راست و مردها تا ته فلسطين ميرفتند پايين. توي يك صف عريض و طويل.
جوانترها توي اين صف دم ميگرفتند و هر شب چيزي ميخواندند. يك شب «واي علي اكبرم»، يك شب «علمدار نيامد» و شب عاشورا هم «امشبي را شه دين در حرمش مهمان است». به لطف كارتي كه رفقا برايمان جور كردهاند، توي صف نميايستيم و ميرويم داخل، تا آن جلوها. بدون اينكه بايستيم توي صفهاي متعدد. قرار است به تاوان بيصف رفتنمان به اين مجلس، حاشيهنگاري كنيم.
حالا كه به يادداشتهايمان نگاه ميكنيم، ميبينيم حاشيهها بيشتر مربوط است به ديگران تا رهبر! فكر كردم بنويسم از آقاي فلاحزاده و صحبتهاي قبل از نمازش و احكام گفتنهايش، از آقاي جنتي و نمازهايش كه آرام بود و طولاني، از شعارهاي مردم كه مردانه شده بود و حماسي، از بغضهايشان كه از بس فروخورده بودند رنگشان را عوض كرده بود.
از سخنراني حاجآقا پناهيان و روضههاي سيال ذهنش، از گلهگذاري منصور ارضي توي شعرش، از شلوغكاريهاي حسين سازور بعد از مراسم، از شام خوردن رهبر با مهمانهايش، از حدادعادل و صحبتهاي سر سفره شامش با رهبر، از سعيد حداديان و سخنراني نيمساعتهاش وسط مداحي، از شعرهاي خوب مرتضي و محمدرضا طاهري، از گريه حسابي رهبر براي امالبنين، از سخنراني سيد احمد خاتمي و روضه سنگيني كه خواند، از كنار هم نشستن قاليباف و احمدينژاد، محسن رضايي و محصولي، از تكبير گفتنهاي مردم بين سخنرانيها و بعضا مداحيها، از بچههاي كوچكي كه وقتي مردم براي سينه زدن بلند ميشدند چون رهبر را نميديدند ناراحت بودند، از بچه كوچك سه چهار سالهاي كه سر سفره شام رفت و دست رهبر را بوسيد و رهبر هم صورتش را... .
واقعيت اين است كه نوشتن همه اينها كه بيشترشان حاشيههاي ديگران است خودش يك كتاب ميشود؛ كتابي كه احتمالا حوصله مخاطب را سر ميبرد. خودمان هم حوصلهمان نميآيد. تنها چيزي كه ارزش نوشتن داشت و دارد دعاهاي رهبر است بعد از شام. بدون بلندگو و آرام. شايد دوست داشته باشيد بدانيد رهبر سر سفره شام بين آن 40، 50 نفر مهمانش چه دعاهايي ميكرد و شايد بخواهيد آمين بگوييد شما هم:
پروردگارا ما را به نور معارف اهلبيت (عليهم السلام) منور بفرما.
پروردگارا دلهاي ما را متاثر از بياناتي كه از ائمه اطهار بيان ميشود، قرار بده و ما را براي دريافت برترين تفضلات بندگان صالحت آماده كن.
پروردگارا بسياري چشم دوختهاند به نتايج و آثار اين جلسات. همه كساني كه از مجلس سيدالشهدا انتظاري دارند، نظر لطف خودت را شامل حالشان بفرما.
پروردگارا ما را در صراط مستقيم حفظ كن. پروردگارا ما را با امام حسين(ع) در حيات دنيوي و اخروي محشور بدار. پروردگارا ما را در راهي كه در پيش گرفتهايم ثابت قدم بفرما. پروردگارا ايمان ما را ثابت و مستقر بدار. پروردگارا در آنجايي كه قدمها ميلرزد و راهها مشتبه ميشود، دلها از ندانستن و اشتباه دچار ترديد ميشود، دل و گام ما را به سمت راه اعلاي خودت مستقيم بدار. پروردگارا آن روشنبيني لازم براي شناخت عرصه حق و باطل كه دوستان اهلبيت را از دشمنان اهلبيت جدا كرده، عميقا به ما عطا كن.