تنها خاتمی می تواند از هفت خوان انتخابات گذر کند
حمیدرضا جلائی پور
در شرایطی که شمارش معکوس شرکت در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری برای اصلاح طلبان خیلی زودتر از اصولگرایان شروع شد اما همچنان آنها نتوانسته اند بر سوالات و ابهامات خود درباره نحوه حضور در این انتخابات فائق آیند.
برنامه و استراتژی شرکت در انتخابات و بعد از انتخابات، نامزد مورد توافق همه گروه های اصلاح طلب از جمله سوالاتی است که تاکنون پاسخ مشخصی در این جبهه سیاسی برای آن ارائه نشده است.
با این حال حمیدرضا جلائی پور استاد دانشگاه و عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت پاسخ هایی برای این سوالات دارد. وی معتقد است که اصلاح طلبان برای تحقق مطالبات معطل مانده انقلاب اسلامی و اصلاحات و جلوگیری از تخریب هایی که دامنگیر کشور شده است و کنترل بحران های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، چاره ای جز حضور فعال در انتخابات ندارند.
به گفته وی در صورتی هم که بنا شد اصلاح طلبان در انتخابات حضور فعال داشته باشند چاره ای جز این ندارند که با سیدمحمد خاتمی قدم به این آوردگاه بگذارند.
جلائی پور تاکید بر نام خاتمی را از سر شخص پرستی و ارادت ورزی نمی داند و اتکای بیش از حد اصلاح طلبان بر او را نیز نمی پذیرد بلکه معتقد است که این شرایط خاص کشور است که برای اصلاح طلبان چاره ای جز حضور با خاتمی را در انتخابات باقی نمی گذارد و به باور این عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت در این برهه تنها خاتمی است که می تواند از هفت خوان انتخابات گذر کند و بر این اساس او باید برای حضور در انتخابات بر تردیدهای خود فائق آید.
جلائی پور تاکید می کند خاتمی در حال حاضر برای حضور در انتخابات مسوولیت اخلاقی دارد و واقعاً باید ایثارگری پیشه کند. آنچه در پی می آید، گفت وگوی «سرمایه» با حمیدرضا جلائی پور با محور دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری است.
---
به نظر می رسد وجه تمایز انتخابات ریاست جمهوری آتی با انتخابات گذشته این است که اصلاح طلبان زودتر و البته جدی تر از گذشته برای حضور در این عرصه به تکاپو افتاده اند. به نظر شما چرا چنین اتفاقی افتاده است؟
روشن است که در حال حاضر در جامعه یک سری مطالبات معوقه وجود دارد که باید پاسخ داده شود. از جمله مهمترین این مطالبات؛ همان اهداف و آرمان های اصلی انقلاب اسلامی است. خود حرکت اصلاحات هم در ایران در واقع به دنبال تحقق اهداف معطل مانده انقلاب اسلامی بود. شما ببینید امروز هر چهار رکن شعارها و آرمان های انقلاب اسلامی با مشکل روبه رو است: هم استقلال، هم آزادی، هم جمهوری و هم اسلامی. جدا از اینها در سال های اخیر چیز دیگری هم به این مطالبات اضافه شده است و آن جلوگیری از تخریب و فرسایش سرمایه های کشور است که در طول سه سال گذشته همه را نگران کرده است. بنابراین، انتخابات فرصتی شده است برای آنکه همه حساسیت های خود را نشان دهند و به نوعی برای جلوگیری از تخریب ها گام بردارند.
بعد از ورود جدی اصلاح طلبان به مقوله انتخابات ریاست جمهوری شاهد بودیم که آنها از همان ابتدا انگشت روی نام سیدمحمد خاتمی گذاشتند و به نوعی او را نامزد خود برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری معرفی کردند. در چنین شرایطی این سوال در اذهان عمومی شکل گرفت که چرا خاتمی؟ چرا دوباره خاتمی؟
خب به نظر من به خاطر همان سه دلیلی که ابتدا گفتم اصلاح طلبان دوباره سراغ سیدمحمد خاتمی رفتند. اگر مطالبات مردم سالارانه انقلاب اسلامی پاسخ داده شده بود (نظام حزبی شکل گرفته بود، نیروهای موثر سیاسی از صحنه رقابت حذف نمی شدند و ...) الان اصلاح طلبان می توانستند کاندیدای دیگری را مطرح کنند. اگر به طور کلی ایران برای همه ایرانیان بود، انتخابات در ایران هم همانند کشورهای دموکراتیک و توسعه یافته برگزار می شد و حالت استثنایی در آن پیش نمی آمد.
در چنین شرایطی است که بحث حضور آقای خاتمی برجسته می شود. ببینید برای انتخابات پیش رو دو سوال مهم برای اصلاح طلبان مطرح است: نخست آن که آیا باید به رغم وجود موانع در انتخابات شرکت کرد یا خیر؟ و دوم آن که اگر بنا باشد در انتخابات شرکت کنیم با چه گزینه ای می توان وارد شد. پاسخ به سوال اول این روزها کاملاً روشن شده و مورد اجماع قرار گرفته و همه دلسوزان نسبت به انتخابات حساس اند و معتقدند به دلایل متعدد حتماً باید در انتخابات شرکت کرد.
چرا نمی توانید نسبت به انتخابات بی تفاوت باشید؟
به دلیل آنکه در حال حاضر کشور با انواع بحران ها روبه رو است و برای حل آنها راه فرجی بهتر از جدی گرفتن انتخابات وجود ندارد چرا که کسی نمی تواند پیش بینی کند در آینده نزدیک یک جنبش سراسری در ایران شکل خواهد گرفت که از طریق آن بتوان به رفع بحران ها و مشکلات اقدام کرد. این در حالی است که به هر حال عکس این در شرایط کنونی قابل پیش بینی است چون شاهد آن هستیم که به جای یک جنبش اجتماعی سازنده، یک شورش سرد و کور در کشور شکل گرفته است، رشد فزاینده مصرف مواد مخدر، رشد آمارهای مربوط به قتل، جنایت، بیکاری های مزمن و حاشیه نشینی های حاد و رشد فزاینده افسردگی، همه اینها یک نوع واکنش جامعه است اما این واکنش مانند یک جنبش به دنبال هدفی خاص نیست و مثل انقلاب اسلامی، جنبش اصلاحات، جنبش زنان، جنبش های دانشجویی که همه آنها هدفی را دنبال کرده و می کنند نیست بلکه کور است.
اساساً زمانی که جنبش ها نتوانند در جامعه به اهدافشان دست پیدا کنند، یکی از واکنش ها، شکل گیری شورش های سرد و کور است. بهترین راه برای مهار این شورش که هزینه اش قربانی شدن جوانان کشور است، شرکت و حضور فعال در انتخابات است تا از این مسیر حتی الامکان جلوی انحرافات و تخریب ها گرفته شود.
در پاسخ به سوال دوم مبنی بر اینکه با چه کسی باید وارد انتخابات شویم نیز روشن است که تنها کسی که در حال حاضر می تواند از هفت خوان انتخابات در کشور عبور کند سیدمحمد خاتمی است. تازه پس از آنکه کاندیدای اصلاح طلبان توانست از هفت خوان انتخابات عبور کند باید برای مردم چهره ای آشنا باشد که از این جنبه هم خاتمی بهترین گزینه است. با فرض الگوی انتخابات های پیشین، مردم روستاها بیشتر از شهرهای بزرگ در انتخابات شرکت می کنند. احتمالاً در انتخابات چیزی بین 40 تا 60 درصد حتماً در انتخابات شرکت می کنند که بین آنها یک بافت روستایی در انتخابات تاثیرگذار است. در چنین شرایطی باید فردی نامزد اصلاح طلبان باشد و در معرض انتخابات قرار گیرد که برای این بافت چهره ای آشنا باشد. خاتمی هم برای بافت روستایی و هم برای بافت شهری چهره ای شناخته شده و جذاب است.
اصلاً اصلاح طلبان و آنهایی که دلشان برای این مملکت می سوزد و می خواهند با مشکلات موجود به صورت غیرشعاری مواجه شوند آنقدرها هم پول و بودجه ندارند که بتوانند کاندیدای جدید خودشان را به همه و در همه جا معرفی کنند. معرفی خاتمی نیازمند هزینه های میلیاردی که از توان اصلاح طلبان نیز خارج است، نیست.
بنابراین بحث بر سر خاتمی به شخص پرستی و ارادت ورزی ارتباطی ندارد بلکه بحث سر این است که باید کاندیدایی از سوی اصلاح طلبان وارد عرصه انتخابات شود که بتوان از او دفاع کرد و یک حضور موفق در انتخابات داشته باشد که من فکر می کنم در چنین شرایطی خاتمی تنها گزینه ممکن و موثر است.
با این حال در ادامه سوال چرا خاتمی این بحث مطرح می شود که اصلاحات با وجود یک تجربه 12 ساله قائم به شخص و تنها متکی به خاتمی است. آیا این را قبول دارید.
نه. جنبش اصلاحات هیچ گاه قائم به شخص نیست. قائم به شخص بودن یعنی اینکه در جنبشی همانند اصلاحات همه طرفداران و همه هواداران و پیروان اصلاحات، عقلشان را کنار بگذارند و مرید یک نفر شوند این در حالی است که یک چنین بحثی در میان اصلاح طلبان وجود ندارد؛ بحثی که حول محور آقای خاتمی شکل گرفته کاملاً آگاهانه و عاقلانه است.
اصلاح طلبان معتقدند در شرایطی قرار دارند که تردیدهای فراوانی نسبت به برگزاری سالم انتخابات وجود دارد. در عین حال اصلاح طلبان آدم هایی هستند که اهل دعوا و مرافه و خشونت هم نیستند. دلشان هم برای کشور می سوزد. راه کسانی که در سال های اخیر به تحریم روی آورده اند را هم نمی خواهند برود چون در شش سال گذشته کسانی که این راه را رفتند دستاوردی نداشتند.
با توجه به این ملاحظات در چنین شرایطی با چه گزینه ای جز خاتمی می توان وارد عرصه انتخابات شد؟ من معتقدم روی آقای خاتمی یک وفاق نانوشته ای شکل گرفته است که این وفاق به هیچ وجه کورکورانه نیست بلکه کاملاً آگاهانه و واقع بینانه است.
بنابراین شما این انتقاد را قبول ندارید که اصلاح طلبان بیش از حد توان، بار اصلاحات را روی دوش آقای خاتمی گذاشته اند.
نه به هیچ وجه قبول ندارم. اگر اصلاح طلبان روی آقای خاتمی اجماع کرده اند از روی هوشمندی آنهاست که نشان می دهد اصلاً دچار جو زدگی نشده اند یعنی صحنه را به خوبی دیده اند و براساس آن اقدام به برنامه ریزی کرده اند. به اعتقاد آنها خاتمی مناسب ترین شخصیتی است که می تواند اصلاح طلبان را در تحقق آرمان های انقلاب اسلامی و حل معضلات اساسی جامعه کمک کند. اگر دقت کرده باشید در روزها و هفته های اخیر روزنامه ها و رسانه های مخالفان اصلاحات هر روز یک خبر دروغ مبنی بر نیامدن خاتمی منتشر کرده اند چراکه خاتمی به کابوس مخالفان اصلاحات تبدیل شده است.
پس حتماً این را هم قبول ندارید که اگر خاتمی را از جنبش اصلاحات جدا کنیم دیگر این جنبش توان حرکت دوباره را ندارد.
به باور من جنبش اصلاحی در کشور نه سرکوب و نه پیروز شد یعنی اینکه در دوره هشت ساله دولت اصلاحات، دولت پنهان جلوی تحقق آرمان های انقلاب و اصلاحات را گرفت. فرض کنید اگر لوایح دو قلوی آقای خاتمی تصویب شده بود و یک حداقل اطمینانی به وجود آمده بود که در کشور انتخابات سالم، آزاد و منصفانه برگزار شود اصلاً چنین مشکلی که اکنون با آن دست به گریبان هستیم وجود نداشت و اصلاحات هم راه خود را از طریق قانونگذاری ادامه می داد.
اشاره به این داشتید که در دولت اصلاحات دولت پنهان مانع از توفیق اصلاح طلبان شد. پس از یک وقفه چهارساله چه شرایطی به وجود آمده و چگونه به این اعتقاد رسیده اید که در صورت پیروزی اصلاح طلبان با وجود یک دست نبودن حاکمیت برای آنها می توانید به توفیقات جدیدی دست پیدا کنید و دوباره دولت پنهان مانع از محقق شدن اهداف و برنامه های اصلاح طلبان نشود.
تغییری که ایجاد شده است این است که در حال حاضر کشور بین علاقه مندان و مخالفان اصلاحات تقسیم نشده است. امروز کشور تقسیم شده است بین علاقه مندان به جلوگیری از تخریب کشور و کسانی که به تخریب ادامه می دهند.
یک چیزی که در این سه سال فهمیده ایم این است که ممکن است رئیس جمهور نتواند اهداف مردمسالارانه انقلاب را در این کشور تثبیت کند یا نتواند توسعه سیاسی که خاتمی شعارش را داده بود را به قانون و رویه تبدیل کند ولی می تواند این مملکت را خراب کند و بنیان اعتماد، راستگویی و منابع مالی کشور را سست کند. آخرین نابسامانی این بود که با یک تلفن دستور می دهند 20 درصد سهمیه در کنکور بشود 80 درصد. ببینید چه ضربه ای به این کشور می خورد. این همه جوان شاگرد اول نمی توانند وارد دانشگاه های برتر در مراکز استان ها شوند. آن جوانی که با زحمت نتواند به هدفش برسد تا آخر عمر ممکن است سرخورده شود.
اساساً چه چیزی از این بهتر که دانشگاه های خوب مراکز استان ها یک جایی برای ادغام ملی و تقویت همبستگی ملی بود به طوری که مثلاً یک دانشجویی از اردبیل می آمد یکی از سراوان بلوچستان و یکی از مهریوان کردستان تا در کنار هم درس بخوانند و با هم رفیق شوند و همکاری کنند. اصلاً این یک راه برای ادغام ملی بود اما با یک تصمیم غلط بخشی از این راه مسدود شد. بنابراین ما به دنبال این هستیم که رئیس جمهوری انتخاب شود نه برای آنکه با سرعت اصلاحات را پیش ببرد بلکه مانع از تخریب های موجود کشور شود.
اشاره داشتید به اینکه کشور با مشکلات فراوانی مواجه است. چقدر امیدوار هستید اصلاح طلبان در صورت پیروزی احتمالی بتوانند بر فضای کنونی تاثیر بگذارند و به قول شما مانع از تخریب های موجود شوند. این سوالی است که برای خود خاتمی هم وجود دارد، چون همین چندی پیش بود که ایشان اعلام کردند در حال بررسی این موضوع هستند که چه قدر می تواند در جامعه تاثیر گذار باشند.
اتفاقاً ما در شرایط امیدوارکننده ای قرار داریم. در صورت کاندیداتوری خاتمی فاصله آرا میلیونی خواهد شد و به نوعی نگرانی از برگزاری یک انتخابات ناسالم کاسته می شود. اما در ارتباط با کارهایی که خاتمی در صورت پیروزی می تواند انجام دهد به دو دلیل باز امیدواریم. دلیل اول این است که اصلاح طلبان یک تجربه هشت ساله گرانقدر دارند. من معتقدم با توجه به این تجربه، مطالبات آنها هماهنگی بیشتری خواهد داشت چون آنها واقع گراتر از قبل شده اند. بنابراین خاتمی زیر فشار مطالبات فزاینده همراهانش نخواهد رفت. دلیل دوم هم این است که خود خاتمی یک تجربه گرانقدر کسب کرده است. به احتمال زیاد خاتمی این بار در چهارسال آینده به گونه ای می کند که این برچسب به دولتش نخورد که از توانایی عمل به شعارهایش برخوردار نیست. این درحالی است که من جزء افرادی هستم که معتقدم دوره هشت سال دولت خاتمی به لحاظ سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی سر جمع یکی از بهترین دوره های تاریخ معاصر ایران بود، چرا لیوان خالی بود ولی 50 تا 60 درصدش هم پر بود و ما باید آن بخش پر لیوان اصلاحات را هم می دیدیم.
در هر حال می توانیم امیدوار باشیم در صورت حضور خاتمی اصلاح طلبان بتوانند یکبار دیگر در پیشبرد کشور و جلوگیری از تخریب ها تاثیرگذار باشند.
از سوی دیگر جناح اصولگرا نیز فهمیده است وقتی سرنوشت شان در اختیار تبلیغات چی های تندرو قرار می گیرد، نمی توانند نقشی آبرومند در سرنوشت کشور داشته باشند. لذا فکر می کنم اصولگراهای پخته کشور هم قلب شان با خاتمی است.
شما معتقدید در دوره آینده مطالبات از خاتمی مطمئناً معقول تر خواهد شد. مهم ترین مطالبه ای که از سوی مردم وجود دارد فکر می کنید چیست که خاتمی باید به آن بپردازد.
نظرسنجی ها نشان می دهد عمده ترین مطالبه مردم اقتصادی است. اما تحلیل های اقتصادی درباره اینکه چرا این مشکلات وجود دارد و چرا نمی توان به حل آن پرداخت، علت اصلی یا یکی از مهمترین علل را معضلات سیاسی می دانند. بنابراین، تقویت سازوکارهای مردم سالارانه (و تحقق همان آرمان های انقلاب) حلال مشکلات اقتصادی هم هست. مردمسالاری ابزاری است برای پاسخگو کردن دستگاه های دولتی و حکومتی که می تواند مانع از گسترش فساد در جامعه شود. لذا نخبگان در تحلیل حل و فصل وضعیت اقتصادی هم یکی از مهم ترین مؤلفه ها را عوامل سیاسی می دانند. شما توجه داشته باشید برنامه خاتمی توسعه سیاسی بود ولی در توسعه اقتصادی هم موفق بود.
براین اساس معتقدند که در صورت حضور خاتمی ایشان یکبار دیگر باید شعار «توسعه سیاسی» را محور برنامه هایشان قرار دهد.
قطعاً غیر از این نیست یعنی اگر حل مسائل یا بحران ها اقتصادی، اجتماعی را محور قرار دهیم بار دیگر به راه حل سیاسی خواهیم رسید چون مشکلات و بحران های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در کشور ما آنقدر ریشه دار است و تبعیض ها آنقدر عمیق است که راه حلی جز تقویت سازوکارهای مردم سالارانه را نمی توان برای آن متصور بود.به نظر من وقتی سازوکارهای مردم سالاری در این کشور تقویت شود، چندین دولت باید در انتخابات های آزاد برگزیده شوند و فعالیت های جدی را پشت سر بگذارند تا شاید بتوانند بحران های موجود را مهار و مدیریت کنند.
با نگاهی به تجربه انتخابات اخیر متوجه می شویم اصولگرایان با بهره گیری از شعار «توسعه اقتصادی» به جای «توسعه سیاسی»توانستند رای بخش عظیمی از طبقه متوسط به پایین را جذب کنند، بر همین اساس برخی معتقدند عمده دلیل ناکامی اصلاح طلبان در این انتخابات هم همین بود چون شعار «توسعه سیاسی» بازخورد زودهنگامی را به همراه نداشت و برای مردم خیلی ملموس نبود، بنابراین باز هم معتقدید که اصلاح طلبان با همان شعار «توسعه سیاسی» می توانند موفق شوند؟
درست است می شود گفت اصلاح طلبان در عالم برنامه خیلی کارها را باید می کردند که یا توانایی اش را نداشتند یا نگذاشتند. مثلاً اگر دقت کنید تمام قوانینی که در مجلس ششم تصویب شد برای این جامعه حیاتی بود اما شورای نگهبان اکثر آنها را رد کرد. با این همه کارنامه اقتصادی دولت اصلاحات موفق بود. البته در دوره بعد اصلاح طلبان باید برنامه برای رفاه اجتماعی را برای اقشار محروم جدی تر بگیرند.
بالاخره اصلاح طلبان با توجه به تجربه انتخابات اخیر آیا می توانند حرفی برای مردم داشته باشند که در همان بدو امر قابل پذیرش باشد.
خوشبختانه خاتمی یک شخصیت پوپولیست نیست که ببیند مردم از چی خوششان می آید و از چی بدشان می آید که براساس آن برنامه ریزی کند یا شعار آوردن پول نفت سر سفره های مردم را مطرح نمی کند، اما با این وجود اصلاح طلبان مجدانه خواهند کوشید برنامه چهارم و سند چشم انداز را اجرا کنند.
طی روزهای اخیر از زبان خاتمی چندین بار شنیده ایم که یکی از دغدغه های ایشان تبیین اصلاحات است؛اصلاحات در کشوری با یک تجربه 12 ساله چرا مجدداً نیازمند تبیین و تعریف مجدد شده است؟
ببینید در یک تقسیم بندی خیلی وسیع در میان طالبان تغییر دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه که اکثر اصلاح طلبان و فرهیختگان کشور به آن تعلق دارند این است که برای تغییر اوضاع نامطلوب جامعه همان راه اصلاحات از طریق سازوکارهای موجود را باید رفت و برای پیشبرد اصلاحات، اصلاح حکومت لازم است و نه تغییر حکومت. اما دیدگاه دوم این است که راه اصلاح واقعی از تغییر حکومت می گذرد. خاتمی و اصلاح طلبان به دیدگاه اول اعتقاد دارند و شاید دغدغه خاتمی روشن کردن همین باشد.
برخی معتقدند یکی دیگر از دغدغه های اصلاح طلبان، ایجاد اجماع در میان گروه های اصلاح طلب در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری است. فکر می کنید چقدر خاتمی می تواند در ایجاد چنین اجماعی تاثیرگذار باشد.
یکی از ویژگی های خوب خاتمی این است که روی ایشان اجماع خیلی خوبی شکل می گیرد. اگر روزی خاتمی اعلام کند می خواهد وارد عرصه انتخابات شود
99/99 درصد اصلاح طلبان روی ایشان توافق خواهند کرد. شاید بگویید که چرا می گویید 99/99درصد. دلیلش این است که کل بدنه حزب اعتمادملی را من خوب می شناسم. به هر حال اکثر آنها از دوستان خود ما هستند، معتقدم که با اعلام کاندیداتوری خاتمی همه آنها حتی خود آقای کروبی هم به ایشان رای خواهند داد. به باور من بزرگ منشی، تدبیر و خیرخواهی کروبی برای جریان اصلاحی بیش از آن است که اگر خاتمی آمد به نفع او کنار نرود.
امروز که خاتمی هنوز تصمیم خود را برای اعلام کاندیداتوری نگرفته است یک چیز برای ما روشن است و آن اینکه روی ایشان یک توافق نانوشته وجود دارد که به زودی مکتوب خواهد شد.
اگر خاتمی حاضر نشود وارد عرصه انتخابات شود آن وقت وضعیت جریان های اصلاح طلب چگونه خواهد شد.
آنچه در حال برای من کاملاً روشن است این است که اصلاح طلبان در انتخابات آینده باید شرکت کنند. برای شرکت در این انتخابات هم راهی جز این ندارند که خاتمی را به عنوان کاندیدای خود معرفی کنند. خاتمی هم در این برهه مسوولیت اخلاقی دارد و واقعا باید ایثارگری پیشه کند.
نگران این نیستید که خاتمی در صورت حضور در انتخابات رای نیاورد.
فرض محال که محال نیست گیریم که اینگونه هم شد، چه اشکالی دارد؟ اصلاح طلبان اگر صادقانه وارد انتخابات شوند از دو حالت خارج نیست یا از صندوق اسم خاتمی بیرون نمی آید یا مردم به ایشان رای نمی دهند که اگر اینگونه هم شود هیچ اشکالی ندارد.
اصلاً هر کسی که قدم به عرصه انتخابات گذاشت دارد وارد یک بازی می شود که یک سرش برد است و یک سر دیگرش باخت.
من به آقای هاشمی احترام می گذارم چون در سن 72 سالگی آماده بود که روی ترازوی انتخابات بایستد. این خیلی کار قشنگی بود. خاتمی نیز باید بیاید و البته امید بیشتری به پیروزی داشته باشد و برای پیروزی مبارزه کند و البته از شکست نیز نهراسد. اگر ایشان هم رای نیاورد هیچ اشکالی ندارد.
چندان درست نیست که فقط مردان پیروز را بپسندیم. دموکراسی پیروزی دارد، شکست هم دارد و کسی که حضور در انتخابات را می پذیرد باید پی هر دو آن را به تن خودش بمالد.