توصیه ی سرمقاله نویس هرالد تریبیون
تهمت ها و دشمنی ها به کنار، امریکا شریک ایران است
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه ی معتبر "اینترنشنال هرالد تریبیون" در سرمقاله ی شماره روز چهارشنبه ی خود مقامات امریکایی را به خاطر تهدید قلمداد کردن ایران و لزوم مهار آن، به باد انتقاد گرفته و توضیح داده است که هردو کشور منافع مشترک در عراق دارند.
متن سرمقاله هرالد تریبیون را در زیر بخوانید:
در هفته گذشته عده اي از مقامات دولت بوش به طور دسته جمعي تهديد و توجيهي جديد براي طولاني كردن جنگ بدنام کننده ی آمريكا در عراق مطرح كرده اند: مهار كردن ايران.
جنبه ی مضحك اين مسئله اين است كه ايران نه تنها از روابط صميمانه با دولت شيعي در بغداد برخوردار است، بلكه اهداف آن در عراق عمدتا با اهداف آمريكا منطبق است.
رييس جمهور جورج بوش در ادعاهاي اغراق آميز ، در هفته جاري رهبري را در دست گرفت و ادعا كرد "عراق نقطه همگرايي دو تهديد از بزرگترين تهديدهاي اين قرن عليه آمريكا است: القاعده و ايران."
رابرت گيتس وزير دفاع عليه "نفوذ بدخواهانه" ايران هشدار داد، در حالي كه سرلشكر ديويد پتراوس تأكيد كرد "ايران با حمايت مرگ آور خود از گروه هاي ويژه، به آتش خشونت به طرز خسارت باري دامن زده است."
بنابراين به منافع ايران در عراق و اين كه چگونه تهران در مورد تحقق بخشيدن به آن اهداف اقدام كرده است، نظر مي افكنيم.
برخلاف استنباط واشنگتن، موفقيت ايران در كسب اهداف خود، مبتني بر خشونت يا شورش نيست بلكه در آشكار شدن فرآيند مردم سالاري مي باشد. بزرگترين هدف ايران اين است كه از ظهور مجدد عراق به عنوان يك تهديد نظامي يا عقيدتي جلوگيري به عمل آورد.
طي دو سال گذشته، يك اتفاق نظر مضطرب كننده اي در ايران به وجود آمده مبني بر اين كه علت تجاوز عراق (به ايران) سلطه سني ها بر سياست گذاري آن كشور بوده است. اقليت اهل تسنن در صدد برآمد تا استيلاي سياسي خود را با توسل به جهاد پان عربي و از جمله حمله به ايران و تصميم براي سلطه بر خليج (فارس) توجيه كند. بنابراين قدرت بخشيدن به يك رژيم دوستانه تر، يك هدف اساسي براي ايران مي باشد.
با اين حال، يكي ديگر از اهداف مهم ايران اين است كه از تجزيه شدن به سه بخش ناپايدار جلوگيري به عمل آورد. ايران يك كشور يكپارچه و باستاني است كه مرزهاي آن از ساختگي بودن مرزهاي همسايگان عرب آن رنج نمي برد. با اين وجود، ايران داراي يك جمعيت كرد ناآرام است كه در استان آذربايجان تمركز دارند كه مي توانند آرماني مشترك با يك كشور كردي عراقي داشته باشند و براي داشتن خودمختاري تحريك شوند.
يك فرآيند سياسي كه به يك ساختار فدرال سست منجر گردد احتمالا انگيزه هاي كافي براي كردها ايجاد مي كند تا در داخل يك عراق واحد باقي بمانند. به علاوه، چنين ترتيباتي مي تواند به سني هاي ميانه رو امكان دهد تا در تصميم گيري هاي كشور نقش داشته باشند، و موجب مي شود كه از ترور به عنوان ابزاري براي رسيدن به آرزوهاي خود اجتناب ورزند.
در نهايت اين كه ، ثبات ،و نه هرج و مرج ، هدف باقيمانده ايران يعني عقب نشيني نيروهاي آمريكايي را تسهيل خواهد بخشيد. حتي محمود احمدي نژاد، رييس جمهور آتش افروز ايران، تصديق كرده است كه "هر چه اين دولت (در عراق) در برقراري امنيت موفق تر باشد، دلايل و بهانه خارجيان براي ادامه اشغال كمتر خواهد بود."
اين ايده كه ايران دوست دارد نيروهاي آمريكايي در عراق زمين گير شوند و خونريزي در عراق به عنوان عامل بازدارنده اي در برابر حمله بالقوه آمريكا به تأسيسات هسته اي آن مي باشد، اشتباه است.
تلاش جمهوري اسلامي براي پديدار شدن به عنوان يك قدرت اصلي در خليج (فارس) تا زماني كه تعداد زيادي از نيروهاي آمريكايي در عراق باقي مي مانند، صرف نظر از اين كه تا چه اندازه گرفتار و تحت فشار باشند، به جایی نمی رسد.
بنابراين چرا ايران افراد و تجهيزات نظامي به كشور همسايه وارد مي كند؟
ادعاي رايان كراكر، سفير آمريكا در عراق، درست است كه مي گويد الگوي عمليات ايران در عراق برگرفته از تجربه آن در لبنان در اوايل دهه 1980 مي باشد. در آن زمان، ايران احزاب مختلف شيعي را در هم ادغام كرد و حزب ا.. مردمي و هلاكت بار را به وجود آورد.
ايران از زمان بركناري صدام، با كمك مالي براي فعاليت هاي سياسي نيروهاي شيعي و مسلح كردن جنگجويان آنها به تقويت آنها پرداخته است. ايران اميدوار است كه شيعيان همچنان از برتري آماري خود براي تحكيم دستاوردهاي خود برخوردار بمانند. ولي در صورتي كه فرايند سياسي شكست بخورد، آنها بايد به اندازه كافي مسلح باشند تا در يك جنگ داخلي پيروز شوند.
مسئله اين است كه به محض آن كه مهمات از مرز عبور كنند، براي ايران مشكل است كنترل عملياتي را بر روي آنها حفظ كند، و كاملا پذيرفتني است كه برخي از اين سلاح ها عليه نيروهاي آمريكايي استفاده شده اند.
در صورتي كه آمريكا از تهمت هاي خود صرف نظر کند، درک خواهد كرد كه در عراق ،علايق و منافع متعددي با ايران دارد. هر دو طرف خواستار يك عراق با ثبات و يكپارچه و تداوم تجربه مردم سالارانه آن هستند.
اگر ديپلماسي آمريكا اين را درك كند، نه تنها براي ايران و عراق، بلكه براي ايالات متحده نيز بهتر است.