وقتی رئیس جمهور شدم فقط سئوال چهار جوابی بپرسید
زندگی بعد از پنجاه سالگی
بلاگر «زندگی بعد از پنجاه سالگی» در یادداشت جدیدش با عنوان «وقتی رئیس جمهور شدم فقط سئوال چهارجوابی بپرسید» نوشته است:
همیشه وقتی جوان بودم یعنی حدود 20 سال، آرزو داشتم که شاه بساطش برچیدهشود و دری به تخته بخورد و من رئیسجمهور شوم. آنگونه که شاه سلطنت میکرد معلوم بود که رفتنی است و فقط میماند آماده شدن من.
خیلی تلاش میکردم و خود را آماده میساختم. در لباس پوشیدن، اظهار نظر کردن، لبخند زدن و در مدرسه هم این کار را به اشکال مختلف تمرین میکردم؛ یکی هم هنگام امتحان پس دادن بود.
در هنگام امتحان وقتی سؤالها تشریحی بود از سادگی و یا بیدقتی معلم استفاده کرده و سؤالی را که بلد بودم با کلک بسیار چندین بار در جای جای برگ امتحان پاسخ میگفتم. خلاصه امتحان را به گونهای زیرکانه خرتوخر میکردم و از سؤالی که پاسخش را نمیدانستم، طفره میرفتم. اغلب هم موفق بودم چرا که ملاک نمره وجب کردن پاسخ بود، لفاظی بود. رودهدرازی بود هیچ ممتحنی به محتوای پاسخ کار نداشت.
در امتحانهای شفاهی هم هنگامی که معلم نشانی آتشفشان تفتان را در کلاس جغرافیا میپرسید، من توضیح مفصلی در مورد شیرکوه در یزد میدادم و پذیرفته میشد.
اما حالا میخواهم صادقانه اعلام کنم که دست از این کار برداشتهام. وقتی رئیسجمهور شدم برای آن که فریب نخورم و از جهل شما مردم سوءاستفاده نکنم از خبرنگاران محترم خواهش میکنم، در هنگام مصاحبه فقط سؤالات چهارجوابی از من بپرسند تا بالاخره مشخص شود که جواب من چیست. هم من پاسخ دادهباشم و هم شما جوابی گرفته باشید. گفته باشم اگر سؤال تشریحی بود، همان آش و همان کاسه چهل سال پیش تکرار میگردد. گناهش هم بر گردن پرسشگر ناشی، آقایان و خانمهای خبرنگار، تاکید میکنم اگر پاسخ روشن میخواهید
"وقتی رئیسجمهور شدم فقط سئوال چهارجوابی بپرسید."