هاآرتص گزارش داد
ایران، سرپوش اسرائیل بر تنش با سوریه
اسرائیل ایران را بهانه منحرف کردن اذهان از تنش با سوریه قرار داده است. این رژیم اقدام اخیر آمریکا مبنی بر افشاگری در مورد حمله پنجم جولای این رژیم به سوریه را سرزنش می کند اما اگر این حمله واقعاً صورت گرفته باشد، این اسرائیل است که خطر جنگ را افزایش می دهد، نه آمریکا.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از هاآرتص،
هر تابستان که می رسد هشدارهای اسرائیل در مورد تهدیدات هسته ای ایران مانند چرخ های ساعت می چرخد و ظاهر می شود. براساس بسیاری از گزارش های منتشر شده، این رسم ناشی از دودلی اسرائیل در مورد حمله هوایی به ایران است. انتخاب چنین زمانی با بحث های دوره ای در دولت آمریکا و شورای امنیت سازمان ملل در مورد افزایش یا عدم افزایش تحریم ها علیه ایران و اینکه آیا شرایط بر فراز پایگاه های هسته ای به گونه است که بتوان پیش از رسیدن زمستان حمله ای موثر صورت داد، همراه است.
این بار اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل- از جمله سخنان هفته گذشته در مورد اینکه اسرائیل صبر نمی کند که زمان بگذرد و دیر شود- در زمینه ای به مراتب متفاوت تر از گذشته عنوان می شوند.
این نکته که نتانیاهو ترجیح می دهد با پرداختن به مسائل امنیتی مانع مطرح شدن مسائل اقتصادی شود را نمی توان نادیده گرفت. اما نخست وزیر اسرائیل تهدید ایران نسبت به این رژیم را به درستی یک مسئله جدی مطرح می کند. وی مطمئن است که تنها پافشاری وی بوده که باعث شده آمریکا در اعمال تحریم های گسترده در سال های اخیر پیشگام باشد. نتانیاهو معتقد است اگر خواستار سازش جامعه جهانی با اسرائیل علیه جمهوری اسلامی است، باید تهدید نظامی معتبر علیه ایران را حفظ کند.
زمانیکه روشن شد که بسیاری در غرب انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران را مجوزی برای توقف نگرانی ها در مورد تهدید هسته ای ایران دانسته اند، نتانیاهو هشدارهای خود را بار دیگر تکرار کرد. اما موانع بزرگتری بر سر راه نتایناهو برای هرگونه حمله احتمالی به ایران وجود دارد.
نخست اینکه پس از سه سال تهدید متوالی و عدم اجرای آن، بسیار دشوار است که بتوان نسبت به جدی بودن نیات نتانیاهو اطمینان حاصل کرد. دوم، نه تنها آمریکا و تمام جهان مخالف یک حمله اسرائیلی هستند، بلکه در این برهه از زمان مخالفت های داخلی نیز با این مسئله وجود دارد. و بنابراین بیشتر این احتمال وجود دارد که بحث یک حمله نظامی بار دیگر در بهار سال 2014، پس از اتمام دور بعدی مذاکرات میان ایران و قدرت های جهان مطرح شود.
ادعای جدید اسرائیل که طی روزهای اخیر مطرح شده، این است که سانتریفیوژهای جدیدی که ایران در حال نصب آنها است می تواند به راحتی از سه و نیم درصد غنی سازی فعلی اورانیوم به 90 درصدی که برای تولید بمب هسته ای لازم است، برسد. این ادعای قابل توجهی است اما به نظر نمی رسد که آمریکایی ها در این برهه اهمیتی به آن بدهند.
حتی اگر اسرائیل تمام تلاش خود را به کار گیرد، ممکن است در نهایت مجبور به موافقت با مصالحه با ایران شود. شواهد غیرمستقیمی از این مسیر را می توان در برنامه چند ساله ای که «نیروهای دفاعی اسرائیل» سال گذشته ارائه کردند، دید.
ژنرال بنی گانتز، رئیس ستاد مشترک ارتش اسرائیل از دریچه یک فرصت در تهدیدات نظامی علیه اسرائیل صحبت کرده بود که به وی امکان کاهش واحدها و برنامه های آموزشی برای مدتی محدود را می دهد. بحث تازه شده ایران توجهات به افزایش تنش ها میان اسرائیل و سوریه را منحرف می کند.
هفته گذشته مقامات در رسانه های اسرائیل دولت آمریکا را به دلیل افشای اطلاعات متهم کننده ای دال بر اینکه اسرائیل در پشت صحنه حمله پنج جولای به مجموعه ای از موشک های یاخونت در شهر لاذقیه سوریه بوده، سرزنش کردند.
چنین اظهاراتی یک واقعیت اساسی را نادیده می گیرد: اگر اسرائیل در پنجم جولای واقعا به سوریه حمله کرده باشد- برای چهارمین بار طی سال جاری- این اسرائیل بوده که خطر جنگ را تشدید کرده نه آمریکا.
دلایل اسرائیل هم بسیار آشنا هستند: بشار اسد، رئیس جمهور سوریه می خواهد سلاح های پیشرفته به حزب الله ارسال کند تا از حمایت آن علیه مخالفان تشکر کرده باشد. سلاح ها تعادل در لبنان را تغییر خواهند داد و اسرائیل قصد دارد که این اقدام را خنثی کند.
به نظر می رسد این اقدام اسرائیل بر اساس دو فرض صورت گرفته است: نخست، اسد به دنبال مقابله مستقیم با ارتش قویتر اسرائیل نیست و تا زمانی که دو طرف این اقدام را تکذیب کنند، اسد تحقیر نمی شود و می تواند عقب بایستد. اما اسرائیل با آتش بازی می کند. ممکن است اسد به نقطه ای برسد که برای انتقام به دلیل نقض حاکمیتش، تصمیم به حمله بگیرد، حتی اگر مجبور به پرداخت هزینه شود. دوم، ادعاهایی که از حمله به موشک های یاخونت حمایت می کنند، بیانگر تهدید چاه های گازی اسرائیل هستند. اما اگر اسد تصمیم بگیرد که یی از موشک های باقی مانده خود در چاه نفت را در واکنش به این حمله، مورد اصابت قرار دهد، آیا اسرائیل آغازگر نخستین جنگ گازی خواهد بود؟