دیلی استار چاپ لبنان می نویسد
نوری مالکی ، برنده ی اصلی توافقنامه ی امریکا و عراق
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه دیلی استار چاپ بیروت ، در مقاله ای به بررسی توافقنامه ی عراق و امریکا پرداخته و نوری المالکی ، نخست وزیر را بزرگ ترین پیروز آن دانسته است.
مقاله را در زیر بخوانید:
مذاكره كنندگان آمريكايي و عراقي از توافق بر سر تاريخ "مورد هدف" براي عقب نشيني نيروهاي رزمي آمريكا از عراق تنها چند روز فاصله دارند. باراك اوباما و جان مك كين هر يك در اين توافق چيزي را پيدا خواهند كرد كه در مبارزات انتخاباتي خود امتيازي براي شكل دادن به چنين نتيجه اي به خود بدهند.
ولي برنده بزرگ سياسي در اين توافق مبهم در مورد نيروهاي آمريكايي، نخست وزير عراق نوري المالكي خواهد بود - كسي كه دولت بوش بركناري وي را از قدرت به طور جدي مورد ملاحظه قرار داد ولي آموخته است (با او) سازگاري داشته باشد.
چيزي شگفت آور در مورد رياست جمهوري خود محور جورج بوش در حال رخ دادن است. دولت (بوش) در حال تعديل سياست خود به گونه اي است كه چشم انداز سياسي در حال تغيير ايالات متحده و عراق را - جايي كه مالكي به عنوان مركز ثقل در ديپلماسي شيعي ظهور يافته و ساير رهبران آن از نظر جسماني يا سياسي ناتوان هستند- منعكس كند.
به نظر مي رسد آرزوي بوش براي ميراثي برتر و گذاري آرام در واشنگتن بر اصرار غريزي وي در مورد تصميم گيري براي هر چيز بر اساس اصول و نيازهاي خود چيرگي يافته باشد. ديپلماسي بوش در ماه هاي پاياني، منعكس كننده ديپلماسي جهاني به گونه اي است كه هرگز در گذشته چنين نبوده است.
بوش كه بالاخره يك مقام ارشد وزارت خارجه را براي گفت و گوهاي هسته اي با ايران به ژنو اعزام داشت، به طور هم زمان ايرانيان را از داشتن بهانه اي براي تعقيب نكردن مذاكرات محروم ساخت و از اهميت قول مبارزاتي اوباما براي گفت و گو با تهران كاست.
در همين حال، بوش با بي ميلي تصميم گرفت به مذاكره كنندگان آمريكايي اجازه دهد جدول هاي زماني ويژه براي عقب راندن واحدهاي رزمي از عراق - آن گونه كه اوباما درخواست كرده است - تعيين كنند.
به من گفته شد پيش نويس اول عراقي ها صحبت از (عقب نشيني در) 12 ماه كرده بود و بعد به 16 ماه تغيير يافت. آن پيش نويس به طور عمدي يا غير عمدي و همان گونه كه مالكي به طور علني خاطر نشان ساخت، با برنامه اوباما منطبق بود و بنابراين مورد لعن دولت قرار داشت. پس از آن كه بوش و مالكي نتوانستند بر سر يك جدول زماني در يك گفت و گوي تلفني در 30 جولاي به توافق برسند، متني از پيش نويس نهايي در ماه جاري منتشر شد كه نشان داد زمان عقب نشيني بعدا تعيين خواهد شد.
سپس گروه هاي مذاكره كننده، كار در رابطه با مجموعه اي از اسناد را از سر گرفتند. آن اسناد شامل يك يادداشت تفاهم، بيان چارچوب راهبردي و قراردادهاي مختلف جانبي بود. اين اسناد همراه با يكديگر چيزي را تشكيل خواهند داد كه برخي از مقامات آمريكايي آن را نسخه اي "سبك" از قرارداد وضعيت نيروها توصيف مي كنند.
اين قرارداد جمعي حاكميت عراق را بر اراضي خود مورد شناسايي قرار خواهد داد . در حال حاضر حاكميت عراق به خاطر قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل حاكم بر حضور نيروهاي خارجي در عراق، محدود مي باشد. ولي توافقنامه هاي جديد همچنين به طور ضمني تأييد خواهد كرد كه بعيد به نظر مي رسد عراق بتواند از مرزهاي خود دفاع كند، كنترل رفت و آمدهاي هوايي خود را داشته باشد، براي نيروهاي نظامي خود مهمات فراهم كند يا به زودي بتواند سيستم زندان خود را اداره نمايد. بر طبق اين مفاد، عراق بسياري از قدرت هاي اسمي خود را "به طور موقت" به نيروهاي آمريكايي اعاده خواهد كرد.
چشم پوشي هاي مشابه و هيئت هايي از اين قبيل تضمين خواهند كرد كه كاركنان نظامي آمريكا در قلمرو قضايي عراق قرار نخواهند گرفت و حمايت محدود براي پيمان كاران غير نظامي فراهم خواهد آمد و مقدار اين گونه حمايت ها به نوع وظايف آنها و اين كه آن وظايف براي چه كساني اجرا مي شود، بستگي دارد.
اين مسير مملو از خطرات سوء تفاهم و امكان فريبكاري است. و گروه بوش با كنار گذاشتن كنگره در شكل گيري قراردادهاي امنيتي، آن گونه كه بسياري از دمكرات ها خواستار آن بوده اند، كار را حتي مشكل تر كرده اند.
ديپلماسي عراق به ويژه در حال حاضر ناپايدار است. عبدالعزيز حكيم رهبر شوراي عالي اسلامي عراق كه بر مناطق شيعه نشين جنوب عراق تسلط دارد، به شدت بيمار است و در حال مرگ مي باشد. مقتدي صدر كنترل بر جنبش شيعي خود را از دست داده و يك رهبري جمعي براي جايگزيني وي در حال شكل گيري است. (به علاوه، رييس جمهور جلال طالباني براي معالجه بيماري فاش نشده خود در ايالات متحده به سر مي برد.)
بوش بيش از اندازه منتظر ماند تا براي اعطاي كنترل كشور به مردم عراق جنبه جدي به خود بگيرد. او اكنون بايد عجله كند و براي انعقاد معامله با مالكي مخاطرات فراواني را بپذيرد. مالكي اكنون به عنوان واقع گرايي تلقي مي شود كه از نو تولد يافته و بخش عمده زندگي خود را در حزبي سياسي گذراند كه در سراشيبي استالينيسم و گرايش هاي ضد غربي قرار داشت.
اگر به كنگره اجازه داده شود كه نگاهي به آن قرارداد بياندازد و مسئوليت بيشتري را براي آن تقبل كند احتمالا كاري عاقلانه و درست براي بوش است كه انجام دهد.