روایت دبیر اجرایی تایم از صرف شام با رئیس جمهور ایران
ریچارد استنگل دبیر اجرایی هفته نامه آمریکایی تایم در گزارشی از جلسه خبرنگاران آمریکایی با رئیس جمهوری اسلامی ایران، در هتل اينترکنتيننتال، روایتی دیگر از سفر اخیر دکتر احمدی نژاد به آمریکا به دست می دهد.
استنگل در این گزارش که با عنوان «شام من با احمدینژاد» منتشر شده، نوشته است:
دعوتنامه، کارتی کرمرنگ بود با يک خطاطی تجملی: نماينده دايمی جمهوری اسلامی ايران، «با خرسندی» از من دعوت کردهبود تا در ميهمانی شام با «عاليجناب دکتر محمود احمدینژاد» شرکت کنم.
محل ميهمانی شام، هتل اينترکنتينتال است؛ جايی که نام هر يک از مدعوين با دقت بسيار بر روی صندلیهای اطراف ميزهای مستطيلشکل نوشته است. حدود پنجاه نفر هستيم؛ بيشتر دانشگاهی و روزنامهنگار.
آن طرف اتاق، برين ويليامز، دبير اجرايی خبرهای شبانگاهی NBC، نشسته است، و چند صندلی آنطرفتر هم جای کريستين امانپور، از سردبيران بخش بينالملل CNN است.
و اندکی پس از ساعت هشت شب در همان روزی که او سخنرانیاش را در سازمان ملل انجام دادهبود، محمود احمدینژاد، تعظيمکنان و لبخندزنان، خرامان وارد اتاق شد.
اين ديگر حالا برنامه هرساله رئيسجمهوری ايران است. هر سال و در زمان برگزاری نشست مجمع عمومی سازمان ملل در نيويورک، او يک برنامه رسانهای راه میاندازد.
و آقای احمدینژاد، مانند همه شخصيتهای بينالمللی، اجراهايش را برای مخاطبين گوناگون، صيقل میدهد. اين مورد، اجرايی است برای روزنامهنگاران و دانشگاهيانی که میتوانند تفکراتش را برای گستره وسيعی از مخاطبين آمريکايی، گزينش کنند.
شکل برنامه غريب است. با صدايی آرام و روان، ما را «دوستان عزيز» میخواند. درخواستش اين است که از او سؤال نپرسيم، بلکه نظراتمان را بگوييم تا او بتواند در قالب گفتوگو، واکنش نشان دهد. دانشگاهيان خجالت نمیکشند. آنها نهتنها در حدی که برای يک گفتوگو و مصالحه ضروری است اظهارنظر میکنند، بلکه دولتمردان ايرانی را به خاطر مايوس ساختن آزادی رسانه ها و بازداشت پژوهشگران ايرانیآمريکايی به باد انتقاد میگيرند؛ پژوهشگرانی که برای رشد بهتر روابط ايران و آمريکا تلاش میکنند. در تمام اين مدت احمدینژاد مؤدب و به شکلی غيرطبيعی، آرام است و شمرده سخن میگويد.
پس از يک ساعت او برای پاسخ آماده است. او با خواندن شعری، نيمساعتی درباره رابطه خدا و انسان شروع میکند که احتمالا از اشعار مولانا است و (مفهوم آن چنين است): «به باور من خداوند قادر، جهان را برای بشريت خلق کردهاست. بشر مهمترين مخلوق خداوند است و از طریق او است که ما سپاسگزار زيبايیهای جهان هستيم. خداوند انسان را برای ماموريتی به اينجا فرستاده است.» و میگوید که اين ماموريت، يافتن عشق، عدالت، مهرورزی و منزلت است.
در واقع او همان کاری را تکرار میکند که در نقش و نگارهای مذهبی آمدهاست: عشق، عدالت، مهرورزی، منزلت.
او شبيه به مبلغان تلويزيونی، «متعصب و بدون زرقوبرق» حرف میزند. او میگويد: «عدالتطلبی از راه عشق و مهرورزی و منزلت انسانی، انشاالله به همه مجادلات روی زمين پايان میدهد.»
زمانی که وقت پاسخ دادن به نظرات میرسد، او تکتک افراد را ـ 23 نفر ـ از روی يادداشتهايی که برداشته به نام صدا میزند. برخلاف آنچه که او آن را بیاحترامی به خود در دانشگاه کلمبيا میخواند، او تکتک افراد را با احتياط و صبوری مورد خطاب قرار میدهد.
احمدینژاد میگويد که ايران هيچ يک از قوانين آژانس بينالمللی انرژی هستهای را زير پا نگذاشتهاست. او پيشنهاد يک برنامه غنیسازی اورانيوم با مشارکت کشورهای مختلف را ارائه داده و نمیتواند بفهمد که هيچکس پيشنهاد او را نپذيرفتهاست.
ايران و آمريکا میتوانند با هم نقش مثبتی در عراق داشته باشند. او میگويد: «اگر آمريکا از عراق خارج شود، اتفاقات خوبی رخ خواهد داد. معتقدم که مردم عراق میتوانند خودشان کشورشان را اداره کنند.»
احمدی نژاد میگويد که در خاورميانه بايد به فلسطينیها اجازه داده شود تا خودشان برای آينده خود تصميم بگيرند: «اين يک راه حل انسانی برای يک نابسامانی شصتساله است.» او به جای اسرائيل میگويد «رژيم صهيونيستی» و هيچ اشارهای به هلوکاست نمیکند.
در پاسخ به اين سؤال که ميراث هيتلر را چگونه ارزيابی میکند، میگويد: «نقش هيتلر را به شدت منفی و کريهالمنظر میبينم.»
او میگويد که آمريکايیها، تاريخ ايران را نمیفهمند و فيلم «۳۰۰» که از نظر او با قصد و غرض ساخته شده، «تحريف کامل تاريخ ايران» بودهاست. میگويد که ايران هيچگاه در طول تاريخ به جايی يورش نبردهاست.
سرانجام او در پاسخ به سؤالی درباره افزايش احتمال جنگ با ايران میگويد: «آقای بوش خواهان ضربه زدن به ايران است. اما من معتقدم گروه بزرگی از سياستمداران آمريکايی وجود دارند که از وقوع چنين جنگی جلوگيری خواهند کرد. ما از جنگ متنفريم. ما از آن استقبال نمیکنيم. اما برای هر سناريويی آمادهايم. هنوز فکر نمیکنم چنين جنگی رخ بدهد.»
بعد از آن میگويد که صبح روز بعد، قرار ملاقاتی دارد و از گفتوگوی بيشتری چون اين شب، استقبال میکند. همچنان آرام و با همان لبخند کمابيش مرموز که در سراسر شب صورتش را ترک نکرده، تعظيمی جانانه میکند و به طبقه بالا میرود.