آگاه
کد خبر: ۱۷۰۹۷

روزنامه ایران: نامه به اوباما بازی دو سر برد است

روزنامه ایران در یاداشتی با عنوان "مخاطب احمدی نژاد کیست" مطرح کرده است که احمدی نژاد اگرچه نامه های خود که جوابی دریافت نمی کند را خطاب به مقامات کشورهای مختلف می نوسد اما مخاطب او وجدان عمومی جهان است. این روزنامه نامه احمدی نژاد به اوباما را بازی ای دو سر برد برای رئیس جمهور ایران تلقی کرده است.

متن کامل یادداشت را بخوانید:

مخاطب نامه احمدى نژاد به اوباما و نامه هاى پيشين رئيس جمهور كشورمان به رؤساى كشورهاى غربى از جمله جورج بوش، كيست اين نامه نگارى با رئيس جمهور منتخب امريكا كه در ۳۰ سال گذشته بى سابقه بوده است، آيا «تابوشكنى» نيست آيا نامه نگارى هاى اين چنينى احمدى نژاد يك ابزار براى رويارويى گفتمانى است يا آن كه اين تحركات خود جزئى از گفتمان انقلاب اسلامى است آيا احمدى نژاد از اين نامه نگارى ها قصد گشايش منفذى براى برقرارى ارتباط با امريكا دارد اين سؤال ها و سؤالاتى از اين دست اين روزها و پس از انتشار نامه رئيس جمهور كشورمان به باراك اوباما از سوى رسانه ها و چهره هاى سياسى و البته با اغراض گوناگون، بسيار مطرح مى شود.

اما شايد آنچه لازم است به عنوان پرسش ريشه اى مورد اعتنا قرار گيرد، آن است كه «مخاطب نامه احمدى نژاد كيست » آيا مخاطب هدف وى در اين گونه نامه ها كه مشابه آن پيش از اين براى بوش، مركل و شيراك هم ارسال شده بود، همان مخاطب كاغذى نامه هاست به نظر مى رسد و از قرائن موجود اين گونه برمى آيد كه اين گونه نيست. مخاطب حقيقى احمدى نژاد به طور عام وجدان عمومى ملت ها و به طور خاص مردم كشورهايى است كه براى سران آنها نامه نگاشته شده است. به عبارت ديگر مخاطب نامه هاى مملو از عبارات گفتمانى كه در آن جورج بوش جنگ طلب به «صلح طلبى» و «اداره دنيا بر اساس مناسبات عادلانه» دعوت مى شود و يا در آن نسبت به وجود «تبعيض» هشدار داده مى شود، نمى تواند رئيس جمهور ساليان اخير امريكا باشد.

نامه به بوش يا مركل و شيراك و.‎/‎/ را بايد گامى از يك طرح كلى دانست كه احمدى نژاد براى آن مراحل ديگرى چون «مناظره در صحن سازمان ملل و در حضور خبرنگاران» را در نظر گرفته است.
جنس اين نامه ها و مخاطب آنان همان است كه يك مناظره جهانى با اين درجه از حساسيت خواهد داشت. در اين صورت مشخص خواهد بود كه پاسخ گرفتن از شخصى مانند جورج بوش و يا باراك اوباما نمى تواند هدف نامه هاى گفتمانى احمدى نژاد باشد كه پاسخ ندادن آنان به اين نامه ها سبب توقف اين رويه شود.

از ديگر سو، به نظر مى رسد دنيا در۳۰ سال اخير از عمق استراتژيك دشمنى ملت ايران با كاخ سفيد مطلع شده و اكنون وقت آن رسيده تا اين تقابل كه به مدد گفتمان تهاجمى رئيس جمهورى و شرايط اخير منطقه به موضوع مهم رسانه اى دنيا هم تبديل شده است، از جهت «چرايى» براى دنيا شفاف شود. اين در حاليست كه در سوى ديگر كارزار و در تمام اين ۳۰ سال، كاخ سفيد از قدرت رسانه اى خود بهره كامل برده و توانسته تا با «قلب منطق» اين تقابل علنى، رويارويى گفتمانى جمهورى اسلامى با كاخ سفيد را تا حد «تنبيه ايران از سوى امريكا» كه دليل آن «بى اعتنايى جمهورى اسلامى به حقوق بشر» و يا «تلاش براى دستيابى به سلاح هاى كشتارجمعى» است، تنزل دهد.

در برابر اين تهاجم رسانه اى، البته احمدى نژاد در سه سال گذشته توانست به دليل بيان شجاعانه سخنان ساختارشكنانه نسبت به رويه ديپلماتيك جهانى، از تناقضات ذاتى رسانه بهره جويد و با جلب توجه رسانه ها، خود را به تنهايى به يك رسانه پرقدرت در دنيا تبديل كند. پوشش گسترده سخنان و اظهار نظرهاى رئيس جمهور كشورمان در مجامع مختلف و خصوصاً پوشش مستقيم سخنرانى وى در دانشگاه كلمبيا براى ۵۰۰ ميليون مخاطب زنده رسانه اى، شواهدى براى اين مدعاست. دلايل اين واقعيت را مى توان علاوه بر حركت رو به جلو و تهاجمى احمدى نژاد در فضاى ديپلماسى، ناشى از فضاى حاكم بر منطقه هم دانست. شكست رژيم صهيونيستى از حزب الله در جنگ ۳۳ روزه، گرفتارى امريكا در عراق و گسترش روزافزون نفوذ جمهورى اسلامى در اين كشور و انفعال ۱+5 در مقابله با موضوع هسته اى كشورمان، نمونه هايى از اين شرايط است.

با اين حساب موقعيت كم نظير (و بلكه بى نظير) براى احمدى نژاد نسبت به ساير شخصيت هاى سياسى كشورمان طى سال هاى گذشته از ابتداى انقلاب اسلامى تاكنون، فراهم است تا توجه جهانى را به منطق ايرانى در مخالفت ۳۰ ساله اش با رويه هاى حاكم بر جهان جلب كند. بنابراين در چنين شرايطى كه منبرى به بلنداى تمامى رسانه هاى پرقدرت دنيا در اختيار احمدى نژاد به عنوان نماينده ملت ايران قرار گرفته است، طبيعى است كه رئيس جمهور لازم است و بايد از اين فرصت براى تبيين «منطق رويارويى» جمهورى اسلامى ايران با امريكا استفاده كند. شاهد مثال چنين ادعايى، نحوه انعكاس نامه احمدى نژاد در رسانه هاى دنياست.

در حالى كه انتظار آن است تا اولين كنفرانس مطبوعاتى رئيس جمهور منتخب امريكا به پرسش از مهم ترين مسائل داخلى و خارجى اين كشور خصوصاً موضوع بحران اخير اقتصادى و تبعاتش مصروف شود، خبرنگاران از اوباما درباره نامه احمدى نژاد به وى مى پرسند و واكنش وى در قبال اين نامه را جويا مى شوند. با اين اوصاف واضح است كه «بى سابقه» بودن نگارش چنين نامه هايى در ساليان گذشته، نمى تواند نشانه اى از چرخش استراتژيك جمهورى اسلامى و يا رئيس جمهور در مقابله با كاخ سفيد باشد كه برخى سياسيون با كنار هم قرار دادن اين نامه ها و روحيه ضداستكبارى رئيس جمهور به دنبال حل اين معما باشند؛ بلكه اين «بى سابقه» بودن ناشى از بى نظير بودن موقعيت كشورمان و شخص احمدى نژاد براى انتقال منطق اين رويارويى گفتمانى است.

بالطبع ترسيدن و ترساندن از چنين اقدام بجا و شايسته اى تنها به اين دليل كه «بى سابقه» است، زاييده اذهانيست كه گرفتار نوعى جمود باشند و نتيجه اعتناى عملى به اين تبليغات هم چيزى نخواهد بود جز به اجرا درآمدن «ديپلماسى راكد، منفعل و كاملاً قابل پيش بينى.» از سوى ديگر اما احمدى نژاد اگرچه از نگارش و ارسال اين نامه، شفاف نمودن منطق جمهورى اسلامى در تقابل استراتژيك با امريكا را منظور كرد و به اين دليل شايد پاسخ دادن يا جواب ندادن اوباما براى وى مهم نبود (آنچنان كه در مورد نامه هاى قبلى هم اين گونه بود)، اما از زمانى كه اوباما اعلام كرد به اين نامه پاسخ خواهد داد، نامه نگارى احمدى نژاد بُرد تاكتيكى هم پيدا كرد.

در واقع اوباما، با پاسخ به نامه احمدى نژاد، بازى «دو سر بردى» را به رئيس جمهور ايران تقديم كرده است. به طورى كه اگر نامه اوباما با پاسخ دوباره رئيس جمهور كشورمان مواجه شود، آن گاه رئيس جمهور تازه كار امريكا مجبور است يا به نامه هاى بعدى احمدى نژاد كه البته رويكردى گفتمانى و نه ديپلماتيك دارد، پاسخ دهد و يا آن كه آن را در مراحل بعدى متوقف كند. در اين صورت و در حالت اول منظور احمدى نژاد از نگارش ها حاصل شده و افكار عمومى به دليل حساسيت اين رويداد به طور كامل در محل قضاوت اين مواجهه گفتمانى بين رئيس جمهور مدعى سردمدارى ليبرال _ دموكراسى و رئيس جمهور كشورى كه سردمدار گفتمان مردم سالارى دينى است، قرار خواهند گرفت.

درحالت دوم اگر اوباما به نامه احتمالى احمدى نژاد در آينده پاسخ ندهد، آن گاه به ناچار خود را در افكار عمومى در مقام انفعال در برابر ابتكار احمدى نژاد قرار داده است. اين انفعال خصوصاً هنگامى جالب خواهد بود كه به اين نكته توجه كنيم كه اوباما با اعلام ديروز خود، عملاً قواعد حضور رسانه اى در اين تقابل گفتمانى را پذيرفته است.

ارسال نظرات
خط داغ