تحلیل روزنامه راستگرای فرانسوی از تبعات جنگ با ایران
فیگارو: جلوگیری از جنگ با ایران فرصت طلایی برای رهبری فرانسه

روزنامه فیگارو در مقالهای با نام "نه؛ به جنگ با ایران" به قلم "ژان پییر شونمان" تنشهای فعلی میان ایران و ایالات متحده آمریکا را بررسی کرده و به چگونگی برخورد فرانسه در این مناقشه پرداختهاست.
نویسنده با ارائه استدلالهایی به این نتیجه میرسد که گزینه جنگ نه تنها به حل بحران هسته ای ایران منجر نمیشود بلکه باعث وخیمتر شدن اوضاع خواهد شد.
نویسنده نقش فرانسه را در جلوگیری از برخورد نظامی و رهبری سیاست صلحطلبانه اروپا مؤثر میداند و تأمین منافع فرانسه را در برقراری صلح میداند و از سوی دیگر تنها راه خروج آمریکا را از بحران عراق، کمک ایران میداند.
بمب ایرانی یا بمباران ایران
«رئیسجمهور فرانسه به طور علنی از دو گزینه محتمل بمب ایرانی یا بمباران ایران سخن میگوید. وزیر امور خارجه نیز به صراحت اعلام میکند باید خود را برای جنگ آماده کرد.»
برای خروج از بحران به صراحت استراتژی جنگ مطرح میشود. بعد از دیدار نیکلا سارکوزی با جرج دبلیو بوش باید ترسید که این اظهارنظرها میدان را برای ماجراجوییهای آمریکا باز میکند.
تهدیدهای نظامی تحکیم کننده اردوگاه تندروها
کسانی هستند که حملات محدود به تأسیسات هستهای را اقدامی مؤثر میدانند که میتواند جمهوری اسلامی را وادار کند برنامه هستهای خود را تحت نظارت آژانس بینالمللی انرژی اتمیقرار دهد. با این وجود این تهدید دو روی یک سکه است. تهدید نظامی میتواند به تحکیم اردوگاه تندروها منجر شود موضوعی که با جابهجایی علی لاریجانی اثبات شد.
اما فرانسه در این میان چه نقشی را ایفا میکند؟ آیا میتوان مدعی شد که سخنان شدیداللحن مقامات فرانسوی اعتبار بیشتری به این تهدید میدهد؟ این موضوع زمانی اهمیت مییابد که بدانیم کشور ما در تحولات تأثیرگذار بر وضعیت منطقه نقش تعیینکنندهای برعهده ندارد؛ بهخصوص تحولاتی که به خروج نیروهای آمریکایی از عراق و روند مذاکرات صلح میان اعراب و فلسطینیها مرتبط میشوند. در این دو مناقشه عمده تصمیمگیرنده اصلی ایالات متحده آمریکا است.
سیاست آمریکا تقویت کننده روند رادیکالیسم اسلامی
سیاست آمریکا که به طور جدی نابجا و اشتباه است، به تقویت روند رادیکالیسم در بخشی از جهان اسلام منجر شدهاست. احتیاط و منفعت ایجاب میکنند که فرانسه با برگ برنده اسلام میانهرو و مدرنیزاسیون جامعههای مسلمان بازی کند و به جای مواضع شدیداللحن، مسئولانه و تنشزدایانه صحبت کند.
نفع ایران در شکست شدن انزوا است
منفعت ایران بهعنوان ملتی با سابقه سرشار از منابع عظیم، شکستن انزوای فعلی، رفع مجازاتهای شورای امنیت و ایالات متحده، جذب سرمایهگذاریهای خارجی برای بهرهبرداری از منابع گازی و نفتی و مدرنیزه کردن صنایعش میباشد. نظام سیاسی ایران نظامی یکپارچه نیست. رئیس جمهور احمدینژاد که خود را برای انتخابات ریاست جمهوری 2009 آماده میکند، در انتخابات شوراها شکست خورد.
جامعه ایران جامعهای مدرن، جوان و تحصیل کردهاست که خواهان تغییر است. عدهای در ایران سعی دارند با تبلیغات گسترده داخلی و استفاده از ناسیونالیسم ایرانی دستیابی به سلاح هستهای را امری ضروری جلوه دهند. اما در سلاح هستهای منفعت واقعی ایران موجود نیست: تکثیر تسلیحات هستهای بیثباتی در منطقه را به شدت افزایش میدهد .با سقوط رژیم بعثی در عراق، ایران به سلاح هستهای برای اینکه به قدرت منطقهای تبدیل شود احتیاجی ندارد.
ایران میتواند از الگوی ژاپن پیروی کند و به رعایت مفاد معاهده عدم تکثیر تسلیحات ادامه دهد. چنانچه این کشور به طور کامل تحت نظارت آژانس انرژی اتمیقرار گیرد، هیچچیز نمیتواند مانع دستیابی این کشور به فناوری صلحآمیز هستهای بشود. اکنون نیز جمهوری اسلامیمدعی است که قصد دستیابی به سلاح اتمی را ندارد و بنا برگفته البرادعی ایران برای رسیدن به چنین هدفی سه تا هشت سال زمان نیاز دارد.
هشدار دیک چنی در مورد "پیامدهای جدی" که متوجه ایران خواهند شد، متضمن خطری بالقوه است. نئومحافظهکاران میتوانند در زمان پیش انتخاباتی با دستکاری افکارعمومی با نخستین بهانهای که برای حملات نظامی به دست خواهند آورد، به بهانه دفاع از حق موجودیت اسرائیل نقشههای خود را عملی کنند.
تبعات حمله به ایران
این رویکرد میتواند حامل خطرات جدی باشد: تشدید جنگ داخلی در عراق، بازگشت طالبان به افغانستان، عدم ثبات در رژیمهای عرب سنی، افزایش تنش در لبنان و خاورمیانه، ظهور پرقدرت تروریسم، شوک جدید نفتی که در وهله اول اروپا چین و ژاپن را تحت تاثیر قرار خواهد داد.
در این راستا امنیت اسرائیل هم میتواند بیش از پیش تهدید شود. اروپاییها باید مذاکرات خود را با مقامات ایرانی دنبال کنند تا آنها متعهد شوند تمامی نظارتهای آژانس را بپذیرند و به تعلیق غنیسازی اورانیوم تن دهند.
صلح به نفع فرانسه است
اما فرانسه در وضعیت صلح منافع بیشتری دارد. سران کاخ الیزه به جای اینکه در رأس مبارزه اروپاییها برای تحمیل مجازاتهای سنگین خارج از چارچوب سازمان ملل قرار گیرند، بهتر است برای اجتناب از جنگ و برقراری صلح تلاش کنند. برخلاف برنارد کوشنر، آلمان و بریتانیا بر طبل جنگ نمیکوبند. با سفر پوتین به ایران متوجه شدیم که رئیسجمهور روسیه با اتخاذ گفتمانی معتدل قراردادهایی را منعقد میکند.
به رغم اظهارنظرهای تند، نیکلا سارکوزی نیز از نوعی عملگرایی خاص بیبهره نیست. فرانسه میتواند برای آنکه آمریکا در مسیر صحیح گام بردارد، موثر واقع شود. تجربه حمله به عراق در سال 2003 نشان داد که ایالت متحد بدون همراهی اروپاییها نمیتواند به اهداف دلخواه خود دست یابد.
فرانسه باید بدون اینکه مورد استفاده ابزاری قرار گیرد به توانایی خود ایمان داشته باشد: باید به آمریکا کمک کند تا خود را از باتلاقی که در آن گرفتار شدهاست خود را نجات دهد. فرانسه نباید سادهانگارانه به آمریکاییها بگوید: «در عراق چگونه میتوانیم به شما کمک کنیم؟" باید مسیر برونرفت از بحران فعلی را به ایالات متحد نشان دهد. واضح است که این مسیر از طریق انعقاد قراردادی کلی با ایران میگذرد.؛تنها کشوری که میتواند به غربی ها در اسن زمینه کمک کند.سیاست دیگری که خارج از این واقعیات موثر واقع شود وجود ندارد.