آگاه
کد خبر: ۳۴۶۹۲

گاردین در نقد پیمان شکنی روشنفکران می نویسد

در انقلاب های نوین، روشنفکران با مستضعفان می جنگند!

در انقلاب های نوین، روشنفکران با مستضعفان می جنگند!
فرارو -

روزنامه انگلیسی گاردین ، در مقاله ای به قلم " دیوید ادگار"،
با یک بررسی تاریخی که در آن به انقلاب اسلامی ایران نیز توجه شده ، جدایی پیمان شکنانه ی روشنفکران از پابرهنگان در انقلاب های رنگین و مخملین را مورد انتقاد قرار داده است.

گزارش مشروح سرویس بین الملل فرارو از مقاله ی گارین را در زیر بخوانید:

سال 2009 میلادی ، نه فقط سی امین یا بیستمین سالگرد بسیاری از رویدادهای بزرگ ، بلکه سالگرد بسیاری از داوری های نادرستی است که درباره آن رویدادها انجام شده است .

سال 2009 میلادی نه فقط سی امین سالگرد وقوع انقلاب سال 1979 میلادی در ایران و خط مشی مارگارت تاچر ، بلکه سالگرد این توهم نیز هست که اولی نوعی انحراف از موازین و استاندارهای درست ، و دومی یک اختلال زود گذر بود .

سایر مضامین این سالگرد و قضاوت های نادرست درباره آن ها عبارتند از : اعتصاب کارگران معادن در سال 1984 میلادی به علاوه این اعتقاد که " اتحادیه ملی کارگران معادن " در اعتصاب خود پیروز خواهند شد ، همان گونه که در سال 1972 و 1974 میلادی و نیز با قاطعیت پیروز شد ؛ یک رشته قیام در گوشه ای ناشناخته از اروپا به علاوه قصور از پی بردن به پدیدار شدن گسل های جدید سیاسی که قیام های مزبور در سراسر اروپا و در خارج از آن را به وجود آوردند .

درسال 1989 میلادی ، من یک عضو از میان دو عضو غیر کمونیست هیات سردبیران مجله " مارکسیسم در عصر ما " بودم ( که سیاست های آن سرانجام باعث شد که برخی از شخصیت های جناح چپ، آن را نشریه ای توصیف کنند که نامش بی مسما ترین نام در بین همه نشریات ادواری انگلستان است ) .

مجله مزبور ، تحت ریاست سردبیرش که مارتن ژاک نام داشت ، " تاچریسم " را به درستی معرف یک دگرگونی سیاسی بسیار بنیادین می دید : امسال ، در عین حال ، سی امین سالگرد ابداع اصطلاح " تاچریسم " توسط استوارت هال است .

به هر حال ، در پاییز سال 1989 میلادی ، در حالی که حکومت های اروپای شرقی دومینو وار یکی پس از دیگری سقوط می کردند ، "سبزها " پایان عصر تاچریسم ، موفقیت سریع و خارق العاده نشریه " سان " و " شیر هایت " ، مضامین روی جلد نشریه ما را تشکیل می دادند .

ما تنها نبودیم . بسیاری از مردم اهمیت آنچه را که در سال 1989 میلادی در اروپای شرقی روی می داد ، دست کم گرفته بودند یا از آن برداشت های نادرستی داشتند .

با آنکه امریکا نظام خود و سرمایه داری را پیروز در عرصه جهانی تلقی می کرد ، وقوع انقلاب ها در اروپای شرقی باوری غلط را به وجود آورد که در نظریه پردازی های نومحافظه کاران امریکا نیز کار برد یافت ( نظریه هایی که حمایت امریکا از دیکتاتوری های بی رحم و سفاک نظامی امریکای لاتین و سایر مناطق جهان را توجیه می کرد ) .این باور غلط عبارت از این بود که : رژیم های استبدادی دست راستی به تدریج و به نحوی مسالمت آمیز تغییر شکل می دهند و به نظام های دموکراتیک مبدل می شوند . حال آن که نظام های " استبدادی دست چپی نخواهند توانست این مسیر را بپیمایند . دست چپی های خوش بین می پنداشتند که اروپای شرقی برای دستیابی به دموکراسی اجتماعی قیام کرده است؛ ولی آنها متوجه نبودند که الگوهای سیاسی وسوسه کننده سوئدی و آلمان غربی نیز دچار مشکلات عمیقی هستند .

اکنون که آخرین شورش اروپای شرقی را ( که علیه چائوشسکو در رومانی اتفاق افتاد ) مورد بازبینی قرار می دهیم ، متوجه می شویم که در آن زمان افراد بدبین استدلال می کردند که کل آن آشوب ها جعلی و ساخته و پرداخته " کا . گ . ب " تحت ریاست گورباچف بوده است . عده ای دیگر می پنداشتند که ماجرای رومانی یک انقلاب نیست بلکه بیشتر کوششی در راستای احیای امپراتوری منقرض شده اتریش - مجارستان است .

نکته ای که بیشتر مردم از آن غافل ماندند آن بود که انقلاب های سال 1989 میلادی پیشاپیش نوع تازه ای از جنبش های سیاسی را نوید می دادند .

انقلاب سال 1979 میلادی در ایران ، با همه شور التهاب مذهبی خود ، یک انقلاب قرن بیستمی آشنا و قابل درک و رایج در جهان سوم بود که در آن ، طبقه متوسط مترقی ، دست در دست توده های روستانشین ، یک نظام خودکامه منفور و تحت حمایت بیگانگان را سرنگون کرد .

به آسانی می توان انقلاب سال 1989 میلادی را نیز همچون صورت یا جلوه دیگری از همان درونمایه دید یا استنباط کرد : بذر آن انقلاب در اشغال شدن کارخانه کشتی سازی بندر گدانسک در لهستان به دست کارگران در سال 1980 میلادی افشانده شد . سازوکارهای سیاسی آن انقلاب از جنبش ضد جنگ دهه 1960 میلادی به رعایت گرفته شده بود .

اما با نگاه به موقعیت آن زمان می بینیم که انقلاب سال 1989 میلادی به جای آن که آخرین انقلاب قرن بیستم باشد ، بیشتر به پیش درآمد انقلاب های رنگین و دارنده نام گل ها در قرن بیست و یکم شباهت داشت ، که برخی از آنان به این شرح هستند : انقلاب گل سرخ گرجستان در سال 2003 میلادی ، انقلاب نارنجی اوکراین در سال های 2004 و 2005 میلادی ، و انقلاب قرقیزستان که در بدو امر صورتی یا لیمویی بود اما سرانجام در همان سال انقلاب لاله نام گرفت و بر ضد یک دولت ناصالح دغل کار که در دوران پساکمونیستی روی کار آمده بود ، به انجام رسید .

باوجود حمایت قابل ملاحظه و پنهانی امریکا از شورش ها و ماهیت و پیشینه بسیار مشکوک دولت های جانشین در آن کشورها ، انقلاب های سرخ رنگ ، نارنجی و لاله گون از پشتیبانی جناح راست برخوردار بودند . با این حال ، پشتیبانی جناح راست از آن ها بسیار کم تر و محدودتر از پشتیبانی جناح راست از انقلاب سال 1979 میلادی در ایران ، وحتی کم تر و محدود تر از بیشتر قیام های ضدکمونیستی ده سال بعد بود .

در تایلند ، اعضای زرد پیراهن " سازمان اتحاد مردم برای دموکراسی " ، یعنی همان کسانی که فرودگاه را به اشغال خود در آوردند ، عملا مایلند که دموکراسی را در کشور خود محدود سازند ، و حریفان سرخ جامه " بی سواد " خود را بی پرده و آشکارا تقبیح و تحقیر کردند و می کنند . بنابراین ، تفرقه جدیدی که در عرصه سیاسی جهان پدید آمده است در تایلند پررنگ تر و آشکارتر از سایر کشورهاست .

انقلاب در قرن بیست و یکم ، طبقه متوسط جامعه را که تحصیل کرده ، غرب گرا ، از لحاظ اجتماعی لیبرال و از حیث اقتصادی نولیبرال و شهر نشین هستند ، با تهیدستان روستانشین ، که از نظر اقتصادی مساوات طلب و از لحاظ اجتماعی سنت گرا و محافظه کار هستند ، رو در رو قرار می دهد .

معترضانی که دارای بازو بندهای سبز ( که باز هم متعلق به جناح راست بودند) و پیروزی احمدی نژاد در انتخابات را قبول نداشتند ، شهر نشین و لیبرال بودند و هواداران رئیس جمهور روستایی و محافظه کار .

براساس تشخیص جان سیمپسون ، خبرنگار بی بی سی ، دو اختلاف بزرگ میان قیام های سال 1979 میلادی و سال 2009 میلادی ایران ( اعتراض های خیابانی علیه نتایج انتخابات دهم ریاست جمهوری) وجود داشت و آن حضور زنان و عدم حضور مردان ریش دار بود .

رسوبات این تفرقه جدید برای جناح چپ، فاجعه خواهدبود. همانند انقلاب روسیه ، همه پیکارهای بزرگ ترقی خواهانه در جنبش اصلاح طلبی در قرن بیستم ، از پیکار بین المللی در راه برقراری جمهوری اسپانیا گرفته تا " قرارداد جدید امریکایی " و از برنامه رفاه در اروپای پس از جنگ گرفته تا جنبش حقوق مدنی امریکا و آزادی زنان ، از بطن یک اتحاد میان روشنفکران مترقی و مستضعفان زاده شد .

در روسیه ، زمانی که استالین در " پاک سازی بزرگ " دهه 1903 میلادی ، به طور ناگهانی خط مشی دشمنی با روشنفکران را در پیش گرفت ، سیاستی که مائوتسه تنگ نیز در انقلاب فرهنگی اواخر دهه 60 میلادی به اجرای آن مبادرت کرد ، اتحاد میان آن دو گروه از هم گسست .

اما امروز ، خود روشنفکران هستند که در ایران و کشورهای دیگر به تضعیف این اتحاد روی آورده اند . متفکران مترقی با منسوخ اعلام کردن تفرقه های دیرین میان جناح های راست و چپ ، وجود تفرقه ها و تضادهایی تازه را حقیقت فرض کرده اند ؛ از قبیل تضاد میان آزادی و استبداد ، میان لائیسیزم و مذهب ، میان آزادی بیان و سانسور ، میان یکپارچگی فرهنگی و تنوع فرهنگی و میان فمینیسم و زندگی خانوادگی ، که همه آنها در اشکال و قالبی ریخته شده اند که طبقه متوسط ترقی خواه را در یک طرف و بخش های عمده ای از جامعه مستضعفان را در طرف دیگر قرار داده است .

پرخاش گران ستیزه جو ، پرچم های عاریتی به دست می گیرند و یک حصار مستحکم جدید میان آزادی و برابری قرار می دهند . بخش هایی از جامعه تهیدستان غیر سفید پوست ، که بی یار و یاور مانده اند ، به اصولگرایی مذهبی روی می آورند و بخش هایی از تهیدستان سفید پوست به سراغ " BNP " ( حزب ملی بریتانیا ) می روند .

نشریه " مارکسیسم در عصر ما " ، علاوه بر ابداع واژه ی " تاچریسم " ، به سبب تحلیل هایش از انحطاط سیاست های دیرینه در ارتباط با طبقه کارگر ، مورد توجه واقع شد .

رشته مقاله ی اریک هابسبام درباره میلیون های از دست رفته " حزب کارگر " ، که نوعی پیشگویی تلقی می گردیدند ، به منزله یک هشدار خوانده شدند ، هشداری که حزب جدید کارگر به آن توجه نشان داد . و نوعی اتحاد سیاسی ، از آن قماش که وجودش موجب رای آوردن حزب کارگر در سال 1945 میلادی گردیده بود و جامعه را از زندگی توام با رفاه بهرمند ساخت ، از نو به وجود آورد. با این حال ، از سال 1997 میلادی تا کنون ، "حزب جدید کارگران " آن اتحاد را به دست خود نابود کرده است . این حزب بر یک شکاف اقتصادی روزافزون میان دو دسته از رای دهندگان خود نظارت داشته و هواداران خود را در بین طبقه کارگر ، به حال خود رها کرده است .

این حزب در سیاستهای اجتماعی خود کوشیده است جنبش هایی را که حول محور جنسیت و هویت به وجود آمده اند ، از ماهیت سیاسی شان محروم و خلع سلاح کند و سعی کرده است که آن ها را تا حد نهادهایی که اعضای شان تنها به فکر گزینش یک شیوه زندگی فردی برای خود باشند ، فروکاهد .

این حزب برای از بین بردن روند تضعیف وسستی نهادهایی که به دست کارگران ایجاد شده اند ، نه تنها هیچ قدمی برنداشته ، بلکه حتی این روند را تشویق نیز کرده است ؛ نهادهایی که کارگران به کمک آن ها یک اتحاد سیاسی پدید آوردند که آن اتحاد نیز به نوبه خود رفاه اجتماعی به وجود آورد ، دار لغو کرد ، قوانین طلاق وسقط جنین را لیبرالیزه نموده وهم جنس بازی را قانونی ساخت ودر همان حال با نژاد پرستی پیکار کرد ، "جبهه ی ملی " را از میدان به در برد ، در راه خلع سلاح کوشید وجنبش های رهایی بخش زنان و طرفدار همجنس گرایی را ایجاد کرد .

یکی از اقدامات موثر طی دیدار های گوناگون از اروپای شرقی در طول دهه 80 ودهه 90 ، یافتن کسانی که در خصوص سکس و روابط جنسی ، مواد مخدر و راک انرول ، پیرو ارزش هایی بودند که منطبق با ارزش های لیبرالی غرب بود ، لیکن تاچر را یک قهرمان و سیاست های او را سر مشقی برای سایر زمامداران تلقی می کردند .

آن عده از ما که به آزاذی ، لائیسیزم ، ازادی بیان ، حقوق هم جنس گرایان ، آزادی های مدنی ، ارزش های بازمانده از عصر روشنگری و فمینیسم ایمان داریم ، اما در عین حال به تنوع اجتماعی ، مدارای مذهبی و برابری اقتصادی نیز به دیده ی تحسین می نگریم ، مکلفیم موانع و حصارهایی که ما را از مردم پابرهنه جدا می سازد ،نابود سازیم.

ارسال نظرات
خط داغ