حمله بی سابقه انصارحزب الله به توکلی وکیهان
سایت انصارنیوز وابسته به انصار حزب الله تهران درباره احمد توکلی نوشت:
1- سخنگوی دولت میر حسین موسوی؛
2-وزیر کار آن دولت و استعفای اعتراضآمیز نه اعتراض به دولت وقت، که به بعضی شرایط موجود که نمیتوان آنرا از برخوردهای انقلابی مقتضی زمان جدا دانست؛ ولی چون وی در بین سیاسیون مطرح نبود، احساسی را بر نیانگیخت.
3- با رقابت وی با حجهالاسلام رفسنجانی در دور دوّم ریاست جمهوری وی، توکلی تازه به عنوان رجلی سیاسی شناخته شد.
اگرچه که سیاست در زمان آقای رفسنجانی برای رأی آوردن حتمی وی چنین اقتضا میکرد که بر اساس استراتژی"رقیب ضعیف" حرکت کند، ولی برخی از صراحتگوییهای کنترلشده آقای توکلی به خصوص دمزدن وی از عدالت، رأی بخشی از مردم مستضعف چون اهالی کردستان را به سوی وی جلب کرد.
4 - بعد از انتخاب آقای رفسنجانی، احمد توکلی مورد لطف دولت قرار گرفت و با نامه دکتر معین(وزیر علوم وقت) وی مشمول «بورسیهء ملکه انگلیس» شد که دولت فخیمه در راستای عنایت دیرین خویش به کشورهای پسزده، سهمیه چنین بورسیهای را در نظر میگیرد.
در بحران اقتصادی چند سال پیش، انگلیس وقتی مجلسین آن کشور خواستند از بودجه بورسیه مزبور کم کنند، نماینده کاخ ملکه برای حفظ دوستان دولت علیّه در سطح کارگزاران کشورهای پس مانده، ادامه آن را ضروری دانست.
البته استثنائاتی نیز بوده که همیشه درسخواندگان این بورسیه در جهت منافع آن دولت مستکبر عمل نکردهاند و حتماَ آقای توکلی جزو آن استثنائات است...
5- در دوران دوّم خرداد، آقای توکلی به عنوان فارغالتحصیل دکترای اقتصاد وارد دنیای مطبوعات شد.
دید ایشان به دوّم خرداد، دیدی خوشبینانه و مثبت بود؛ مثلاَ در حین یکی از سخنرانیهای من که در آن منبر ایشان نیز حضور داشت، در مواجه با انتقاد به برخی از نابسامانیهای اجتماعی و فرهنگی زاییده دوّم خرداد، ایشان تحمل نکرد مجلس تمام شود و در میان مجلس به من نهیب زد "تو نمیدانی دوّم خرداد چه نعمتی بوده است!!!"
توکلی با انتشار روزنامه «فردا» از «بورقانی» -معاونت مطبوعات ارشاد در زمان مهاجرانی- نیم میلیون دلار کمک گرفت که البته به گفته خودش آن را در تأسیس چاپخانه هزینه کرد.
توکلی در سرمقالههای خود بیشتر با مردُمیخواندن دولت خاتمی به ستایش دولت وی و شخصیت وی میپرداخت و از انتقادات تیزی که امروز به دولت نهم دارد، در آن زمان نسبت به دولت خاتمی خبری نبود که با رجوع به آرشیو فردا این امر برای همگی مُحرز میشود.
احمد توکلی اگر انتقادی هم به دولت گذشته داشت، هیچگاه شخص خاتمی را نشانه نمیرفت.
6- تقدیرکننده خاتمی این بار به رقیب تبدیل شده است. وی با حضور تبلیغی در مسجد امام حسن -علیهالسلام- در قم که من نیز حاضر بودم، با حمله و انتقاد از برخورد با نشریات متخلف با بکارگیری لفظ "توقیف فلهای مطبوعات" با دوستان دوم خردادیش همنوایی کرد.
در آن انتخابات که شعار بارزش نفی رانتخواری بود، وقتی در آن محفل مورد سؤال قرار گرفت که چرا از رانت دوستیش با دکتر معین در زمان دولت آقای رفسنجانی استفاده کرده است، گفت: «من و دکتر معین که با هم نیز در مبارزات حبس کشیدهایم، دو دوست میباشیم که این بورسیه میتوانست به عنوان کمترین قدردانی از زحمات دوران انقلاب من از طرف نظام باشد! چرا که ما به واسطه مبارزات نتوانستیم چون دیگران مدارج علمی را طی کنیم!»
7 - و اینک در دو دوره مجلس هفتم و هشتم ایشان در صف اصولگرایان جای گرفته است و در رأس مرکز تصمیمسازی مجلس گاهی با پوشش نظرات کارشناسی و اگر نشد با چانهزنی در سطح مجلس و اگر هم نشد، با فریاد و جنجال در بودجه چهارساله دولت کار و تلاش و خلّاق دکتر احمدینژاد تغییرات بنیادینی داده است و از منتقدین اقتصادی دولتی است که خود با تحمیل قوانینی در مجلس آن را بعضاَ به چالش کشیده است. به عنوان نمونه وقتی با پافشاری مرکز پژوهشهای احمد توکلی، سهمیهبندی بنزین به این شکل بر دولت تکلیف شد، همین مرکز پیشبینی کرد که دست کم 15واحد درصد افزایش تورم به وجود میآید؛ یعنی علاوه بر 15 واحد درصد تورم زمان آخر دولت خاتمی، 30در صد افزایش تورم بازتاب این طرح بوده است که با درایت دولت نهم این رقم در 5/22 درصد توقف کرد؛ ولی همین آقای توکلی در مطبوعات و صداوسیما فریاد کرد که توّرم موجود زاییده سوءمدیریت اقتصادی دولت است(!!!)
حاشیه تارنما: پرواضح است که شأن افرادی چون توکلی و لاریجانی(خصوصا) اجلّ از آن است که جزو فراماسونرها باشند!
مگر محمدجواد -اخوی علی- با آنها رابطهای دارد که اینها هم -پناه بر خدا- چنین روابطی داشته باشند؟!
مگر اینان با دولتی که خشم مستکبرانی چون اهالی کاخ باکینگهام را برانگیخته است، همکاری ندارند؟!
مجلس این روزها با لوایح عدالتگسترانه دولت مخالفت میکند؛ پس از نامه احمدینژاد، طرح تشدید مجازات جرایم اخلال در امنیت روانی را تصویب میکند؛ سن ریاست جمهوری را محدود میکند و...
رفتار مجلس در قضیه آقای کردان(سوای عملکرد ایشان) میزان پایبندی نمایندگان مجلس به اخلاق و حریم افراد را نشان داد.
اگر دولت ماشینی بدون فرمان باشد، مجلس هم ماشینی است که باید فرمان آن را بیرون مجلس پیدا کرد.
مدعیان حمایت از دولت و افرادی مانند نادران(شریک توکلی) هم سکوت کردهاند.
شاید عدهای برای دورههای بعد خودشان را در آب نمک خواباندهاند تا اگر توکلی و لاریجانی نبودند، این بار اینها به اسم اصولگرایی از پشت خنجر بزنند!
ظاهرا کسانی هم که در لباسهای خاص، هر از گاهی با دبدبه از دولت و احمدینژاد حمایت میکردند(در حالیکه اینان و خود احمدینژاد جزو تودههای مردماند و فرقی با آنها ندارند) سکوت کردهاند.
افرادی مانند علی مطهری، رسایی، حسینیان و... چیزی که پنداشته میشد، نبودند و رایحه خوش خدمتی از آنها به مشام نرسید. هرچند نمیتوان از همه انسانها کارهای فوقالعادهای انتظار داشت و باید پذیرفت احمدینژاد اگر بینظیر نباشد، کمنظیر است، اما عدهای هم در برابر عدم همکاری با دولت، سکوت کردهاند و -دستکم- حاضر نیستند موقعیت سیاسی و جنتمکانیشان خدشهدار شود. آنها بیش از آنکه «حامی» دولت باشند، «مخالف» افرادی چون خاتمی و همراهان او هستند. برای اینها پرداختن و اکنش به سخنان افرادی مثل آغاجری و مجتهد شبستری مهمتر از پیگیری برنامههای دولت مانند تصویب «طرح تحول اقتصادی» است. تازه ممکن است چنین افرادی با کسانی مثل کروبی که با تدفین شهدا - این پرچمهای عزت و استقلال و این کانونهای قدرت و معنویت- مخالف است، مخالف سرسخت نیز نباشند. آنچه برای اینها اهمیت دارد و صراحتاً هم به آن اشاره میکنند(مانند موتلفه و ایثارگران) مخالفت با جریان موسوم به «دوم خرداد» و جلوگیری از روی کار آمدن آنان است نه لزوما پیشرفت اهداف دولت. البته نامزد اینان نیز در انتخابات84 احمدینژاد نبود.
عاقلانه نیست دولتی را که دست کم 17میلیون نفر به آن امید دارند، را رها نموده و وقت و توان خود را صرف مواضع افراد مرتدی نمود که به نظر میرسد دور جدید اهانتهای آنان به ارزشها با یک نقشه سیاسی انجام میگیرد.
به هر حال امروز در جبهه موسوم به اصولگرایی با افرادی مواجهیم که با خاتمی و جاسبی و... مخالفند و حتی از احمدینژاد هم خود را علیه آنها دوآتشهتر نشان میدهند؛ اما حاضر نیستند بخاطر دولت و تحقق شعارهای آن که شعارهای انقلاب است، هزینه بدهند و حتی یک دکمه رأی را در مجلس به نفع دولت فشار دهند. جالب آنکه اغلب اینان در بیرون و تریبونهای عمومی با چربزبانی و سالوسفروشی از دولت و احمدینژاد تمجید میکنند.
با این وجود، در امر «دشمنشناسی» که یک ضرورت سیاسی است، باید توجه داشت دشمنان همیشه مهرههای سوخته و ناکارآمد را دور انداخته و حتی افشا کرده و از مهرههای جدید و کارآمد استفاده میکنند؛ یعنی پس از نفاق و منافقین جدید باید جدیدترها را شناخت. افرادی مانند بهزاد نبوی دیگر ارزش چندانی برای افشا ندارند. ببینید غربیها این روزها چه لب و لوچهای برای لاریجانی آب میدهند!
غربزدگی و ناخلفشدن فرزندان علما و حتی خدمت آنان به بیگانگان امر سابقهداری است؛ از جمله در زمان مشروطه.
آنها بعد از ]...[ روی چه کسی(یا کسانی) میتوانند حساب کنند؟
این یک سؤال مهم است.
همچنین، بیم آن وجود دارد که عدهای(خصوصا احزاب مدعی اصولگرایی) بخواهند با اعمال کثیف سیاسی، تمام دستاوردهای سالهای اخیر را به باد فنا دهند؛ لذا باید هوشیار و درصحنه بود.
راهبرد این سیهروزان از بدو روی کار آمدن دولت، سرکوب این حرکت مردمی بود که با عدم رأی اعتماد به چهار وزیر پیشنهادی احمدینژاد آغاز شد و آنگونه که همگان میبینند، دنبال میشود و البته به خاطر حمایتهای مقام عظمای ولایت و هوشیاری و حضور مردم -خصوصا نسل جوانی که شاهد شکوفایی آن هستیم- علیرغم ضرباتی که وارد ساخته، تا کنون ناکام مانده است. این جریان، جریان نفاقی غیر از نفاق اول انقلاب و دوران دوم خرداد است و شناخت و مواجهه با آن بصیرت میخواهد. آدرس این نفاق را هم میتوان از جریاناتی مانند روزنامه کیهان و جمعیت ایثارگران و همپیمانان سیاسی اینان پیدا کرد. مردم ببینند کیهان کجاها بطور منظم و سازمانی توزیع میشود؛ یا «حاج منصور ارضی» کجا دعوت نمیشود، آدرس «تازه منافقان» را از همانجا بپرسند. اینان از یک سو دم از ولایت و «آقا» زده و از سوی دیگر، از هیچ کوششی در عدم همکاری و ناکام گذاشتن دولتی که مورد حمایت و عنایت ویژه مقام عظمای ولایت است، دریغ نمیکند. رفتار اینان که یک الیگارشی متشکل و سازمانیافته با رسانههای متعددی چون صداسیما، خبرگزاری فارس، روزنامه کیهان(که میتوان این رزونامه را در دو کلمه «دفاع بد» و
«آدرس غلط» خلاصه کرد) و... میباشند، یادآور رفتار برخی از اطرافیان مرحوم آیتالله العظمی بروجردی-رحمهالله علیه- در اموری چون مسائل حوزه میباشد.
استفاده از امکانات کشور برای ایجاد بلوک قدرت، فساد سیاسی است.
دقت کنید در تعابیری که چند صباحی است روی زبانها افتاده است: فلانجا میگوید...؛ فلانجا میخواهد... و...
آیا «دیوان محاسبات»ی نیز برای پیگیری مفصلبندی، صورتبندی، تثبیت و هژمونی این گفتمان که شاید اهمیتی کمتر از آن یک میلیارد دلار نداشته باشد، وجود دارد؟!
افرادی مانند لاریجانی و توکلی - «پادیامون»های معبد آمون که شعار «دولت مدرن» اولی و پربودن تارنمای دومی از مقالات ترجمهای گواه آمونگراییشان است- نیز به همان جایی خواهند رفت که امثال بهزاد نبوی رفتند؛ کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین قبل از آمریکا زیر چکمههای فرانسوی و ایتالیایی و اسپانیایی و پرتغالی بودند؛ امروز محبوبیت رؤسای جمهور این کشورها در آنجا بیشتر است یا جمالالخادمین -دکتر محمود احمدینژاد- و جمالالمجاهدین، سید حسن نصرالله؟
مجلسنشینیهای خشایارشاهی لاریجانی و توکلی و همپالکیها آنان نیز مانند نمایندگان متحصن مجلس ششم به پایان میرسد.