آگاه
کد خبر: ۳۱۸۰۷

سرمایه> تعامل نسل سومی ها و نسل اولی ها


رسول علوی در سرمقاله روزنامه سرمایه نوشته است: آنچه به عنوان شکاف بین نسل سوم و اول انقلاب ایران مطرح است، جدای از آنکه مربوط به دو نسل مختلف است که دارای دوره های تاریخی و فرهنگی متفاوت هستند تا حدود زیادی به این برمی گردد که نسل اول نخواسته یا نتوانسته تعامل مناسبی را با نسل های بعد از خودش داشته باشد. به همین خاطر بسیاری از سوالات نسل سومی ها را بی پاسخ گذاشته و در نتیجه نسل سوم، پاسخ هایی را پیدا کرد که بعضی از آنها متفاوت با نگرش ها، آرمان ها و ارزش های نسل اولی بود که البته با توجه به دو دوره تاریخی متفاوت، این امری طبیعی است.

در این راستا لازم است نسل اولی ها در جهت عدم گسست فرهنگی، سیاسی و اجتماعی بین نسل ها به سوالات نسل های بعد از خود پاسخ دهند.

از بین صدها سوالی که در ذهن نسل جدید، در زمینه های سیاسی، فرهنگی، مذهبی و... مطرح است با توجه به شرایط حاضر دو سوال که از اهمیت بیشتری در وضعیت فعلی برخوردارند، مطرح می شود تا صاحبنظران دیدگاه ها و جناح های مختلف سیاسی با دلایل علمی و استدلال های منطقی به آنها پاسخ گویند؛ اول اینکه هم اکنون شاهد شکاف عمیقی بین نسل اولی ها هستیم که بنا بر وضع موجود، به دو دسته اعتراف کنندگان و اعتراف گیران تقسیم شده اند که در این تقابل و تعامل، علی الظاهر، اعتراف کنندگان شکست خورده و اعتراف گیران توانستند حرف خود را آنچنان به کرسی بنشانند که نه از زبان خودشان بلکه از زبان جناح مقابل تایید شوند اما سوالی که در ذهن پدید می آید آن است که اعتراف گیران با چه اقدام مناسب و تعامل علمی و گفتمان منطقی توانستند تحولی را در ذهن کسانی پدید آورند که تغییر آن طی بیش از 20 یا 30 سال در بیرون از زندان میسر نبوده است؟ چه اطلاعاتی به اعتراف کنندگان ارائه شده و چه برخوردهایی صورت گرفته است که انجام آن در بیرون از زندان مقدور و میسر نیست؟ چرا این گفتمان برای کسانی که در بیرون از زندان هستند، انجام نمی گیرد، آیا این گفتمان فقط در فضایی مثل زندان قابل ارائه است اگر خلوت کردن اعتراف کنندگان در زندان طی یک یا دو ماه منجر به این تحول عظیم فکری شده، آیا واجب و لازم نیست همه ما یا در خانه برای مدتی خود را محبوس و خلوت کنیم یا داوطلبانه برای مدتی به زندان برویم.

اکنون در ذهن نسل جدید سه گزینه مطرح است که بدون ذکر اولویت ها مطرح می شوند تا نسل اولی ها یا با دلایل متقن آنها را تایید کرده یا با استدلال های منطقی و علمی آنها را رد کنند:

1- افراد تحت فشار جسمی یا فکری و روانی و در یک خلاء اطلاعاتی، ناچار به بیان آنچه شده اند که اعتراف گیران می خواستند.

2- اعتراف گیران، مدارکی از اعمال به مراتب ناشایسته تر و زشت تر از اعترافات مورد نظر را به اعتراف کنندگان ارائه کردند و از آنها خواستند در یک معامله، یا تن به اعتراف بدهند یا آن اعمال ناشایست افشا خواهد شد و اعتراف کنندگان، برای فرار از افشای آنچه که ناشایست تر بود، تن به این اعتراف دادند.

3- اعتراف گیران در زندان به اعتراف کنندگان، مدارک و مستنداتی را ارائه کردند که نشانگر آن بود که این فعالیت ها و وضعیت موجود، جامعه را به سمتی می برد که به نابودی کل نظام و هر دو جناح می انجامد. در واقع مخالفان با تمسک به تشکل های اعتراف کنندگان، در صدد نابودی مجموعه ای هستند که هر دو جناح در آن قرار دارند. بنابراین برای جلوگیری از یک تغییر بنیادین که محو هر دو جناح را در پی خواهد داشت اعتراف کنندگان به درخواست اعتراف گیران تمکین کردند.

حال اگر مورد اول درست باشد که امری غیردینی و انسانی و مغایر با قانون اساسی است. اگر مورد دوم درست باشد، معامله ای است که نتیجه آن یعنی کتمان اعمال زشت تر اعتراف کنندگان که خیانتی به مردم خواهد بود ضمن آنکه این امر در بیرون از زندان هم امکان پذیر بود. مورد سوم اگرچه معقول و منطقی به نظر می رسد ولی می توانست همانند مورد دوم در بیرون از زندان و در جلسات محرمانه فعالان دو جناح مطرح شود.

شاید گزینه دیگری قابل تصور نباشد و تحول فکری گروهی و جمعی تعدادی از تئوریسین ها و عناصر تشکیلات مهم جناح منتقد در عرض یک ماه و در یک خلاء اطلاعاتی، بسیار بعید می نماید.

اما سوال دوم اینکه تاکنون گفته شده و ثابت شده امام خمینی(ره) توانست بنیانگذار انقلابی در ایران باشد که در جهان منحصر به فرد بوده و نه تنها تحول بنیادی را در ایران انجام داد که بر جهان هم تاثیرگذار بود و در کنارش، افرادی مانند شهید بهشتی بودند که به تنهایی یک ملت بودند و شهید رجایی که اسوه عدالت و ظلم ستیزی و محروم نوازی بوده است اما ظاهراً این افراد با همه عظمت خود نتوانستند در مجموعه خانواده خود کسانی را تربیت کنند که رهرو راه آنها باشند چرا که اکنون افراد و مجموعه ای که خود را رهرو رجایی، بهشتی و راه امام(ره) می دانند و مسوولیت حکومت حاصل از انقلاب امام(ره) را بر عهده گرفته اند، حمایت خانواده و بستگان آنها را از دست داده است.آیا واقعاً امام(ره) با همه ابهت و عظمت خود، خدای ناکرده در تربیت خانواده خود با شکست مواجه شده که اکنون اعضای بیت ایشان در زمره منتقدان دولت قرار گرفته اند، آیا می شود این فرضیه را مطرح کرد که انقلابیون بزرگ، در تربیت فرزندان خویش موفق نیستند؟، چون مجموعه انقلابیون بزرگ، از امام(ره) تا بهشتی، رجایی، هاشمی رفسنجانی و... اکنون به ظاهر چنین ویژگی را پیدا کرده اند.

اکنون ما در بن بستی گیر کرده ایم؛ پذیرش تاثیرگذاری مثبت امام(ره) بر خانواده اش به معنای پذیرش نظرات و اعتقادات منتقدان و درست بودن آن است و پذیرش عدم تاثیرگذاری مثبت امام (ره) بر خانواده اش و ناکامی او در تربیت خانواده مطابق ارزش هایش به دلیل عدم حمایت آنها از ما به معنای خدشه وارد کردن به شخصیت بزرگ مردی است که دوست و دشمن بدون جانبداری و پیشداوری، عظمت و شخصیت کاریزماتیکی و تاثیرگذاری او را بر جهان باور دارند. این تضاد چگونه قابل حل خواهد بود؟

پاسخ مستدل و منطقی شما نسل اولی ها، روشنگر راه نسل سومی ها خواهد بود.

ارسال نظرات

نظرات بینندگان

(۲ نظر)
خط داغ