گنجینه‌ای که پس از باران شب گذشته زیر آب رفت
بخشی از کتاب‌های نفیس و یکی از نامه‌های مرحوم مجتبی مینوی که در کتابخانه او نگهداری می‌شد، بر اثر باران شب گذشته ۱۶ آبان آسیب دیده‌اند.
کوچه‌ای در تهران (خیابان شریعتی، بالاتر از خیابان شهید مطهری) به نام «مجتبی مینوی» نام‌گذاری شده که کتابخانه‌ای هم به نام این چهره فقید فرهنگی، میراث او را در خود جای داده است؛ مجموعه کتابخانه شامل کتاب‌هایی به زبان‌های فارسی، عربی، اردو، انگلیسی، فرانسه، ایتالیایی، روسی و… است.
این کتابخانه همچنین دارای نسخه‌های خطی و عکسی در زمینه‌های ایران‌شناسی، اسلام‌شناسی، تاریخ، ادبیات و جغرافیاست. در بسیاری موارد، یادداشت‌های خطی مینوی نیز در حاشیه کتاب‌ها ثبت شده است که بر ارزش و اهمیت کتاب‌ها می‌افزاید.
کتابخانه «استاد مینوی»، در اصل، متعلق به مجتبی مینوی -ادیب و دانشمند معاصر- بوده که در ۲۶ دی ماه ۱۳۵۵ آن را به ملت ایران هدیه کرده است. ابتدا کتاب‌ها به مالکیت بنیاد شاهنامه فردوسی درآمد و سپس با ادغام بنیاد مزبور در مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی کنونی)، کتابخانه تابع مؤسسه مزبور شد و در سال ۱۳۶۲ رسماً بازگشایی و پذیرای محققان و دانش‌پژوهان شد. این کتابخانه در حال حاضر به صورت واحدی از مدیریت کتابخانه‌های پژوهشگاه اداره می‌شود.
محمد دهقانی -نویسنده، منتقد ادبی و عضو هیئت امنای این کتابخانه- که در سال‌های اخیر بر یادداشت‌های مجتبی مینوی کار می‌کند، از اینکه مسئولان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی حمایتی از این کتابخانه ندارند، انتقاد کرد و گفت: هیئت امنا اختیارات زیادی ندارد.
دهقانی گفت: شب گذشته که باران آمده چون ناودان هم گرفته بوده آب وارد ساختمان شده است. متاسفانه نظارتی از لحاظ فنی و فیزیکی روی ساختمان اعمال نمی‌شود. ما در اینجا هیات امنا هستیم اما کارمان نظارت بر ساختمان نیست. متاسفانه چون ساختمان کناری را خراب کرده بودند و بخشی از این ساختمان هم خراب شده بود و هیچ کس از پژوهشگاه علوم انسانی برای نظارت نیامد.
وی افزود: این کتاب‌ها که الان خیس شده و بچه‌ها با سشوار و پنکه در حال خشک کردنشان هستند، همه نفیس هستند و چیزی نیستند که کسی بتواند برای اینها جایگزین بگذارد.
او تصریح کرد: بخشی از اینها نامه‌های خود استاد مینوی هستند که آسیب دیده‌اند اینها سند هستند متاسفانه کسی دلسوزی نمی‌کند و هیچ گونه نظارت و کنترلی نیست.
دهقانی گفت: اینها ثروث ملی و ثروت فرهنگی است که در حال تخریب است. من زمان جنگ هم مدام نگران بودم چون این اطراف را هم زدند. شیشه زمان جنگ شکسته و ما تازه الان با یک پلاستیک پنجره را پوشانده‌ایم. نیامدند حتا این شیشه را عوض کنند. این از بی‌تدبیری آقایونی است که هیچ نظارتی ندارند.
