مروري بر اعتراضات کارگري در دولت احمدينژاد
اعتماد ملی نوشت: چهارم تيرماه سال 84 محمود احمدينژاد رئيسجمهور ايران شد. در پايان سال 84، جمعا 40 هزار و 145 نفر از کار اخراج يا قراردادشان تمديد نشد. اين استارت رياستجمهوري محمود احمدينژاد بود.
البته تا پايان سال 84 هنوز سياستهاي جديد دولت مهرورز به طور کامل اعمال نشده بود. اما سال 85 سال شکوفايي سياستهاي جديد بود. در فروردين و ارديبهشت سال 85 جمعا 50 هزار و 737 نفر کارگر به دليل اتمام قرارداد کار يا اخراج، بيکار شده و به وزارت کار دادخواست ارائه کردند.
يعني طي دو ماه ابتدايي سال 85، روند اخراجها بيش از 10 هزار نفر بيشتر از 12 ماهه سال 84 بوده است. در سال 85، روند اخراجها و بيکاريها ادامه يافت تا در اواخر سال 85 و اوايل سال 86، اعتراضات کارگري به طرز چشمگيري افزايش يافت.
کارگراني که تا پيش از آن با تسامح و آرامش قصد بازپسگيري حقوق خود را داشتند، بعد از اخراجهاي گسترده و بيکاريهاي وسيعي که در بهار سال 85 رخ داد، به سمت اعتراضات کشيده شدند که در بسياري از موارد اين اعتراضات به خشونت نيز کشيده شد.
بررسي اخبار در سالهاي 86، 87 و بهار 88 به خوبي رشد اعتراضات کارگري، موج دستگيريها و بيکاري کارگران را نشان ميدهد. عمده اين اعتراضات در پي ورشکستگي واحدهاي توليدي است. از طرف ديگر افزايش نرخ رشد تورم، قدرت خريد کارگران را کاهش ميدهد و اجبار دولت به قيمتگذاري برخي کالاها، صاحبان واحدهاي توليدي را عملا در شرايطي قرار ميدهد که نتوانند حقوق کارگران خود را پرداخت کنند.