آگاه
کد خبر: ۲۰۸۴۱

وال استریت ژورنال امریکا بررسی می کند

تاثیر کاهش قیمت نفت بر مناسبات ایران و امریکا

تاثیر کاهش قیمت نفت بر مناسبات ایران و امریکا

به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه ی امریکایی "وال استریت ژورنال" موضوع کاهش قیمت نفت و تاثیر آن بر چشم انداز روابط ایران و امریکا را مورد بررسی قرار داده است.

این مقاله را که آقای "جرالد اف.سیب" از وابستگان محافل اسراییلی در امریکا به رشته تحریر درآورده، در زیر بخوانید:

پاييز گذشته قبل از آن كه اقتصاد جهاني به طور كامل از كنترل خارج شود، برآورد صندوق بين المللي پول بر اين بود كه قيمت نفت بايد در سطح بشكه اي 90 دلار باقي بماند تا ايران بتواند پول كافي براي ايجاد موازنه اقتصادي داشته باشد.

سقوط قيمت هاي نفت به معناي آن است كه ايران، كشوري كه 85 درصد از در آمد دولتي آن از صادرات نفت تأمين مي شود، تصور مي كند كه در سال آينده در بستري از كسري بودجه از نوعي كه واشنگتن با آن روبروست، قرار مي گيرد.

اين حقيقت را در نظر داشته باشيد كه هيچ دليلي وجود ندارد كه فكر كنيد سقوط قيمت هاي نفت به اين زودي متوقف خواهد شد و همچنين اين را بدانيد كه كارشناسان صنعت انرژي مي گويند ايران نتوانسته است سرمايه گذاري هاي بلند مدت در فناوري مورد نياز براي توليد سرشار در حوزه هاي نفتي به عمل آورد ، و حالا ناگهان زمينه جالبي براي پيشنهاد "گفت و گو" با تهران براي رييس جمهور باراك اوباما وجود دارد.

چرخش حيرت آور در تصوير اقتصادي ايران همچنين زمينه جالبي را براي انتخابات ملي در خرداد ماه ارائه مي دهد. و آن زماني است كه رأي دهندگان ايران و تشكيلات روحانيت كه كشور را هدايت مي كنند، تصميم خواهند گرفت كه آيا در كنار رييس جمهور محمود احمدي نژاد باقي بمانند يا خير، رييس جمهوري كه در مواضع مقابله جويانه و خودنمايي هاي لفظي عجيب و غريب كه ايران را يك قدم از اقتصاد جهاني دور نگاه مي دارد، مهارت دارد.

در دولت آمريكا بحث شديدي بر سر اين مسئله وجود دارد كه سقوط قيمت هاي نفت تا چه اندازه در كوتاه مدت بر ايران تأثير خواهد گذاشت. اين كشور در سال گذشته زماني كه قيمت نفت به 145 دلار در بشكه رسيد، غرق در پول بود و قيمت هاي بالاي نفت به آن كمك كرد تا مقداري از ارز خود را ذخيره كند. بر طبق برآوردهاي سازمان اطلاعات مركزي آمريكا، سيا، ذخاير ارزي اين كشور بالغ بر 70 ميليارد دلار مي باشد ولي با توجه به وجود ارقام رسمي مورد ترديد، مشكل بتوان مقدار دقيق آن را دانست.

با اين وحود، تصوير شوم قيمت هاي نفتي تنها يكي از چند دليلي است كه ايران نمي تواند همانند دو سال گذشته احساس غرور كند.

اوضاع به هم ريخته اي كه آمريكا را در همسايگي آن در عراق به گل نشانده بود، به تدريج به نفع آمريكا در حال بهبود است. سوريه، متحد اصلي ايران در دنياي عرب، با غرب و با اسراييل به نفع خود، همكاري مي كند. حماس، جنبش اسلامي شورشي كه ايران به آن کمک مي کند ، توسط نيروهاي اسراييلي در نوار غزه به خاك و خون نشست.

به نظر مي رسد كه اين موارد قطعا نشانگر زمينه اي بهتر براي ديپلماسي مي باشد. با اين حال سؤال اصلي اين است كه آيا آن مشكلات در واقع تغييري در نظر جهانيان نسبت به رهبر عالي ايران آيت اله علي خامنه اي كه كلام آخر را در تصميمات راهبردي كشور مي زند، ايجاد خواهد كرد. البته آمريكا هم براي نزديك شدن به ايران چندان در موضع قدرت اقتصادي قرار ندارد ولي حداقل اين كه به نظر مي رسد آيت اله خامنه اي دلايل جديدي دارد كه ايده تعامل با غرب و از جمله گفت وگوي جدي در مورد برنامه هسته اي ايران را جدي تر بگيرد.

پتريك كلاوسون، كارشناس ديرينه در امور ايران در "مؤسسه واشنگتن براي خط مشي خاور نزديك" مي گويد "مشكل بزرگي كه در چند سال اخير با آن مواجه شده ايم اين باور در ميان بسياري از رهبران ايران است كه ايران دليلي ندارد كه به مخالفت هاي غرب گوش بدهد. شايد كه اين باور در حال شكستن باشد."

آقاي كلاوسون يادآور مي شود كه آقاي احمدي نژاد بودجه جديد را ارائه داد و در حاليكه مبهم و عاري از جزييات بود، به نظر مي رسد سقوط شديد در هزينه هاي داخلي را پيش بيني مي كند. اين امر از كاهش برنامه هاي اجتماعي خبر مي دهد، چيزي كه در كشوري كه شهروندان آن با نرخ تورم و بيكاري دو رقمي مواجه هستند، نمي تواند خوب باشد.

البته آقاي كلاوسون همچنين يادآور مي شود كه ايران در گذشته - در طول جنگ با عراق در دهة 1980 و در طول سقوط قيمت هاي نفتي در دهة 1990 - نيز سقوط شديد در درآمدهاي نفتي را متحمل شده است بدون آن كه خسارت مشهود يا تغييري در تشكيلات روحانيت وارد آيد.

به علاوه، جنبه مثبت براي آقاي احمدي نژاد - و مشكل براي محمد خاتمي كه در انتخابات خرداد ماه با وي رقابت خواهد داشت - آن است كه مشكلات اقتصادي كه وقتي از بيرون به آنها نگاه كنيد كاملا آشكار مي باشند، احتمالا به قدري آهسته در داخل نفوذ خواهد كرد كه تغيير مهمي در چشم انداز داخلي تا قبل از انتخابات به وجود نخواهد آمد.

در اين معادله،‌ مسئله اي كه تمامي مسائل ديگر را باطل مي كند اين است كه آيا اتفاق راهبردي يا اقتصادي كه اكنون رخ دهد ، در واقع مي تواند تصميم ايران را به ادامه برنامه هسته اي خود تغيير دهد يا خير. آيا هر گونه تركيبي از نگراني هاي اقتصادي داخلي و مشوق هاي پيشنهادي خارجي براي متقاعد كردن تشكيلات روحانيت ايران مي تواند كافي باشد؟ آيا برنامه هسته اي بدون قيد و بند ارزش آن را ندارد؟

متحدان آمريكا در اسراييل فكر مي كنند پاسخ به اين سؤال "منفي" است. آنها عميقا وحشت دارند كه تعامل، احتمالا به ايران فرصت نفس كشيدن و رساندن خود به توانايي تسليحات هسته اي خواهد داد.

دولت اوباما به نوبه خود الزاما فكر نمي كند در گفت و گوها شانس زيادي براي پايان دادن به راهبرد هسته اي ايران وجود داشته باشد. ولي اين گونه محاسبه مي كند كه حداقل فرصتي وجود دارد تا شايد با تكيه بر پيشنهاد روسيه مبني بر ذخيره زباله هسته اي نيروگاه هاي هسته اي ايران (در روسيه) ، اين برنامه را مهار كرد.

دولت علاوه بر آن اميدوار است تمايل به گفت و گو موجب تقويت اعتبار نيروهاي مخالف ايران و خواستار برقراري روابط با غرب شود و در همين حال نزد متحدان امتيازاتي به دست آورد، متحداني كه امكان دارد بعدا به كمك آنها براي حمايت از اقدامات اقتصادي يا حتي نظامي عليه ايران نياز باشد.

ارسال نظرات
خط داغ