مقاله ی فایننشال تایمز با عنوان
ادعاهای پیروزی از سوی احمدی نزاد و بی تفاوتی ایرانی ها
به گزارش سرویس بین الملل فرارو ، روزنامه ی معتبر "فایننشال تایمز" چاپ انگلیس، در مقاله ای به قلم خبرنگار معروف خود ، رولا خلف، سفر سولانا به تهران و بسته ی پیشنهادی گروه 5+1 را مورد بررسی قرار داده و سیاست دولت ایران را در این خصوص زیر سوال برده است.
مقاله را در زیر بخوانید:
محمود احمدي نژاد عادت دارد كه هر چند ماه يك بار اعلام پيروزي كند. او اين كار را به قدري تكرار مي كند كه بسياري از ايرانيان ديگر به حرف هاي او گوش نمي دهند.
ولي گاهي اوقات نكته اي در اظهارات غرورآميز وي وجود دارد. او در هفته گذشته با اعلام اين كه دشمنان ايران نمي توانند "هيچ غلطي" در رابطه با پيروزي كشور در برنامه هسته اي بكنند، جو درون رژيم ايران را فاش كرد. وي همچنين سعي كرد ديدار خاوير سولانا رييس سياست خارجي اروپا را ضايع كند.
آقاي سولانا به عنوان نماينده قدرت هاي جهان در روزهاي شنبه و يكشنبه گذشته به تهران سفر كرد و حامل بسته اي از مشوق ها بود. اين مشوق ها براي وادار كردن رژيم ايران به محدود كردن برنامه هسته اي آن و احياي اعتبار اين كشور در جامعه جهاني طراحي شده بود.
آقاي احمدي نژاد بر تصميم خود باقي ماند و از ملاقات با هيئت آقاي سولانا خودداري كرد هر چند كه ساير مقامات استقبال خوبي از آنها به عمل آوردند.
ولي دو حركت هوشمندانه از سوي هيئت مزبور مي تواند رييس جمهور ايران را تحت فشار قرار دهد.
اولين حركت يك امتياز راهكاري بود يعني پيشنهاد براي متوقف كردن قطعنامه هاي سازمان ملل در ازاي متوقف كردن توسعه برنامه (هسته اي) ايران. حركت دوم، تصميم براي انتشار پيشنهاد مزبور و مطلع ساختن مردم ايران به طور مستقيم از پاداش هايي كه در اين پيشنهاد وجود دارد.
تهران دليل خوبي دارد كه احساس شجاعت كند و مقامات غربي انتظار پيشرفت در كار ندارند.
تا كنون هيچ كاري انجام نشده كه براي وادار كردن ايران به رها كردن برنامه هسته اي آن به اندازه كافي دردناك باشد، برنامه اي كه ايران آن را منشاء نهايي براي امنيت رژيم تلقي مي كند. حتي آنهايي كه تهديد به تحريم هاي بيشتر را مطرح مي كنند به طور جدي اعتقاد ندارند كه با تنبيهات اقتصادي به ويژه در شرايطي كه قيمت نفت به سرعت بالا مي رود، رفتار ايران تغییر خواهد کرد.
و در حالي كه قدرت هاي جهاني در سال هاي اخير اقدامات تنبيهي را مورد بررسي قرار داده اند، ايران با سرعت كامل به پيش رفته و به نظر مي رسد كه در حال غني سازي اورانيوم با سرعتي دو برابر سال گذشته باشد.
اين تنها در جبهه هسته اي است. ايران همچنين ادعا مي كند بر متحدان منطقه اي آمريكا در خاورميانه به ويژه در لبنان و عراق دست بالا را دارد. اين روزها صحبت هاي فراواني در مورد كاهش نفوذ ايران در بغداد در جريان است. ولي نوري المالكي نخست وزير عراق هنوز ترجيح مي دهد به تهران برود و ائتلاف راهبردي دولتش با ايالات متحده را مورد بحث قرار دهد.
با همه برگ هاي برنده اي كه ايران براي خود جمع آوري كرده، ولي خطر ضربه نظامي بر اماكن هسته اي آن از بين نرفته است. جورج بوش رييس جمهور آمريكا حداقل به يك متحد عرب گفته است كه توجيه و توانايي كنترل عواقب يك نبرد نظامي عليه ايران را ندارد.
ولي صداهاي عجيب و غريبي در اسراييل بلند شده که مي گويد " به راه انداختن يك جنگ منطقه اي بهتر و امن تر از زيستن همراه با ترس از يك تهران مجهز به سلاح هسته اي است.
و سپس انتخابات رياست جمهوري آمريكا در پيش است. پيروزي باراك اوباما براي ايران خوب است زيرا اين نامزد حزب دمكرات موافق با انجام گفت و گو است. ولي اگر جان مك كين نامزد حزب جمهوريخواه كه مي تواند تندرو تر از آقاي بوش باشد برنده شود ، چه خواهد شد؟
فشارهايي در داخل ایران نيز وجود دارد. مسئله ی هسته اي جنبه ی غرور و افتخار براي مردم ايران دارد ولي مردم عادي نگراني هاي فوري تري دارند و آقاي احمدي نژاد در آن جبهه آنها را به شدت ناكام كرده است. ثروت بادآورده نفتي براي رژيم يك تور ايمني ايجاد كرده است ولي بانك ها، شركت ها و بخش نفت از تحريم ها رنج مي برند.
سياست هاي بي نظم رييس جمهور با آشفتگي اقتصادي در هم آميخته شده و موجب بالا رفتن قيمت ها و تحت فشار قرار گرفتن قشري از جمعيت شده كه وي قول داده بود از آنها حمايت كند.
بدون شك آقاي احمدي نژاد چنين استدلال خواهد كرد كه هر چه ايران بيشتر از غرب سرپيچي كند، امتيازات بيشتري را به دست خواهد آورد. ولي با تأكيد بر هزينه اي كه سياست هاي ايران مي پردازد، سفر سولانا مي تواند حداقل در درون رژيم بحث به راه اندازد و آيت ا.. علي خامنه اي رهبر عالي را بر آن وا دارد كه اين سؤال را مطرح كند كه آيا تهران در مسير درست قرار دارد یا نه؟