آگاه
کد خبر: ۱۲۰۶۸

استادعلوم سیاسی دانشگاه ملی استرالیا

اقدام نظامي راه درست براي برخورد با ايران نيست

اقدام نظامي راه درست براي برخورد با ايران نيست

پروفسور امین سیاکل، استاد علوم سیاسی و مدیر مرکز مطالعات عربی و اسلامی دانشگاه ملی استرالیا ، در مقاله ای که در نشریه ی "ایج" به چاپ رسانده، علت تهدید اسراییل و امریکا به حمله ی نظامی علیه ایران و تبعات آن را مورد بررسی قرار داده است.

سرویس بین الملل فرارو، خوانندگان گرامی را به مطالعه ی این مقاله فرا می خواند:

ايهود اولمرت نخست وزير اسراييل آشكارا اعلام كرده است كه برنامه هسته اي ايران بايد به هر وسيله ممكن متوقف شود. شائول مفاز وزير ترابري اسراییل روز جمعه افزود با توجه به شكست آشكار تحريم ها در متوقف كردن توانايي ايران براي ساخت بمب، حمله به ايران "اجتناب ناپذير" به نظر مي رسد.

اين اظهارات در شرايطي صورت مي گيرد كه محمود احمدي نژاد رييس جمهور ايران به طعنه مي گويد كه اسراييل "به زودي از صحنه جغرافيا حذف مي شود" ، رييس جمهور بوش پيوسته مي گويد كه رژيم اسلامي ايران بزرگترين خطر براي صلح جهاني است، سناتور هيلاري كلينتون قول مي دهد كه اگر ايران به اسراييل حمله كند نابود مي شود، و سناتور باراك اوباما قول مي دهد كه "هر كاري در حیطه ی قدرتش باشد انجام خواهد داد" تا ايران را از به دست آوردن قدرت هسته اي باز دارد.

آيا يك اقدام نظامي اسراييل يا آمريكا، يا با هم عليه ايران به زودي صورت مي گيرد و آيا مسئله اي را حل خواهد كرد؟ اسراييل و آمريكا مي خواهند هر كاري كه بتوانند انجام دهند تا مانع شوند ايران به يك قدرت هسته اي نظامي موازي با اسراييل در منطقه تبديل شود.

از سوي ديگر، آژانس بين المللي انرژي هسته اي هيچ مدرك روشني در حمايت از ادعاهاي آمريكا و اسراييل پيدا نكرده ولي گفته است كه تهران بايد توضيح بيشتري بدهد.

در همين جال ، تمامي طرف ها مي دانند كه يك رويارويي نظامي به سادگي مي تواند براي همه آنها فاجعه آميز باشد و منطقه را در خونريزي و بي ثباتي بيشتر غوطه ور سازد.

هيچ ترديدي وجود ندارد كه اسراييل و آمريكا اگر بخواهند مي توانند قدرت نظامي خود را به كار گيرند و حداكثر آسيب را به ايران وارد كنند. در چنين شرايطي، تهران قول داده است با اقدام متقابل نابود كننده اي پاسخ دهد. ايران توانايي به كارگيري نيروهاي خود تا حداكثر ممكن را دارد و مي تواند عرضه نفت خود را متوقف سازد كه در شرايط كنوني جهاني موحب بروز بحران انرزي واقعي خواهد شد و قيمت نفت از بشكه اي 200 دلار فراتر خواهد رفت.

ايران همچنين مي تواند تنگه هرمز را مسدود كند ( 87 درصد از نفت خليج (فارس) از اين تنگه عبور مي كند)، سكوهاي نفتي را در خليج (فارس) مورد هدف قرار دهد، و زندگي را براي آمريكا در عراق و افغانستان تيره سازد و متحدان شيعي خود را تشويق كند و بمب گذاران انتحاري خود را عليه نيروهاي آمريكا در آن كشورها رها سازد.

ايران همچنين مي تواند از طريق ارتباط نزديك خود با حزب ا.. كه در سال 2006 اسراييل را به زانو در آورد، آشوب بيشتري در لبنان ايجاد كند. بنابراين ، اين صحبت هاي خصمانه از جانب اين دشمنان مفهومي ندارد. يك رويارويي نظامي براي هيچ يك از آنها گزينه عملي نيست. با توجه به اين امر، بايد اين سؤال را بپرسيم: چرا اولمرت و بوش مرتب بر طبل جنگ مي كوبند؟ جواب آن شايد دقيقا در مخمصه هاي جدي داخلي و سياست خارجي باشد كه آن دو با آنها مواجه هستند.

اولمرت با اتهام فساد مواجه است. او همچنين به خاطر سوء مديريت در حمله نظامي اسراييل به لبنان و تنبيه حزب ا.. به شدت منفور است. او در همين حال نتوانست حماس را نابود كند و يا در جبهه صلح با دولت محمود عباس در ساحل غربي پيشرفت عمده اي به عمل آورد.

بوش نيز اقتصاد آمريكا را به هم ريخته، در جامعه خود تفرقه ايجاد كرده و موقعيت بين المللي آمريكا را تضعيف كرده است. شكست هاي سياسي او در جبهه هاي عراق، افغانستان، فلسطين و لبنان، و جنگ گسترده تر عليه تروريسم، ميراث دردناكي را به وجود مي آورند كه شايد مردم آمريكا براي سال ها نتوانند از آن رهايي پيدا كنند.

اولمرت و بوش هر دو به مسائل سياست خارجي گوناگون تا هر اندازه كه بتوانند جمع آوري كنند، نياز دارند. اگر هر يك از آنها يا هر دوی آنها مجبور باشند دستور ضربه نظامي عليه ايران صادر كنند، اين دستور به خاطر آن نخواهد بود كه ايران كاري انجام داده است كه مي تواند اسراييل يا آمريكا را به طور جدي مورد تهديد قرار دهد.

ايران طي چند سال گذشته در منطقه نفوذ پيدا كرده ولي اين نفوذ تا حد زيادي به خاطر خلاء راهبردي است كه شكست هاي سياسي اسراييل و آمريكا ايجاد كرده اند و ايران ماهرانه از آنها بهره گرفته است ،همان گونه كه هر كشوري كه براي تغيير رژيم مورد تهديد واقع شود ،چنين خواهد كرد.

برنامه هسته اي ايران يك موضوع نگران كننده است ولي بايد آن را در چارچوب قدرت هسته اي تثبيت يافته ی اسراييل كه جامعه جهاني نسبت به آن به طرز قابل توجهي سكوت اختيار كرده، درك كرد.

اسراييل ادعا مي كند كه يك بازيگر مسئول است. يك ايران مجهز به سلاح هسته اي نيز مي تواند به همان اندازه مسئول باشد زيرا مي داند كه در صورت دستيابي به تسليحات هسته اي، نمي تواند آن تسليحات را براي ارعاب گسترش دهد ، همان گونه كه پاكستان و هندوستان مجهز به سلاح هسته اي چنين بوده اند.

رهبران ايران كاملا آگاه هستند كه هر گونه تلاشي در اين مسير مي تواند واكنش نابود كننده اي را از جانب اسراييل يا آمريكا در پی داشته باشد. منطق، نياز به يك مناقشه نظامي ديگر در منطقه را حكم نمي كند. اگر اولمرت يا بوش به تهديد خود عليه ايران عمل كنند، عمدتا به خاطر نجات سياسي خودشان اين كار را خواهند كرد.

ايران نه به كشوري حمله كرده و نه به تهديد عمده اي عليه آمريكا و اسراييل تبديل شده است. بحث ، مذاكره و بازدارندگي ،بهترين راه براي برخورد با آن است نه مقابله نظامي.

ارسال نظرات
خط داغ