آگاه
کد خبر: ۱۰۴۷۴۱

وزیر اطلاعات دولت اصلاحات: پيشنهاد مي‌داديم براي اصغر فرهادی جشن بگيرند


روزنامه شرق در گفت‌وگویی با علی یونسی به بازخوانی از کارنامه فرهنگی وزارت اطلاعات دولت اصلاحات پرداخته است که در بخش‌های از این گفت‌وگو امده است:

«من معتقد بودم و هستم كه دستگاه امنيتي بايد بهترين ارتباط با اهالي هنر، قلم و فرهنگ داشته باشد و اگر مشكلي براي سازمان اطلاعاتي و امنيتي هست، اين مشكل مشترك همه است، فقط مشكل سازمان امنيتي نيست، مشكل ارباب هنر هم هست و شايد براي آنها بيشتر باشد و شايد با كمك آنها بهتر حل شود نه با قطع رابطه و با قهر و رفتاري غيردوستانه و قهرآميز؛ رفتار قهرآميز با هنرمندان مشكلي را حل نمي‌كند و بر مشكلات مي‌افزايد و مشكلات امنيتي تشديد مي‌شود.»

«در اينجا بايد بگويم غيركارشناسي‌ترين حركت امنيتي اين است كه با جامعه اهل هنر و قلم و فرهنگ مانند هنرمندان و خبرنگاران كج‌رفتاري شود، چراكه اين جماعت ممكن است سكوت اختيار كنند اما در باطن كار را بدتر خواهد كرد. اگر شاعر است، اشعارش را در پستو مي‌سرايد؛ اگر نويسنده است، كتاب خود را مخفيانه مي‌نويسد؛ اگر فيلمساز و كارگردان است، اگر بازيگر است، به هر حال هركدام راه خود را مي‌روند و اين مشكل امنيتي را بيشتر مي‌كند، اين قشر كه تاثيرگذارترين اقشار در افكار و فرهنگ جامعه هستند با موضع‌گيري خصمانه در خفا و لفافه و به صورت سمبليك در آينده بزرگ‌‌ترين مشكلات امنيتي را فراهم مي‌كنند، با این وجود بايد سازمان‌هاي امنيتي و اطلاعاتي هدف اصلي‌شان آشتي با گروهي باشد كه كارشان فرهنگ‌سازي است و با كمك آنها اگر مشكل امنيتي است برطرف شود نه اينكه اين‌گونه تصور شود كه آنها مشكل امنيتي هستند.»

«مشکل امنیتی اگر وجود دارد، مشکل مشترک است چراکه یک سازمان امنیتی مشکل امنیتی را مشکل مردم می‌داند نه حکومت؛ چراکه اگر ناامنی وجود دارد به ضرر مردم و جامعه هنری است، اول مشکل مردم است نه حکومت؛ جامعه هنری هم از مردم هستند و غیرقابل تفکیک از مردم نیستند چراکه مخاطبان اصلی آنها مردم هستند. بنابراین یک سازمان امنیتی اگر بخواهد مشکل مردم را حل کند باید با این قشر مشکل خود را حل کند و این فلسفه کلی ما بود. بعد از مطالعه و کسب نظر کارشناسی وزارت اطلاعات و مراکز دیگر، شعار ما در وزارت اطلاعات: «امنیت از مردم، برای مردم و به کمک مردم» بود.»

«اگر فردي برنده جايزه بين‌المللي مي‌شد ما اولين گروهي بوديم كه به او تبريك مي‌گفتيم و به كمك او مي‌رفتيم و مشورت مي‌داديم كه اين فرد از طرف گروه‌هاي تروريستي محاصره نشود. به‌طور مثال يك حقوقدان در زمان ما برنده جايزه مهم بين‌المللي شد، بررسي و احساس كرديم اگر با او برخورد مثبتي نشود چه‌بسا از طرف گروه‌هاي تروريستي و ضدانقلاب تحت‌تاثير قرار بگيرد، به او تبريك گفتيم و كمك كرديم كه به ايران هم بازگردد؛ يا فرض كنيد اگر اتفاقي كه امروز براي اصغر فرهادي و موفقيت جهاني فيلم او در زمان ما رخ داده بود، پيشنهاد مي‌داديم براي او جشن بگيرند و از او در فرودگاه استقبال ويژه‌اي مي‌كرديم و چنانچه مي‌ديديم گروه‌هاي تروريستي و ضدامنيتي مي‌خواهند از فردي سوءاستفاده كنند، اطلاعات لازم را به او مي‌داديم كه خود فرد حواسش جمع باشد، ما مي‌شديم يار و ياور و كمك كار او نه اينكه از ما احساس خطر كند بلكه اگر احساس خطر مي‌كرد، از ما تقاضاي كمك مي‌كرد.»

«در عين حال ما راهنمايي‌ها، اطلاعات و ارشادهاي لازم را مي‌داديم كه حواس‌شان جمع باشد، چراكه هيچ هنرمندي حاضر نيست كه به صورت خودخواسته و طبيعي با همكاري با گروه‌هاي ضدانقلاب براي خودش دردسر ايجاد كند، اگر بخواهد رفتار ضدانقلاب هم داشته باشد، جايش ايران نيست و اگر يك هنرمند هم از گروه ضدانقلابي در هنرمندان نفوذ مي‌كرد او را از جامعه هنري دور مي‌كرديم. هنرمندان باتوجه به روح لطيفي كه دارند، زودرنج و حساس هستند با اين قشر بايد به‌گونه‌اي رفتار كرد كه آنها را جذب كرد، نه طرد. نبايد رفتاري كرد كه اين گروه از هنرمندان به سمت خروج از كشور سوق داده شوند، مشخص است كه اين طيف از هنرمندان مهاجر مايل بودند در ايران بمانند و به روش گذشته ادامه دهند و از جامعه و انقلاب جا نمانند، اما متاسفانه رفتار تند و تنگ‌نظرانه برخي افراد سبب شد خيلي‌ها رفتند و اين ضايعه غيرقابل جبران است و ما اين روش را نمي‌پسنديم و در نهايت به زيان امنيت كشور مي‌دانيم.»

در پاسخ به ماجراي توقيف فيلم «به رنگ ارغوان»:«حاتمي‌كيا از افتخارات سينماي ايران است و بهترين آثار را در دفاع مقدس داشته است. من هم مانند ميليون‌ها نفر از مشتري‌هاي پروپاقرص فيلم‌هاي ايشان هستم. اين فيلم هم از آثار خوب ايشان است. در زمان ساخت اين فيلم هيچ‌گونه مشورت و حتي اطلاعي به ما داده نشد و به ابتكار خودشان اين فيلم را ساختند. شايد انگيزه‌شان اين بود كه در آن دوران مساله‌اي كه ذهن جامعه را كاملا مشغول كرده بود، مساله «قتل‌هاي زنجيره‌اي» بود. حاتمي‌كيا اين فيلم را ساخت. در اين فيلم تلاش شده كه بخشي از اين ذهنيت منفي كه يك مامور اطلاعاتي حس لطيف عاشقانه نمي‌تواند داشته باشد، تصحيح و عنوان شود كه آن‌طور نيست كه ماموران اطلاعاتي، انسان‌هاي خشن و سخت باشند كه داراي عواطف بشري نيستند كه اين معني به خوبي نمايش داده شده است. اين فيلم به خوبي ابزارمند بودن دستگاه‌هاي امنيتي را نشان مي‌دهد كه به دستگاه‌هاي پيچيده عملياتي دسترسي دارند و اقتدار ابزار اطلاعاتي را به خوبي به نمايش گذاشته كه يك مامور اطلاعاتي از چه تواني برخوردار است، تحليل عميق مامور اطلاعاتي و پيچيدگي كار اين مامور به خوبي نمايش داده شده است كه اين از نقاط مثبت فيلم است. اما فيلم نقاط منفي زيادي هم داشت كه در آن زمان خاص براي تخريب روحيه کارکنان وزارت اطلاعات و ذهنيت جامعه نسبت به وزارت اطلاعات، مناسب نبود.»

متن کامل گفتگو را اینجا بخوانید.

ارسال نظرات

نظرات بینندگان

(۴ نظر)
خط داغ